Τις τραγικές εικόνες του πολέμου, τις οποίες είχε ζήσει στην πατρίδα του, στη Λωρίδα της Γάζας, θύμισαν στον ειδικευόμενο ορθοπαιδικό χειρουργό από την Παλαιστίνη Χουσάν Ναΐμ, οι εικόνες από τη μεταφορά των τραυματιών από τη σύγκρουση των τρένων στα Τέμπη.
Στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρισας τα ασθενοφόρα μετέφεραν συνεχώς τραυματίες και εγκαυματίες, οι οποίοι ούρλιαζαν, ζητώντας βοήθεια.
Υπό την καθοδήγηση του διευθυντή της Ορθοπαιδικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρισας Κώστα Μπαργιώτα, όλοι οι γιατροί προσπάθησαν να διαχειριστούν την κατάσταση με τους πολυτραυματίες οι οποίοι αντιμετώπιζαν σοβαρά κατάγματα και τραύματα.
«Όταν συνειδητοποιήσαμε το εύρος της καταστροφής με τους νεκρούς, η κατάσταση θύμιζε εμπόλεμη ζώνη», δήλσε στη LiFO ο Χουσάν Ναΐμ.
Και συνέχισε περιγράφοντας όλες τις δύσκολες στιγμές της χθεσινής βάρδιας: «Οι περισσότεροι ήρθαμε κατευθείαν από το σπίτι μας προκειμένου να συνεισφέρουμε στη φροντίδα των ασθενών. Έτσι, από χθες το βράδυ ζήσαμε μια κόλαση. Δώσαμε μια μεγάλη μάχη προκειμένου να κρατήσουμε στη ζωή όσους περισσότερους μπορούσαμε. Ήταν σοκαριστικές εκείνες οι στιγμές. Χρειάζεται να καταβάλεις μεγάλη σωματική και ψυχολογική προσπάθεια για να διαχειριστείς τέτοιες καταστάσεις. Το βράδυ η πίεση ήταν τεράστια ενώ το χειρότερο ήταν ότι είχαμε συνεχή ροή πτωμάτων από ένα σημείο και μετά. Επειδή έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Παλαιστίνη, όλα αυτά που αντίκρισα από χθες μου θύμισαν, δυστυχώς, τις τραγικές εικόνες που είχα ζήσει στη Γάζα από κείνες τις θλιβερές μέρες των συγκρούσεων όπου τα θύματα και οι νεκροί ήταν πολυάριθμοι».
Διαμελισμένα και καμένα πτώματα
Ο Παλαιστίνιος γιατρός ήρθε στην Ελλάδα από το 2009 για σπουδές, ενώ στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας εργάζεται εδώ και δύο χρόνια, κάνοντας την ειδικότητα του. Και αφηγείται: «Όλοι οι γιατροί μεταφερθήκαμε στα Επείγοντα από τα πρώτα λεπτά της τραγωδίας. Ενημερωθήκαμε από τους διευθυντές και τους επιμελητές και ήρθαμε όλοι άμεσα για να βοηθήσουμε.
»Όταν έφτασα στο νοσοκομείο αντίκρισα ένα χάος. Ένιωθα ότι είμαι παρών σε μια εμπόλεμη ζώνη. Δεν είχαμε ξαναζήσει κάτι τέτοιο, ειδικά όταν εργάζεσαι σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο και δεν είσαι συνηθισμένος στη διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων. Συνάδελφοί μου έκλαιγαν και ήταν ιδιαίτερα φορτισμένοι αφού από την αρχή συνειδητοποιήσαμε ότι οι περισσότεροι από τους νεκρούς και τους τραυματίες ήταν νέοι άνθρωποι. Το σοκ ήταν αδιανόητο ακόμη και για μας που έχουμε μάθει να σώζουμε ζωές και να αντιμετωπίζουμε βαριά περιστατικά. Όσο εξοικειωμένος και να είσαι με τον θάνατο, όλο αυτό παραμένει μια βίαιη εμπειρία για τον καθένα».
«Βλέπαμε τα διαμελισμένα και καμένα πτώματα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι. Ελπίζαμε κάθε φορά που ακούγαμε ένα ασθενοφόρο να μας φέρνει στο νοσοκομείο έναν άνθρωπο ζωντανό».
«Προσευχόμασταν να βρίσκονται εν ζωή αλλά δυστυχώς κάθε φορά βλέπαμε σορούς και ακρωτηριασμένα μέλη. Στη συνέχεια, γίνονταν χειρουργεία καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας ενώ μετέπειτα είχαμε να διαχειριστούμε και τη δυσάρεστη κατάσταση με τους συγγενείς των θυμάτων, των τραυματισμένων και των εγκαυματιών. Καλούμασταν να ενημερώσουμε ανθρώπους που περίμεναν με αγωνία να μάθουν για τα αγαπημένα τους πρόσωπα που νοσηλεύονταν στις κλινικές».
«Και όταν τους ανακοίνωνες ότι η πρόγνωση δεν είναι καλή ή ότι οι άνθρωποι τους δεν είναι στη ζωή, οι άνθρωποι κατέρρεαν επιτόπου».
Ακούγαμε τον θρήνο των συγγενών των θυμάτων και ήμασταν όλοι πολύ φορτισμένοι. Συγχρόνως, στους διαδρόμους υπήρχαν συγγενείς των αγνοουμένων οι οποίοι έδειχναν τις φωτογραφίες των παιδιών τους και δεν ξέραμε πώς να τους δώσουμε κουράγιο. Μας ρωτούσαν και δεν ξέραμε τι απαντήσεις να τους δώσουμε. Θρήνος, πόνος αφόρητος και εικόνες με νεκρά παιδιά. Ακόμη και ο πιο δυνατός άνθρωπος, λυγίζει απέναντι σε αυτές τις εικόνες. Αν δεν το δει και δεν το ζήσει κανείς, δεν μπορεί να καταλάβει την ένταση που περάσαμε. Το μόνο που μπορέσαμε να κάνουμε είναι να φροντίσουμε αμέσως να λάβουν ψυχολογική υποστήριξη από ειδικευμένο προσωπικό που βρίσκεται στο νοσοκομείο».
Καταλήγοντας, ο Χουσάν Ναΐμ θέλησε να εκφράσει τη συμπαράσταση του σε όλους τους συγγενείς των θυμάτων. «Θέλω να τους δώσω κουράγιο και ελπίζω ότι μετά από αυτήν την τραγωδία να ξυπνήσουν κάποια μυαλά και να ανοίξουν κάποια μάτια. Η ζωή του κόσμου δεν είναι παιχνίδι κανενός. Άλλωστε, όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε μέσα σε αυτό το τρένο» συμπλήρωσε.
Με πληροφορίες από LiFO.gr
