Ο κ. Αλέξης Τσίπρας έχει δημιουργήσει ίδρυμα το οποίο βράβευσε τις προηγούμενες ημέρες, μεταξύ άλλων, φοιτητές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και του Πολιτικού Τμήματος του ΑΠΘ. Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας οι φοιτητές που βραβεύθηκαν ανήκουν στο τμήμα Βαλκανικών Σπουδών, Εργαστήριο του οποίου πραγματοποίησε την πολυσυζητημένη εκδήλωση με αντίστοιχο τμήμα του Πανεπιστημίου των Σκοπίων. Εκδήλωση που προκάλεσε αρνητικές αντιδράσεις.
Δεν συνδέονται τα γεγονότα κατ’ ανάγκη.
Ο κ. Τσίπρας και ο υπουργός του επί των εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς αποδέχτηκαν τη γνωστή Συμφωνία των Πρεσπών, για την οποία ο κ. Τσίπρας επιχαίρει, και αναγνώρισαν πως υπάρχει μακεδονικό έθνος που δεν είναι ελληνικό, και μακεδονική γλώσσα που δεν είναι μια από τις αρχαίες ελληνικές διαλέκτους. Οι διευκρινήσεις της Συμφωνίας έχουν ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Η μη στρατευμένη ακαδημαϊκή κοινότητα δέχεται, ούτως ή άλλως, πως οι Μακεδόνες ήταν αρχαιοελληνικό φύλο, η γλώσσα τους αποτελούσε μια από τις αρχαιοελληνικές διαλέκτους, αλλά στο βασίλειο που δημιούργησαν είχαν περιλάβει με τις κατακτήσεις τους και άλλους λαούς. Αυτή η συμπερίληψη καθιστά τους Μακεδόνες ξεχωριστή υπόσταση;
Στην εποχή των Μακεδόνων ο ρόλος των πόλεων κρατών είχε παρέλθει και οι πολιτειακές υποστάσεις ήταν ευρύτερες.
Σε ό,τι αφορά τον κ. Τσίπρα, αναρωτιέται κανείς αν πρόκειται για άνθρωπο με παντελή άγνοια της Ιστορίας, που διετέλεσε πρωθυπουργός της χώρας, αν εξετέλεσε εντολή της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών για να διευκολυνθεί η ένταξη της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ, ή αν λειτούργησε η ιδεολογική αριστερή αγκύλωση περί ξεχωριστού μακεδονικού έθνους που δικαιούται κράτους.
Το πιθανότερο είναι να συντρέχουν και οι τρεις λόγοι.
Ένα αμάλγαμα διαφόρων εθνοτήτων και ανθρώπων απροσδιορίστου ταυτότητας αυτοπροσδιορίσθηκε ως μακεδονικό έθνος που μιλά τη μακεδονική, ο Τίτο για δικούς του λόγους αποδέχθηκε τον αυτοπροσδιορισμό τους στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας, ο Στάλιν θέλησε να βοηθήσει τον Τίτο και ενθάρρυνε την κίνηση, οι Αμερικανοί για να βοηθήσουν και αυτοί τον Τίτο στην προσπάθειά του να ανεξαρτητοποιηθεί από την επιρροή του Στάλιν αποδέχθηκαν το μύθο, και φθάσαμε σήμερα μια ψευδαίσθηση να έχει λάβει τη μορφή κράτους που ταλάνισε για χρόνια και συνεχίζει να ταλανίζει τα Βαλκάνια.
Ο κ. Τσίπρας στο διάστημα που διετέλεσε πρωθυπουργός εξυπηρέτησε εξ ονόματος της Αριστεράς, η οποία λειτούργησε ως μακρύ κατασταλτικό χέρι του, δύο προτάγματα της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών για τα οποία σήμερα απολαμβάνει της αμερικανικής υποστήριξης: πέρασε το τρίτο μνημόνιο, για το οποίο η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είχε αντιρρήσεις, και υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών.
