Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού με ακροστιχίδα: «το έπος Ρωμανού ταπεινού». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ϛ’. Αγία Κόρη κι άσπιλη, θερμά Σε ικετεύουμε: πες μας τι θαύματα είχες δει να κάνει πριν ο Γιος Σου
και ήξερες πως το μπορεί, να φτιάξει έτσι το κρασί δίχως τσαμπιά και τρύγο;
Αφού, όπως το γράφει στη Γραφή ο θείος Ιωάννης, μέχρι εκείνη τη στιγμή θαύμα δεν είχε κάνει.
Εξήγησέ το μας καλά, για να τ’ αντιληφθούμε: τίποτα πριν δεν είχες δει,
δεν είδες με τα μάτια Σου να κάνει κάποιο θαύμα.
Πώς Τον παρακαλάς λοιπόν ‒στο γάμο τούτον της Κανά‒ τα θαύματα ν’ αρχίσει;
Πάνω σ’ αυτό το ζήτημα… αυτό που Σου ζητάμε τώρα να μάθουμε κι εμείς, δεν το ρωτάμε έτσι ‒ από απλή περιέργεια. Τυχαία δεν ρωτάμε
πώς και στον Γιο Σου φωναχτά «δώσ’ τους κρασί» Του είπες; «Δώσε κρασί, Συ που είσαι Αυτός,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία».
ζ’. Ρωτάμε, γιατί θέλουμε να καταλάβουμε καλά όσα μας λέει η Μητέρα του Παντοκράτορα Θεού, του Βασιλέα των πάντων.
«Ακούστε», λέει, «ω, φίλοι μου, και δώστε όλοι προσοχή, ώστε να καταλάβετε, κάπως ν’ αντιληφθείτε τα θεϊκά μυστήρια.
»Τον Γιο μου να θαυματουργεί τον είχα δει κι άλλες φορές πριν απ’ αυτό το θαύμα,
»όταν δεν ήταν μαθητής δικός Του ο Ιωάννης.
»Δεν είχε ακόμα αρχίσει να μαθητεύει στον Χριστό, να Τον ακολουθάει,
»ώστε να δει τα θαύματα για τα οποία σας λέω.
»Αρχή στα θαύματα έκανε, το πρώτο θαύμα που είδε, ήταν γι’ αυτόν τούτο εδώ
»που στην Κανά είχε γίνει, όπως το έκανε Αυτός ‒ο Γιος μου και Θεός μου‒ που είχε τέτοια δύναμη,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
η’. »Επειδή, όμως, άνθρωπος κανείς δεν τα πιστεύει στέρεα, δεν τα πολυπιστεύει
»όσα δεν αναφέρονται γραπτώς μες στα Βιβλία, που γράψαν όσοι υπήρξανε της Χάρης Του αυτόπτες,
»δεν θα σας αναφέρω τα τόσα που έχω δει εγώ και δεν είναι γραμμένα. Καλύτερα ν’ αναφερθώ στα πιο σπουδαία απ’ αυτά που είναι στα Βιβλία και τα γνωρίζω επακριβώς.
»Γνωρίζω, ας πούμε, σίγουρα πως αν κι άνδρα δεν γνώρισα, δίχως να ξέρω άνδρα,
»με τρόπο υπερφυσικό, πάνω από κάθε λογική, γέννησα τον Υιό μου.
»Παρθένος ήμουν, δηλαδή· κι ύστερα που Τον γέννησα παρέμεινα παρθένος.
»Υπάρχει άνθρωπος λοιπόν που να ζητάει να μάθει κανένα μεγαλύτερο θαύμα απ’ αυτό που είπα ‒ από αυτήν τη Γέννηση;
»Ο Αρχάγγελος ο Γαβριήλ μού παρουσιάστηκε γι’ αυτό και μου είπε πως θα γεννηθεί
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
θ’. »Όταν συνέλαβα λοιπόν παιδί μ’ αυτόν τον τρόπο, την Ελισάβετ είδα εγώ κι άκουσα να μ’ αποκαλεί ‒κι έτσι να με υποδέχεται‒ ως του Θεού Μητέρα.
