Στον Πόντο τα Λαμπροήμερα είχαν ιδιαίτερη σημασία και γιορτάζονταν με χαρές, χορούς και τραγούδια, ήταν όμως πάντα και κάτι παραπάνω από αυτό. Ακόμα και σήμερα, το Πάσχα οι Πόντιοι θυμούνται και τιμούν τους νεκρούς. Πηγαίνουν στα μνήματα και τους ανάβουν κεριά. Τσουγκρίζουν τα κόκκινα αυγά κοντά στο μνήμα, κι έχουν την ψευδαίσθηση ότι συντρώγουν με τα προσφιλή τους πρόσωπα.
Το Πάσχα, επίσης, οι θυμωμένοι μονιάζουν. Οι πονεμένοι κι έρημοι βρίσκουν παρηγοριά. Το Πάσχα εξαγνίζονται οι καρδιές. Οι αμαρτωλοί παίρνουν συγχώρεση.
Τη Λαμπρή χαίρονται όλοι. Εκπληρώνονται οι πόθοι τους και δικαιώνεται κάθε ευγενικό αίσθημα.
Ζούμε με την υπομονήν και με τ’ έναν ελπίδαν
κι αναμένομε την Λαμπρήν, τα καλά τα ημέρας.
Χριστού χαρά θα έρται μας με το «Χριστός Ανέστη».
Σα τρία Λαμπροήμερα τα τέρτια όλια ανασπάλκουν
κι αποθαμέν’ και ζωντανοί όλια τουν γίνταν έναν.
Αποθαμέν’ πα χαίρουνταν, θ’ άφτ’ν ατς πολλά κερία
κι οι κολασμέν’ πα χαίρουνταν, θ’ ελέπ’νε φως κι ημέραν.
Οι άκλαυτοι θα χαίρουνταν, γιατί πολλοί θα κλαίγ’ν ατς
κι αδέβαστοι κι οι άταφοι, γιατί πολλοί θ’ αγγεύν’ ατς.
Οι ζωντανοί πα χαίρουνταν, ντο θα καλοπερνούνε,
αμαρτωλοί πα χαίρουνταν, θα πάνε εσχωρίουν.
Χαίρουνταν οι παντέρημοι, θ’ ευρίκ’νε παργορίαν,
χαίρουνταν και οι λογιασμέν’, γιατί θα σουμαδεύ’κουν,
χαίρουνταν κι οι σουμαδεμέν’, τα στέφανα θα βάλ’νε.
Οι γεροντάδες χαίρουνταν, θα πάνε κοινωνίζ’νε,
οι γραιάδες πα χαίρουνταν, θα πάνε προσκυνούνε,
οι νεοντάδες χαίρουνταν, θα πάν’ λουτρουγισκούνταν
και τα κορίτσια χαίρουνταν, θα φορούν κι αναλλάζ’νε
και τα παιδόπα τα μικρά κόκκινα ωβά θα κρούγνε.
