Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού πλήρη τίτλο «Εις την ανάληψιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού» και ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού». Βιαβάστε το Μέρος Α’ και το Μέρος Β’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ι’. Στους φίλους του τα λόγια αυτά σαν είπε ο Χριστός μας,
στους Αρχαγγέλους γύρισε και νόημα τους κάνει,
ώστε να ετοιμάσουνε το μονοπάτι εκείνο που πάει πάνω στα ψηλά και που ποτέ άλλος κανείς δεν μπόρεσε να πάρει ‒ έπρεπε να ετοιμαστεί αυτό το μονοπάτι, για να μπορέσει να δεχτεί τ’ άχραντα βήματά Του.
Την εντολή ακολούθησαν των Άγγελων οι αρχηγοί· κι ευθύς,
σε όλες τις αρχές που ’χαν στις προσταγές τους ψηλά στα επουράνια, φωνάζουν και διατάζουν:
«Σηκώστε τις καταφραγές ν’ ανοίξουνε οι πύλες, κι οι πόρτες οι ουράνιες, οι δοξασμένες θύρες, διάπλατα ας ανοίξουνε,
»γιατί σε λίγο θα έρθει εκεί ο Κύριος της δόξας.
»Νεφέλες, άτια τ’ ουρανού σαμαρωθείτε τώρα, για να ανέβει ο Δέσποτας ένδοξος καβαλάρης.
»Κι εσύ αιθέρα φρόντισε, συγύρισε τα μέρη σου, γιατί απ’ αυτά ο Κύριος πρόκειται να περάσει.
»Ανοίξτε κι εσείς ουρανοί, κι οι ουρανοί των ουρανών κι εσείς ετοιμαστείτε να Τον υποδεχτείτε,
»γιατί σε σας είναι να ’ρθεί Αυτός που λέει στα παιδιά που έχει για δικά Του:
»“πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει”».
ια’. Κι αυτοί που κατοικούν ψηλά, υπάκουσαν στις εντολές
κι όλοι μαζί ανοίξανε τα πάντα εκεί ψηλά·
Θρόνοι και Κυριότητες, Αρχές μα και Δυνάμεις έσπευσαν να ετοιμαστούν τον Κύριο ν’ απαντήσουν.
Πώς ετοιμάζει η φρουρά του βασιλιά το άρμα; Έτσι κι αυτοί ετοιμάσανε για άρμα μια νεφέλη
κι ευθύς την έστειλαν να πάει κάτω στον ελαιώνα.
Κι όπως κατέβηκε αυτή για να Τον παραλάβει, ολόγυρά Του στάθηκε και μέσα της Τον κλείνει,
Αυτόν που όχι μόνο αυτήν, μα όλες τις νεφέλες τις κυβερνάει απόλυτα, τις πάει όπου θέλει, σαν να ’ναι αυτός ο ηνίοχος κι αυτές να ’ναι τα άτια· κι όποτε θέλει Αυτός ξανά νεράκι τις γεμίζει να ρίξουνε νερό στη γη, βροχούλα να μας ρίξουν.
Τον πήρε τότε, το λοιπόν· τον Κύριο βαστάζει. Στ’ αλήθεια… ποιος βαστάζει ποιον; Ο Κύριος βαστάζει αυτήν ‒ κι αυτήν κι όλον τον κόσμο.
Να κουβαλήσεις γίνεται τον που σε κουβαλάει; Όλα στον Κύριο δυνατά·
το ίδιο έκανε, άλλωστε, στην Παναγιά μητέρα Του, στη Δέσποινα Μαρία. Γι’ αυτό και μέσα
στις Γραφές νεφέλη την αποκαλούν.
Μέσα της εγκατοίκησε· να πεις της μάνας η κοιλιά προσφέρει προστασία; Εκείνος την προστάτεψε και άφθορη την κράτησε, Αυτός που λέει στους φίλους Του κι έτσι τους μολογάει:
«πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει».
ιβ’. Στο μεταξύ οι Απόστολοι δεν αμελούν καθόλου,
ότι νοιαζόντουσαν πολύ και παρακολουθούσαν όλα τα τεκταινόμενα.
Σήκωσαν τα κεφάλια τους όλοι τους κι αναβλέπαν ψηλά εκεί στον ουρανό· θέλανε την Ανάληψη να δούνε ‒ μην την χάσουν.
Πώς το ευάγωγο φαρί τη ράχη του απλώνει, για ν’ ανεβεί εύκολα καβάλα ο αναβάτης; Έτσι, ευθύς χαμήλωσε ερχόμενη η νεφέλη
κι έγινε υποζύγιο, για να πατήσουνε πάνω της τα άχραντά Του πόδια.
