Ο Εγκέλαδος χτύπησε βάναυσα τα εδάφη της Μεσοποταμίας και της Ανατολίας, αφήνοντας πίσω δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες. Οι νεκροί είναι Κούρδοι, Άραβες και Τούρκοι που κατοικούν στα εδάφη της Τουρκίας και της Συρίας.
Η τραγωδία είναι ανείπωτη· αρκεί να ληφθεί υπόψη ότι έχουν επηρεαστεί καθοριστικά περίπου 13 εκατ. άνθρωποι και στις δύο χώρες, αφού ο Εγκέλαδος δεν βλέπει τα σύνορα που έχουν χαράξει οι άνθρωποι στη γη.
Αυτό που είναι τουλάχιστον αξιοπερίεργο είναι ότι, με βάση ανάρτηση της ομάδας This is Christian Syria (@Christian_Syria) στο Twitter, μέχρι την Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου στην Τουρκία είχαν βοήθεια 42 χώρες, ενώ στη Συρία μόλις 13. Δηλαδή, ενώ ο Εγκέλαδος και η ίδια η φύση δεν γνωρίζουν σύνορα, καθεστώτα και ηγεσίες, η ανθρωπότητα και συγκεκριμένα τα κράτη όχι μόνο γνωρίζουν, αλλά κάνουν και διακρίσεις στην παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας.
Η δε Δύση –που έχει ως προμετωπίδα την υπεράσπιση της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του δικαιώματος των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων να υπερασπίζονται και να απολαμβάνουν τα βασικά τους δικαιώματα–, έστειλε ομοθυμαδόν βοήθεια στην Τουρκία, ενώ τιμώρησε τους λαούς της Συρίας επειδή το καθεστώς Άσαντ δεν είναι αρεστό λόγω του γεγονότος ότι δεν είναι δημοκρατικό και δεν σέβεται τα δικαιώματα των πολιτών του!
Όμως, αν σε μια «ζυγαριά» βάλουμε στη μια πλευρά την Τουρκία και στην άλλη τη Συρία, και αρχίσουμε να «φορτώνουμε» τις γενοκτονίες, τις εθνοκαθάρσεις, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων όλων των πολιτών, το σεβασμό των χριστιανών, των Γεζιντί, των Αρμενίων, των Κούρδων, τις εισβολές σε άλλα κράτη, την κατοχή ξένων εδαφών, όπως αυτά της Κύπρου, του Αφρίν, της Αλ Μπαμπ, της Σερεκάνιγιε-Γκίρε Σπί, του Νότιου Κουρδιστάν (Β. Ιράκ), τότε θα διαπιστώσουμε το αντίθετο από αυτό που διαπίστωσε η πολιτισμένη Δύση.
Ότι δηλαδή το τουρκικό κράτος και το καθεστώς Ερντογάν είναι απεχθέστερα και βαρύνονται με περισσότερα αδικήματα και παραβιάσεις από το κράτος της Συρίας και το καθεστώς Άσαντ.
Για παράδειγμα, στη Συρία το 10% είναι χριστιανοί, δηλαδή πάνω από 2 εκατ. άνθρωποι. Έχουν πλήρη δικαιώματα και ασκούν απολύτως ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Στην Τουρκία όμως οι χριστιανοί υπέστησαν και υφίστανται γενοκτονία. Η μετατροπή της Αγια-Σοφιάς σε τζαμί είναι το τελευταίο παράδειγμα.
Επίσης, στη Συρία κατοικούν περίπου 100.000 Αρμένιοι, οι οποίοι επίσης έχουν πλήρη δικαιώματα, διαλαλούν ελευθέρως την εθνική τους ταυτότητα και ασκούν απολύτως ελεύθερα τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Στην Τουρκία εξολοθρεύθηκαν 1,5 εκατ. Αρμένιοι, οι δε εναπομείναντες κρύβουν την εθνική τους ταυτότητα γιατί στο «χαϊδεμένο παιδί της Δύσης,» είναι ύβρις να λες ότι είσαι Αρμένιος, όπως ομολόγησε δημοσίως ο ίδιος ο Ερντογάν.
Στον κατάλογο μπορούμε να προσθέσουμε σειρά άλλων παραδειγμάτων, που και πάλι θα γείρουν την πλάστιγγα σε βάρος της Τουρκίας του Ερντογάν.
