Πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας –η οποία στην κυριολεξία άλλαξε το ρου της ιστορίας, αφού αν νικούσαν οι Πέρσες, πιθανότατα θα ήταν πολύ διαφορετική η Ευρώπη αλλά και ο κόσμος σήμερα– έγιναν συζητήσεις στην Εκκλησία του Δήμου των Αθηνών για τη στάση που θα κρατούσαν έναντι των Περσών.
Στην Εκκλησία του Δήμου πήρε το λόγο ο Κυρσίλος, ο οποίος πρότεινε «γην και ύδωρ», δηλαδή να προσκυνήσουμε τους Πέρσες για να σωθεί η Αθήνα, τα μνημεία, οι τάφοι των προγόνων και οι περιουσίες των Αθηναίων.
Την πρόταση του Κυρσίλου αντέκρουσε ο Θεμιστοκλής, ο οποίος πρότεινε οι Αθηναίοι να μην παραδοθούν και να μην προσκυνήσουν τον εχθρό, να εγκαταλείψουν την πόλη, να δώσουν τη μάχη στη θάλασσα, και αν ηττηθούν, να μεταβούν στην Κάτω Ιταλία και να ξαναχτίσουν την πόλη εκεί, μια Νέα Αθήνα, αφού η πόλη είναι ο Δήμος, οι άνθρωποί της, οι οποίοι κουβαλούν μέσα τους την ιστορία της πόλης και τις μνήμες των προγόνων τους.
Έγινε ψηφοφορία, και η Εκκλησία του Δήμου προέκρινε την πρόταση του Θεμιστοκλέους, ενώ η πρόταση του Κυρσίλου θεωρήθηκε προδοτική και καταδικάστηκαν εις θάνατον ο ίδιος και η γυναίκα του.
Μετά από την έγκριση του ψηφίσματος του Θεμιστοκλέους, όντως οι Αθηναίοι εγκατέλειψαν την πόλη, οι Πέρσες μπήκαν και την έκαψαν, όμως ηττήθηκαν στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, μετά την οποία οι Αθηναίοι επέστρεψαν και ξαναέχτισαν την πόλη τους.
Η πράξη αυτή των Αθηναίων δείχνει πόσο μεγάλη σημασία έχουν οι πολίτες, και όχι απαραίτητα ο τόπος.
Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα το 480 π.Χ., δηλαδή 2.504 χρόνια πριν από το έτος 2024 που διερχόμεθα σήμερα, και μάλλον οι πολιτικοί και οι πολίτες της σημερινής Ελλάδας δεν έχουν αντιληφθεί τη σημασία και την αξία που έχει ο πολίτης και κατ’ επέκτασιν το δημογραφικό.
Με βάση τα επιστημονικά στοιχεία που μας παρουσιάζουν, η Ελλάδα γερνάει επικίνδυνα, με το πρόβλημα να παρουσιάζεται οξύτερο στην ελληνική ύπαιθρο και στα χωριά μας, τα οποία στην κυριολεξία πεθαίνουν. Σε τρεις-τέσσερις δεκαετίες ελάχιστα χωριά θα επιβιώνουν· τα περισσότερα θα αποτελούν αξιοθέατα για εκείνους που θα ζουν στις πόλεις.
Η άποψη δε εκείνων που διατείνονται ότι το δημογραφικό πρέπει να το λύσουμε με το μεταναστευτικό, επιτρέποντας δηλαδή να εισέρχονται στην Ελλάδα ανεξέλεγκτα αλλοδαποί, μας οδηγεί σε μια άλλη Ελλάδα, οι πολίτες της οποίας δεν θα έχουν καμία σχέση με τους πολίτες της Αθήνας του 480 π.Χ., που έλαβαν εκείνη την ιστορική απόφαση η οποία άλλαξε το ρου της ιστορίας της Ευρώπης και της ανθρωπότητας.
Το δημογραφικό, σε συνδυασμό με την παιδεία –η οποία εδώ και χρόνια δεν είναι εθνική, αφού φρόντισαν να αλλάξουν ακόμα και το όνομα του αρμόδιου υπουργείου–, είναι μακράν το οξύτερο πρόβλημα της χώρας, μόνο που φαίνεται ότι δεν το έχουν αντιληφθεί εκείνοι που αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, οι οποίοι μάλλον περί άλλα τυρβάζουν…
Αντί να θέσουν ως πρώτη προτεραιότητα την επιβίωση του ελληνισμού, φροντίζουν να ψηφίζουν άλλους νόμους, πιθηκίζοντας και ουχί τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι…
Οι πολίτες πρέπει να αποφασίσουμε αν είμαστε με τους εκφραστές του Θεμιστοκλέους ή του Κυρσίλου και να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να σωθεί ο ελληνισμός.
