Τα πάθη εκείνων που χιλιάδες χρόνια κατοικούσαν στα άγια χώματα· των απογόνων του Διγενή Ακρίτα και του Αλέξιου Κομνηνού. Τα πάθη όσων ήταν θύματα του γενοκτονικού και πολύ καλά οργανωμένου σχεδίου, και είχαν μοναδικό συμπαραστάτη τη βαθιά πίστη τους στους αγίους και την Παναγία.
Τα πάθη τα σεπτά, ένας βαθιά συγκινητικός καλλιτεχνικός φόρος τιμής στα πάθη του Χριστού, στους αγίους της πίστης, αλλά και στον ανείπωτο πόνο του ποντιακού ελληνισμού.
Στη σκηνή του Θεσσαλικού Θεάτρου «Κώστας Τσιάνος» στη Λάρισα η συμβολική και δραματουργική ένταση χρησιμοποιήθηκαν ώστε να ειπωθεί το πιο σημαντικό, ότι κάποιοι «πεθαίνουν» όταν επέρχεται η λήθη. Όσο όμως τα θύματα παίρνουν φωνή στο σήμερα, 106 χρόνια μετά την έναρξη της πιο σκληρής φάσης της Γενοκτονίας των Ποντίων, τόσο τίποτα δεν ξεχνιέται.
Για τη γενοκτονία, τον ξεριζωμό και τη μνήμη των προγόνων, σε συνδυασμό με το θρησκευτικό βίωμα, μίλησαν ο Σύλλογος Ποντίων Λάρισας, μαζί με τη Μητρόπολη Λαρίσης και Τυρνάβου, την Περιφέρεια Θεσσαλίας, το Δήμο Λαρισαίων και τη ΔΕΥΑΛ. Και γέμισε η πλατεία του θεάτρου, από αυτούς και αυτές που πήγαν για να ακούσουν.
Οι εικόνες σκληρές, όχι όμως σκληρότερες από αυτές της Γενοκτονίας. Οι ήχοι τραχείς, όχι όμως πιο διαπεραστικοί από τις κραυγές που ζητούν δικαίωση και διεθνή αναγνώριση. Και η ελπίδα για ανάσταση, όπως αυτή που ακολούθησε τα Θεία Πάθη.
Η βυζαντινή παντρεύτηκε με την ποντιακή μουσική. Ο δε χορός λειτούργησε ως «βουβός αφηγητής», ένα σώμα σε συνεχή κίνηση που μεταμόρφωνε τον πόνο και τη μνήμη σε καλλιτεχνική έκφραση.
Στην παράσταση Τα πάθη τα σεπτά συμμετείχαν η βυζαντινή χορωδία της Μητρόπολης Λαρίσης και Τυρνάβου, οι μουσικοί: Αλέξης Παρχαρίδης (φωνή), Νίκος Γαβριάς (λύρα), Κώστας Ζώης (νταούλι) και Γιώργος Θεοδωρίδης (λαούτο), και η θεατρική ομάδα του Συλλόγου Ποντίων Λάρισας.
Δείτε φωτογραφικά στιγμιότυπα:
