Ένα ζήτημα που απασχολεί τη Δύση, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, την Κύπρο, την Ελλάδα, αλλά και τις χώρες της ανατολικής Μεσογείου, είναι η πολιτική που θα ακολουθήσει ο Ερντογάν, σε περίπτωση που ανακηρυχθεί νικητής στις σημερινές εκλογές, όσον αφορά τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της Τουρκίας.
Ο Ερντογάν, όταν ανέλαβε την εξουσία, χρησιμοποίησε τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, το δίκτυο Γκιουλέν, με το οποίο συγκυβερνούσε, για να καταστείλει στο εσωτερικό της Τουρκίας τις δυνάμεις εκείνες οι οποίες τον θεωρούσαν «εθνικό κίνδυνο». Έτσι κατόρθωσε να κατισχύσει και να εξουδετερώσει την οργάνωση του βαθέος κράτους «Εργενεκόν», αλλά και τους μηχανισμούς στο στράτευμα, με την υπόθεση Μπαλιόζ (Βαριοπούλα).
Όταν στη δεύτερη δεκαετία της διακυβέρνησής του με διάφορους δόλιους τρόπους κατόρθωσε να θέσει υπό σχετικό έλεγχο το κουρδικό κίνημα, στράφηκε εναντίον του δικτύου Γκιουλέν, με το οποίο μέχρι τότε συγκυβερνούσε και το θεωρούσε κι αυτό απειλή για τα σχέδιά του.
Όταν ο Ερντογάν εξουδετέρωσε όλους τους εσωτερικούς εχθρούς, άρχισε να παρουσιάζει το πραγματικό του πρόσωπο και τους πραγματικούς τους σκοπούς, όσον αφορά την εσωτερική αλλά και την εξωτερική του πολιτική. Παντουρκισμός, Πανισλαμισμός, Νεοοθωμανισμός.
Το πραξικόπημα εις βάρος του, το οποίο ήταν πραγματικό, συντέλεσε στο να εκφράσει χωρίς καμία αναστολή και το μίσος του εναντίον της Δύσης, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, των ΗΠΑ…
Τότε έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιό του να «ανεξαρτητοποιηθεί» η Τουρκία από τα «δεσμά της Δύσης».
Έτσι ο Ερντογάν έστρεψε την Τουρκία προς τη Ρωσία, την Κίνα και την Τεχεράνη.
Έτσι ο Ερντογάν ανέλαβε την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Έτσι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, μαζί με τον τότε πρόεδρο του Καζακστάν Νουσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, στη μετατροπή του Συμβουλίου Συνεργασίας Τουρκόφωνων Κρατών, σε διεθνή οργανισμό, δηλαδή στον Οργανισμό Τουρκικών Κρατών, στο πλαίσιο της πολιτικής του παντουρκισμού.
Έτσι ο Ερντογάν, στο πλαίσιο της νεοοθωμανικής πολιτικής, άρχισε τις εισβολές σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη, έτσι είδαμε να γίνεται «πράξη» το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας…
Τη Δευτέρα 29 Μαΐου, μαύρη επέτειο της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης, ο Ερντογάν θα δώσει τα πρώτα δείγματα της πορείας που θα ακολουθήσει.
Σύμφωνα με διπλωματικές και δημοσιογραφικές πηγές, ο Ερντογάν προεκλογικά υπόσχεται και καθησυχάζει τις χώρες της Ευρώπης ότι την επόμενη των εκλογών θα ακολουθήσει μια άλλη πολιτική έναντι της Δύσης. Αυτό είναι προφανές ότι εντάσσεται στο σχέδιό του να κερδίσει τις εκλογές και στη συνέχεια να ακολουθήσει τα γνωστά του βήματα προς την Ευρασία, τον «τουρκικό» και τον μουσουλμανικό κόσμο.
Αν τελικά συμβεί αυτό, η Κύπρος και η Ελλάδα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε την τουρκική επιθετικότητα με νέες εισβολές στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, με την πολιτική των δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, με την λεηλασία των ελληνικών περιουσιών της κλειστής πόλης της Αμμοχώστου.
Αν τελικά συμβεί αυτό, θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε νέες εισβολές της Τουρκίας στη με βάση το διεθνές δίκαιο ελληνική υφαλοκρηπίδα μεταξύ Κύπρου-Καστελόριζου-Κρήτης, αλλά και νοτίως της Κρήτης, με βάση το παράνομο μεν υπαρκτό δε «Τουρκολυβικό Μνημόνιο 1 και 2», νέες πιέσεις για την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, νέες απειλές για τα ελληνικά νησιά.
Φυσικά εάν ο Ερντογάν συνεχίζει να εκνευρίζει και να προκαλεί ανησυχίες στη Δύση, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, θα αλλάξει επί τα βελτίω η γεωπολιτική αξία της Κύπρου και της Ελλάδας, ενώ θα είναι πιο εύκολο να περνάμε τις θέσεις μας στους συμμάχους μας.
Όμως, να είμαστε σίγουροι ότι πρώτα θα επιχειρηθεί η «εξημέρωση» του θηρίου, με στόχο να πειστεί η Τουρκία να παραμείνει έστω και εν μέρει στο «δυτικό μαντρί». Και αυτό σημαίνει ότι θα προσφερθεί στο «θηρίο» τροφή, από την Κύπρο και την Ελλάδα. Ήδη κάποια κέντρα στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα εργάζονται σ’ αυτήν την κατεύθυνση.
Η συνεχόμενη αναφορά από τον πρωθυπουργό αλλά και από πολιτικούς που χρημάτισαν υπουργοί Εξωτερικών ότι «η μοναδική διαφορά που έχουμε με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών», αποτελεί απόδειξη ότι ίσως έχει τεθεί στο τραπέζι και το πλαίσιο.
Στην επίσημη ιστοσελίδα του ελληνικού υπουργείο Εξωτερικών, στο κεφάλαιο «Ζητήματα Ελληνοτουρκικών Σχέσεων» αναφέρεται το εξής:
«Η Ελλάδα επιδιώκει, στο πλαίσιο αυτό, να επιλύσει τη μόνη διαφορά που υφίσταται μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, δηλαδή την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, σύμφωνα με τους κανόνες του διεθνούς δικαίου και, ειδικότερα, το δίκαιο της θάλασσας».
Όταν όμως από τα πιο επίσημα χείλη εκφέρεται ο όρος «θαλάσσιες ζώνες», τότε δίνουμε το σύνθημα στη διεθνή κοινότητα και την Τουρκία ότι είμαστε διατεθειμένοι να συζητήσουμε με την Άγκυρα και το θέμα του εύρους της αιγιαλίτιδας ζώνης, που εντάσσεται στον όρο «θαλάσσιες ζώνες». Και η συνεχής αναφορά σε αυτό, οδηγεί σε μια συμφωνία που ο λαός έχει χαρακτηρίσει ως «Πρέσπες του Αιγαίου».
Προσοχή, κάποιοι πνίγηκαν στα νερά των Πρεσπών, σκεφθείτε τι θα γίνει τα νερά του Αιγαίου, που είναι και πιο βαθιά.
