«Όποιος δίνει σε φτωχό και πεινασμένο, δανείζει στον Θεό». Με αυτή την αρχή πορεύτηκε πάντα ο Ζώρας Μελισσανίδης, και έζησε όλη του τη ζωή προσφέροντας από το υστέρημά του – αρωγός των φτωχών και των αδυνάτων.
Είχε γεννηθεί στο Βλαδικαυκάς το 1920, σ’ ένα στρατόπεδο του τσαρικού στρατού όπου οι γονείς του διέμεναν ως πρόσφυγες. Λόγω της επανάστασης των Μπολσεβίκων, η ζωή τους ήταν σκληρή και η κατάσταση ρευστή.
Το 1937 η οικογένεια κατάφερε να εξασφαλίσει την πολυπόθητη άδεια και φεύγει από το Βλαδικαυκάς –μέσω Οδησσού– για την Ελλάδα. Φτάνει ατμοπλοϊκώς στον Πειραιά, στη συνέχεια πηγαίνει στη Χαλκίδα, όπου διέμεινε για λίγο, και μετά στην Κατερίνη. Τελικά η πείνα της Κατοχής την φέρνει στη Φλώρινα.
Στο μεταξύ ο Ζώρας όχι μόνο είχε μάθει να παίζει λύρα (δώρο ενός θείου του), αλλά είχε ήδη πάρει άδεια οδηγού φορτηγού, μόλις στα 16 του χρόνια.
Και με τη λύρα, παίζοντας σε γάμους και βαφτίσια, έβγαλε τα πρώτα του χρήματα.
Μετά από περιπέτειες που έζησε ως αντιστασιακός, κατέληξε στη Νίκαια όπου άνοιξε σχολή οδηγών. Το μεγαλύτερο ορόσημο της ζωής του, όμως, ήταν η γνωριμία με τη γυναίκα που έμελλε να γίνει παντοτινή σύντροφός του, τη Βέρα. Μαζί της απέκτησε τρία παιδιά (τον Δημήτρη, την Όλγα και τον Ιάκωβο), μαζί της εμφανιζόταν σε όλα τα ποντιακά γλέντια.
Όταν εκείνη έφυγε από τη ζωή, ο Ζώρας Μελισσανίδης πούλησε το σπίτι τους, και –παρά τις περί του αντιθέτου παραινέσεις όλων– έδωσε όλα τα χρήματα για να χτιστεί στη μνήμη της ένας ξενώνας στην Παναγία Σουμελά Βερμίου.
Δύο βασικά χαρακτηριστικά του, πέρα από τη γενναιοδωρία, ήταν το χιούμορ και η τόλμη, όπως αποδεικνύει και το περιστατικό με τη βασίλισσα Φρειδερίκη:
Σε μια επίσκεψή της στη Νίκαια, ο Ζώρας γονάτισε εμπρός της με τη λύρα κι άρχισε να παίζει έναν όμορφο σκοπό, καθώς εκείνη χόρευε ποντιακά. «Μεγαλειοτάτη, τάξτε», της είπε. «Τι θα θέλατε;» τον ρώτησε. «Να χτιστεί και να ολοκληρωθεί η Ποντιακή Στέγη». Την άλλη μέρα, χάρη στην τόλμη του, η Φρειδερίκη έστειλε ένα εκατομμύριο δραχμές! Έτσι, το όνειρο των Ποντίων της Κοκκινιάς έγινε πραγματικότητα.
Συνυφασμένη με τις αγαθοεργίες και την οικονομική ενίσχυση των πολιτιστικών σωματείων που στηρίζουν την παράδοση υπήρξε όλη η ζωή του. Συχνά ενίσχυε ποντιακούς συλλόγους, σωματεία και ιδρύματα, ακόμα και με …δανεικά από τον γιο του, Δημήτρη.
Ο Ζώρας Μελισσανίδης έφυγε από τη ζωή στα σκαλιά του Ασκληπιείου Βούλας στις 14 Μαΐου του 2002, καθώς πήγαινε να τον δει ο φίλος του γιατρός Βαγγέλης Ασλανίδης.
Η κηδεία του έγινε φυσικά στην Παναγία Σουμελά. Χιλιάδες συνέρρευσαν για να του πουν το στερνό αντίο, τραγουδώντας το παραδοσιακό «Αφήνω γεια σας, άρχοντες». Η ζωή του και το έργο του δεν έπαψαν ποτέ να εμπνέουν την ποντιακή μούσα, όπως φαίνεται και από το τραγούδι που έγραψαν ο Γιάννης Τσουγκουζίδης και ο Μιχάλης Νικολαΐδης, και ερμηνεύει ο Δημήτρης Καρασαββίδης:
