Σκεφτείτε τον Δαρείο και τον Τζένγκις Χαν, τον Μεγαλέξανδρο, τους Ρωμαίους και τον Ναπολέοντα, τους Οθωμανούς, την ισπανική και την πορτογαλική θαλασσοκρατορία με τους κονκισταδόρες, τη Βρετανική Αυτοκρατορία, τον Άξονα και τη Σοβιετική Ένωση, για να αντιληφθείτε τι πάει να πει εξουσία σε μεγάλη –και συχνά διηπειρωτική ή ακόμα και σχεδόν παγκόσμια– κλίμακα.
Η διαδικασία της απόκτησης αυτού του είδους της εξουσίας, αλλά και η αντίδραση που οδηγεί κάποτε στο γκρέμισμά της, συνδέονται πάντα με τα πλέον δραματικά γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία.
Η εκζήτηση της μεγαλύτερης δυνατής εξουσίας από τον άνθρωπο πάνω στους άλλους ανθρώπους είναι η βασική σκοτεινή κινητήρια δύναμη των δεινών και της βίας σε κάθε της μορφή, μέσα στην ιστορία του πτωτικού μας κόσμου. Όσο δεν παίρνουμε τον θεοδίδακτο δρόμο, δηλαδή του Χριστού το δρόμο που μας είπε «εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6), θα στροβιλιζόμαστε μέσα στον φαύλο κύκλο της άρρωστης φιλαρχίας και της βίας. Γιατί οι ρίζες του πτωτικού μας κόσμου είναι τέτοιας λογής.
Η πτώση του Εωσφόρου και των Πρωτοπλάστων οφείλονται στην εκζήτηση εξουσίας. Αν λοιπόν οι ρίζες του πτωτικού πολιτισμού μας παραμένουν στην ουσία τους αντίχριστες κι ανορθόδοξες, τέτοιο θα είναι και το δέντρο, τέτοιοι κι οι καρποί του: πικροί.
Αυτό είναι τόσο πρόδηλο μέσα σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, ώστε εάν ισχυριστεί κανείς ότι και στις μέρες μας υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις που απεργάζονται την απόκτηση μιας παγκόσμιας εμβέλειας εξουσίας, με σύγχρονα χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού, δεν θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως «συνωμοσιολόγος». Το αντίθετο μάλλον είναι το πιθανότερο.
Εάν κάποιος ισχυρίζεται ότι αποκλείεται στις μέρες μας να υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις, τότε αυτός θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως αφελής, ανιστόρητος και παραδοξολόγος.
Εάν όμως αυτό είναι αλήθεια, άραγε πού στέκεται σήμερα η πατρίδα μας και το έθνος το ελληνικό; Είναι ανάμεσα στους εξουσιαστές, τους εξουσιαζόμενους, ή μήπως βρίσκεται έξω από αυτό το πλαίσιο, ως ισχυρή και ανεξάρτητη οντότητα που δεν θέλει μήτε να εξουσιάζει μήτε να εξουσιάζεται; Το ερώτημα, βέβαια, είναι ρητορικό. Ο πάσα ένας που έχει ξεφυλλίσει τη σύγχρονη ιστορία του ελληνισμού, μπορεί εύκολα να σου πει ότι η μοναδική αυθεντική ευκαιρία για τη θεμελίωση συνθηκών για τη διεκδίκηση εθνικής ανεξαρτησίας και μιας αξιοπρεπούς, εύλογης και εθνικά συμφέρουσας μετοχής μέσα σε κάποια έντιμη συμμαχία ή συνασπισμό, χάθηκε με τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια.