Δεν λέει κανείς ότι το καθεστώς Άσαντ είναι δημοκρατικό, ούτε ότι το κράτος της Συρίας σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών του. Όχι. Είναι ένα αυταρχικό κράτος, σκληρό με τους πολίτες που αμφισβητούν το καθεστώς. Όμως σε σύγκριση με το γενοκτόνο τουρκικό κράτος και το καθεστώς Ερντογάν, η Συρία είναι επίγειος παράδεισος για εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες, ο δε Άσαντ μοιάζει… πρόσκοπος μπροστά στον Ερντογάν!
Γιατί όμως η Δύση της δημοκρατίας και της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στηρίζει την Τουρκία του Ερντογάν και όχι τη Συρία του Άσαντ που έχει χτυπηθεί από τον ίδιο σεισμό;
Τα πράγματα είναι απλά. Επειδή ο Άσαντ είναι σύμμαχος της Ρωσίας του Πούτιν και του Ιράν των αγιατολάδων. Άρα, οι λόγοι είναι καθαρά πολιτικοί.
Και πού είναι το ηθικό πλεονέκτημα της Δύσης που έχει ως κορωνίδα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισονομία;
Σωστά η Δύση, η Ελλάδα και η Κύπρος έστειλαν βοήθεια στην Τουρκία. Βοηθάμε τους πολίτες, τους λαούς και όχι τον Ερντογάν και το γενοκτόνο τουρκικό κράτος.
Λάθος που η Δύση δεν στέλνει αναλογικά την ίδια ακριβώς βοήθεια και στη Συρία επειδή ο Άσαντ έχει επιλέξει άλλες συμμαχίες. Δεν είναι δυνατό να τιμωρούμε τους λαούς της Συρίας για πολιτικές επιλογές. Δεν είναι αυτό η Δύση, δεν είναι αυτό η Ελλάδα και η Κύπρος.
Πάντως, σε Αθήνα και Λευκωσία υπάρχει η εξής εικόνα: Ο Έλληνας πρωθυπουργός τηλεφώνησε και εξέφρασε τη λύπη και τη συμπαράστασή του στον Ερντογάν, ο οποίος μόλις προχθές μας απειλούσε με τα «Θα έλθουμε βράδυ» και «Οι πύραυλοι Tayfun φθάνουν μέχρι την Αθήνα», και ο οποίος κρατάει υπό κατοχή το 40% της Κύπρου. Όμως δεν τηλεφώνησε στον Άσαντ που δεν απείλησε ποτέ την Ελλάδα, ίσα-ίσα μας θεωρεί φίλη, ακόμα και συγγενή χώρα.
Παραθέτω ανάρτηση της δικηγόρου Λεμεσού Κάτιας Πιερούδη, την οποία δεν στάθηκε δυνατόν να επιβεβαιώσουμε:
«Ο Χαφέζ αλ Άσαντ, πατέρας του σημερινού ηγέτη της Συρίας, ήταν ο πρώτος απ’ όλες της χώρες που έστειλε τεράστια για την εποχή οικονομική βοήθεια στην Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή του 1974. […] Και αυτό λόγω της στενής σχέσης του Άσαντ με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Σήμερα χιλιάδες θαμμένοι Σύροι κάτω από τα ερείπια των σεισμών παραμένουν αβοήθητοι, ενώ για όλες τις χώρες η Συρία κείται μακράν. Η Κύπρος πραγματοποίησε πολλές φορές εράνους για φίλες χώρες σε δύσκολες γι’ αυτές εποχές. Είναι η ώρα να ανταποδώσουμε στο λαό της Συρίας αυτό που απλόχερα μας έδωσε το 1974. Αν φοράμε παντελόνια σε θέματα συνείδησης και φιλότιμου, θα πρέπει να κινητοποιηθεί ο κρατικός μηχανισμός, αλλά και ο λαός μας».
Τέλος, καλό είναι να ανασύρουμε από τη μνήμη μας τη φημολογούμενη δυνατότητα χρησιμοποίησης των συριακών αεροδρομίων από αεροσκάφη της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας στην κρίση του 1987, στο πλαίσιο παροχής αεροπορικής υποστήριξής στην Κύπρο, αν απαιτούνταν.
Εν κατακλείδι: η Τουρκία μάς απειλεί και η Συρία όχι. Αυτό το έχουμε καταλάβει;