Αυτή ήταν η συμβολή της Αριστεράς στον σύγχρονο πολιτικό βίο. Αυτήν τη συμβολή ένα μέρος των Αμερικανών την ξεπληρώνει στον κ. Τσίπρα, ο οποίος αφού παρακολούθησε σεμινάρια στις ΗΠΑ, θα διδάξει, τώρα, στο Harvard, έμαθε καλά, όπως λένε, αγγλικά, και είναι έτοιμος να επανακάμψει στον ελληνικό πολιτικό στίβο. Χρειάζεται, όμως, οι Αμερικανοί να του βρουν και ψηφοφόρους. Δεν είναι ιδιαιτέρως δύσκολο.
Δεν είναι όμως μόνο ο κ. Τσίπρας που απασχόλησε την επικαιρότητα τις προηγούμενες ημέρες σε ό,τι αφορά την αθηναϊκή αντίληψη για την ελληνικότητα των Μακεδόνων (και των σημερινών Θρακών).
Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κωνσταντίνος Τσιάρας επισκέφθηκε τον Έβρο, και σε δηλώσεις του στα ΜΜΕ της περιοχής δήλωσε πως (ο Έβρος) «είναι ο πρώτος νομός στον οποίο βρίσκομαι εκτός Ελλάδος».
Στον κ. Τσιάρα δεν λειτούργησε με λανθάνοντα τρόπο η γλώσσα. Η ταύτιση της Ελλάδας με την Αθήνα είναι κοινός τόπος και έχει περάσει στη συνείδηση και της ηγεσίας και των κατοίκων του λεκανοπεδίου. Φαίνεται από την καθημερινότητά τους όταν ταυτίζουν Ελλάδα και Αθήνα. Είναι μια σύγχρονη κοινωνική παθογένεια ή έγινε συνείδηση ότι ο ελλαδικός χώρος βρίσκεται υπό αθηναϊκή κυριαρχία;
Οι Αθηναίοι, από την αρχαία εποχή, ποτέ δεν αποδέχθηκαν την ελληνικότητα των Μακεδόνων – αλλά αυτό ήταν ένα από τα συμπλέγματά τους. Αναφέρομαι στους Αθηναίους με την ιδεολογία της Αθήνας του Δημοσθένη, που θεωρούσε ότι η ελληνική ιστορία σταμάτησε στη Μάχη της Χαιρώνειας. Ούτε και οι κοραϊστές θεωρούν τους Μακεδόνες Έλληνες. (Αυτοί δεν θεωρούν ελληνικό και το Βυζάντιο, ούτε στον πολιτισμό του.)
Δεν είναι τυχαίο που στο κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας δεν υπάρχουν τα αγάλματα των τριών σημαντικότερων προσωπικοτήτων της αρχαίας εποχής:
Του Δημόκριτου, του οποίου η θεωρία γίνεται αποδεκτή και από την Κβαντική Μηχανική, του Αριστοτέλη, του μεγαλύτερου φιλοσόφου της Αρχαιότητας, και του στρατηλάτη Αλέξανδρου που απελευθέρωσε τις ελληνικές πόλεις από τον περσικό ζυγό, κατέκτησε την οικουμένη, έγινε αποδεκτός από τους λαούς και μετέφερε στον τότε γνωστό κόσμο τον ελληνικό πολιτισμό.
Αυτή η παράλειψη του νεοελληνικού κράτους είναι συνειδητή.
Στο κράτος αυτό κυριάρχησε η ιδεολογία του αθηναϊσμού της εποχής του Δημοσθένη. Η αθηναϊκή κυριαρχία θεωρείται δεδομένη. Σε όλη την επικράτεια. Δεν είναι στρατιωτικής φύσεως αλλά οικονομικής, πολιτικής, πολιτισμικής.
Ο εκτός λεκανοπεδίου ελλαδικός χώρος άρχισε να αφυπνίζεται. Ας το έχουν υπόψη στην Αθήνα.