»Μητέρα με είπε του Θεού, πριν καν εγώ γεννήσω· κι ο Συμεών αργότερα ‒αφού είχα γεννήσει‒ κι εκείνος με εξύμνησε.
»Η Άννα με εκθείαζε, κι οι μάγοι απ’ την Περσία στη φάτνη εκεί που γέννησα, ήρθανε από μακριά μόνο για να μας δούνε.
»Κι αστέρι φάνηκε ψηλά εκεί στον ουρανό, για να προαναγγείλει τη θεϊκή τη Γέννηση.
»Βοσκοί και Άγγελοι μαζί φώναζαν κι αναγγέλλανε χαρά σ’ όλον τον κόσμο,
»κι η πλάση αγαλλότανε μαζί τους κι ευφραινόταν.
»Μπορώ εγώ να ζητήσω θαύματα μεγαλύτερα από τούτα που σας είπα;
»Έτσι από κείνο τον καιρό πιστεύω απολύτως ότι ο Γιος μου είν’ ο Θεός,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία».
ι’. Βλέποντας τη Μητέρα Του τότε ο Χριστός να λέει: «δώσε, κάν’ το για χάρη μου»,
άμεσα της απάντησε κι αυτό είναι που της είπε: «Γυναίκα, τώρα τι δουλειά έχεις εσύ μ’ εμένα, και μου ζητάς τώρα εδώ να κάνω αυτό το πράγμα; Η ώρα να φανερωθώ δεν έχει έρθει ακόμα».
Αυτόν τον λόγο Του, λοιπόν, κάποιοι είναι που τον πήραν και έτσι τον ερμήνευσαν που έφτασαν σε ασέβεια,
καθώς ‒κακώς‒ θεώρησαν πως ο Χριστός δεσμεύεται κι Αυτός απ’ την ανάγκη.
Γι’ αυτούς, λέω, που ισχυρίζονται ότι ακόμα και Αυτός είναι αναγκασμένος να λειτουργεί και να ενεργεί στα όρια του χρόνου.
Ετούτοι δεν κατάλαβαν τι εννοούσε ο Χριστός που είπε «δεν είν’ ώρα».
Το στόμα αυτών των ασεβών που λέγαν και μελέταγαν πράγματα τέτοια φαύλα, σφαλίστηκε,
καθώς Αυτός, χωρίς να χάσει ώρα, το θαύμα Του το έκανε· απ’ ώρες δεν δεσμεύεται
Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία.
ια’. «Παιδί μου δώσ’ μου απάντηση· πες μου τώρα να ξέρω», είπε η Μητέρα ‒η Πάναγνη‒ του Ιησού η Παναγία.
«Εσύ που ο Ίδιος έφτιαξες το χρόνο και τον κυβερνάς ‒τα χαλινάρια του κρατάς‒ κι έφτιαξες και τα μέτρα που ’χουν οι ώρες κι οι καιροί, πώς λες ότι αναμένεις την ώρα την κατάλληλη Υιέ και Κύριέ μου;
»Πώς να περάσει ο καιρός προσμένεις, για να πράξεις, Εσύ που νομοθέτησες του χρόνου τα διαστήματα κι όλους του τους κανόνες;
»Ο Κτίστης κάθε ορατού κι αόρατου που υπάρχει,
»ο που έβαλε σε μια σειρά, σ’ εναλλαγή ακατάλυτη τη μέρα και τη νύχτα,
»ως Κύριος Παντοδύναμος κατά τη θέλησή Του·
»ο που έβαλε τις εποχές σε κυκλική περίοδο με τάξη να διαδέχονται ωραία η μια την άλλη,
»πώς αναμένεις τον καιρό που πρέπει για να κάνεις το θαύμα που σου ζήτησα, αφού είσαι ο μόνος Κύριος,
»Αυτός που δημιούργησε τα πάντα με σοφία;».