Η Ελλάδα δυστυχώς δεν συμπαρατάσσεται ως σύμμαχος δίπλα στο άρμα των μεγάλων δυνάμεων της λεγόμενης «Δύσης». Είναι, μάλλον, δεμένη ως υποτελής σε αυτό. Είναι, δηλαδή, ένα προτεκτοράτο με ψευτοδημοκρατική διοίκηση που ποδηγετείται χάρη σε ένα δοτό πολιτικό προσωπικό, αλλά και σε μηχανισμούς ελέγχου όλων των καίριων διακριτών εξουσιών και δομών του κράτους. Το ρήμα της πρότασης «ανήκομεν εις την Δύσιν», τελικά, είχε κυριολεκτική σημασία· δεν ήταν τρόπος του λέγειν.
Επομένως, δεν είναι ν’ αναρωτιόμαστε για τα χίλια κακά της μοίρας μας κι όλες τις παθογένειες της απαράδεκτης Ελληνικής πολιτείας που μας βασανίζουν και χαρακτηρίζουν όλες τις δραστηριότητες του δημόσιου βίου μας.
Η εξήγηση είναι απλή. Σε ένα πολυεθνές εξουσιαστικό σχήμα του τύπου της Ρωμαϊκής ή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, ακόμα κι αν αυτό καλύπτεται από το μανδύα μιας λεγόμενης «συμμαχίας», είναι άλλος ο τρόπος της διοίκησης της ηγεμονεύουσας χώρας και άλλος των υποτελών χωρών.
Οι πολίτες της ηγεμονεύουσας χώρας πρέπει να είναι ευχαριστημένοι από όλες τις απόψεις και να απολαμβάνουν τα αγαθά μιας ευνομούμενης, δικαίας και αξιοκρατικής πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Έτσι, θα παράγουν πλούτο με επιτεύγματα που θα διατηρούν και θα προάγουν την ισχύ της χώρας. Οι όποιες παρατυπίες και παραφωνίες, η όποια διαφθορά θα πρέπει να υφίστανται εν πολλοίς μόνο στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας της χώρας. Από εκεί και κάτω, όλα θα πρέπει να λειτουργούν σωστά.
Μια χώρα υποτελής, όμως, δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργεί έτσι.
Γιατί τότε, μπορεί να ισχυροποιηθεί και να «σηκώσει κεφάλι». Οι δυσλειτουργίες, η μετριοκρατία, η αδικία, η διαφθορά, η πολυνομία, οι ασάφειες των θεσμικών πλαισίων και η κακή διοικητική οργάνωση πρέπει να διατρέχουν κάθετα την πυραμίδα των εξουσιών μέχρι τη βάση.
Οι πολίτες και οι κάθε είδους επαγγελματίες σε ρόλο δουλοπάροικων, με κάποια προνόμια ή χωρίς κανένα, πρέπει να πασχίζουν για τα αυτονόητα, αλλά και για τα προς το ζην καθημερινά, ή να μεταναστεύσουν.
Επομένως, η ηγεμονεύουσα χώρα γνωρίζει καλά τις ορθές πρακτικές για την προκοπή και την παραγωγή πλούτου και ισχύος. Η ίδια τις εφαρμόζει. Στις υποτελείς χώρες, όμως, επιβάλει νομοθετήματα και μελετημένους τρόπους λειτουργίας που αφίστανται από αυτές. Κλειδί για αυτήν την επιβολή είναι το πιστό σε αυτήν ντόπιο πολιτικό προσωπικό που εφαρμόζει τις πολιτικές που αυτή του υπαγορεύει.
Άραγε έχουν απομείνει στους σύγχρονους Έλληνες κάποια αποθέματα θάρρους, λεβεντιάς, υπερηφάνειας και αξιοπρέπειας; Θα απαλλαγούμε ποτέ από το ξενόδουλο πολιτικό προσωπικό και τους συνεργαζόμενους με αυτό πολίτες-τσιράκια του; Θα διεκδικήσουμε, επιτέλους, την εθνική μας ανεξαρτησία; Θα φανεί…
Πάντως, η μοίρα των δειλών είναι η δουλεία. Και οι δούλοι σε εποχές σαν αυτή που ξεκίνησε ήδη να διανύει η ανθρωπότητα, είναι αναλώσιμοι.