Άνοιξε και ο ουρανός και σκίστηκε στα δύο ‒ λες κι ήταν από ύφασμα.
Και τότε της Μαρίας ο Γιος άρχισε, σηκωνόταν και προς τα πάνω πήγαινε.
Αγγέλων πύρινων χορός μπρος Του προπορευόταν
φωνάζοντας με δύναμη: «Δέσποτα, κάνε γρήγορα! Ο θρόνος Σου ετοιμάστηκε.
»Ανέβα πάν’ στο σύννεφο και με τ’ ανέμου τα φτερά φτερούγισε
»να φτάσεις ψηλά εκεί στην ανοιχτή αγκάλη του Πατέρα.
»Γιατί ανέκαθεν αυτός ‒αναμφισβήτητα αυτός‒ είν’ ο δικός Σου θρόνος
»που είν’ εκεί που κατοικείς κι Είσαι συνέχεια κι εκεί κι ας λες στους κάτω που ‘ν’ στη γη:
»“πάντα μαζί σας θα ‘μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει”».
ιγ’. Τότε οι πιστοί Απόστολοι, βλέποντας το τι γίνεται,
πιάνουν και ψέλνουν του Δαυίδ εκείνο εκεί που λέει:
«Στ’ αλήθεια υψώθηκε ο Θεός μες σ’ ιαχές θριάμβου· ο Κύριος υψώνεται, οι σάλπιγγες ηχούνε».
Και όπως ψέλνανε μαζί κοιτώντας προς τα πάνω,
δυο Άγγελοι ήρθανε σ’ αυτούς,
καθώς διδάσκει κι η Γραφή στις Πράξεις Αποστόλων.
Γράφει, λοιπόν, στις Πράξεις, ότι αφού αναλήφθηκε ο Πλάστης στα ουράνια κι αυτοί απόμειναν εκεί να ατενίζουν πάνω,
στάθηκαν δίπλα τους, κοντά, δυο θαυμαστοί στην όψη ‒ άνθρωποι λες και ήτανε, μα ολόλαμπρη η μορφή τους·
αυτοί τους απευθύνθηκαν και με μια βροντερή φωνή αυτά είναι που τους είπαν: «Εδώ γιατί σταθήκατε; Ποιον ατενίζετε ψηλά;
»Τι ψάχνετε να δείτε; Ορίστε, νά που κάθεται ο Θεός πάν’ στο θρονί Του,
»τη θέση Του ως Βασιλιάς ο Βασιλιάς μας πήρε· Αυτός είν’ που σας έλεγε:
»“πάντα μαζί σας θα ‘μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει”.
ιδ’. »Τι στέκεστε έτσι, το λοιπόν, τώρα ω Γαλιλαίοι; Έτσι, ολωσδιόλου έκθαμβοι και αποσβολωμένοι;
»Γιατί ο Ιησούς μας, ο Χριστός, όπως τώρ’ αναλήφθηκε,
»έτσι θα ’ρθεί και πάλι, όπως πιο πριν Τον είδατε ψηλά να ανεβαίνει.
»Γιατί ‒για να μιλήσουμε μ’ ακρίβεια, όπως πρέπει‒ αυτό που είδατε πιο πριν ανάληψη ονομάζεται, δεν είναι μια μετάθεση απ’ έναν τόπο σ’ άλλο.
»Όχι, ο Χριστός δεν έφυγε όπως παλιά ο Ενώχ.
»Γιατί ο Ενώχ από τη γη έφυγε μ’ άλλον τρόπο, που λέγεται μετάσταση.
»Σαν έφυγε από τη γη, δεν αξιώθηκε να πάει στον τόπο της Ουράνιας ‒που λέμε‒ Βασιλείας,
»αλλά στων δίκαιων τις σκηνές, εκεί τοποθετήθηκε με τη μετάθεσή του.
»Ο Ηλίας, πάλι, έφυγε πάνω σε πύρινο άρμα.
»Ανέβηκε ψηλά μ’ αυτό, αλλά κι αυτός δεν έφτασε στα μέρη της Ουράνιας, της Άνω Βασιλείας,
»καθώς το γράφει κι η Γραφή:
»Ο Ηλίας, λέει, έφυγε πάνω σε πύρινο άρμα και πήγε προς τον ουρανό ‒ το “προς” είν’ άλλο πράγμα. Πάντως, Αυτός που είναι του Ενώχ Θεός και είναι και του Ηλία,
»ανέβηκε στους Ουρανούς και μήνυμα σας στέλνει:
»“πάντα μαζί σας θα ’μαι Εγώ, κι ενάντιά σας να σταθεί κανείς δεν θα τολμήσει”».
