Του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού «Κοντάκιο της Χριστού Γεννήσεως» με ακροστιχίδα: «του ταπεινού Ρωμανού ύμνος». Διαβάστε το Μέρος Α’, το Μέρος Β’ και το Μέρος Γ’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ιθ’. »Τ’ αστέρι προπορεύονταν σ’ όλη τη διαδρομή μας,
»όπως σ’ εσάς μπρος πήγαινε ο Μωυσής με το ραβδί του
»και ήτανε περίλαμπρος κι όλους σας έλουζε με φως – φως της θεογνωσίας.
»Όπως εσάς παλιότερα σας χόρτασε το μάννα κι ήπιατε γάργαρο νερό π’ ανάβλυσε απ’ την πέτρα,
»έτσι κι εμάς μας χόρτασε του αστεριού η ελπίδα.
»Αυτό μας γέμιζε χαρά, μας έτρεφε η χαρά του·
»κι έτσι, ούτε μας πέρασε απ’ το μυαλό καθόλου, μπροστά στις δυσκολίες που βρήκαμε στη διαδρομή,
»για να τα παρατήσουμε και πίσω να γυρίσουμε άπρακτοι στην Περσία.
»Πόθο μεγάλο είχαμε από κοντά να δούμε, προσκύνημα να κάνουμε και δόξα ν’ αναπέμψουμε – όλη τη δόξα αξίζει, καθώς εφάνη ο Χριστός,
»ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι».
κ’. Και τούτοι οι μάγοι, οι σοφοί που σπάνια πέφταν έξω, αυτά τα λόγια λέγανε.
Κι η Πάνσεμνη η Κόρη με τα δικά της λόγια όλα τα επιβεβαίωνε.
Και όλα μαζί όσα ειπώθηκαν κι από τα δυο τα μέρη, το Βρέφος τα επικύρωνε.
Γιατί μετά την κύηση τη μήτρα άφησ’ άβλαφτη της Πάναγνης της Κόρης.
Κι από την άλλη τη μεριά, κρατάει το νου των Μάγων
καθάριο και ξεκούραστο παρόλο το ταξίδι· μα φρέσκα και τα πόδια τους μετά από τόσο δρόμο.
Κανένας δεν κουράστηκε, κόπο κανείς δεν είχε,
όπως δεν είχε κουραστεί κάποτε και ο Αββακούμ στον Δανιήλ σαν πήγε.
Εκείνος που ’χε εμφανιστεί τότε και στους Προφήτες, ο ίδιος τώρα φάνηκε κι εμπρός σ’ αυτούς τους Μάγους
ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι.
κα’. Κι αφού αποτελείωσαν μ’ όλες τις διηγήσεις,
πήραν στα χέρια πράγματα, δώρα που ’χαν μαζί τους, και πέσαν και προσκύνησαν
το Δώρο που ’ναι η πηγή όλων των δωρημάτων, το Μύρο που είν’ η ευωδιά όλων των αρωμάτων.
Χρυσό, σμύρνα, λιβάνι προσφέραν τότε στον Χριστό, κι έτσι
βροντοφωνάξαν: «Τρία στοιχεία πολύτιμα δέξου από εμάς ως δώρα,
»όπως τα τρία “Άγιος” στων Σεραφείμ τον ύμνο, εκείνον που Σου ψάλλουνε και που τον λέν’ Τρισάγιο.
»Είθε να μην τ’ αποστραφείς όπως του Κάιν τα δώρα,
»είθε να τα καλοδεχτείς με ανοιχτές αγκάλες, όπως δέχτηκες κάποτε τις προσφορές του Άβελ.
»Σε τούτην την παράκληση μεσίτρια ας είναι Εκείνη που Σε γέννησε· Κείνη διά της οποίας, έγινες τώρα Συ για εμάς
»ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι».
κβ’. Βλέποντας τότ’ η Άσπιλη τα δώρα αυτά τα σπάνια και τα λαμπρά συνάμα,
που οι Μάγοι αποθέσανε στο Βρέφος προσκυνώντας,
και το αστέρι οπού ’λαμπε και τους βοσκούς που ψέλναν,
τον Κύριο και Δημιουργό όλων όσων θωρούσε –καν έμψυχων καν άψυχων– θερμά παρακαλούσε:
«Παιδί μου Εσύ που δέχτηκες μία τριάδα δώρα,
»κάνε στην που Σε γέννησε μία τριάδα χάρες:
»για τον αέρα, τους καιρούς θερμοπαρακαλώ Σε,
»και όλους τους καλούς καρπούς είθε να δίνει η γη μας και όσοι περπατούν σ’ αυτήν ας είν’ καλά οι καημένοι.
»Κάνε σε όλους έλεος, για Χάρη μου Παιδί μου, ότι στη γη γεννήθηκες
»ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι.
κγ’. »Δεν είμ’ απλά η μητέρα Σου, Σωτήρα Εύσπλαχνέ μου,
»ούτε στην τύχη μου έλαχε γω να Σε γαλουχήσω, Εσένα π’ όλα τ’ αγαθά και το ίδιο αυτό το γάλα, όλα Εσύ τα χορηγείς.
»Για χάρη όλου του κόσμου πρέπει να Σε παρακαλώ και να Σε ικετεύω,
»ότι Εσύ μ’ ανέδειξες ως καύχημα κι εκπρόσωπο του γένους των ανθρώπων.
»Κι έτσι η οικουμένη Σου σ’ εμένανε προσβλέπει, και μ’ έχει
»για προστάτιδα ισχυρή και καταφύγιο, και στήριγμα κι απαντοχή.
»Εμέ βλέπουν κι ελπίζουνε του Παραδείσου οι ένοικοι οι πρώην οι καημένοι
»που διώχτηκαν και χάσανε όλη την ευτυχία· βοήθεια με θεωρούν για την επιστροφή τους.
»Του Παραδείσου τα καλά ξανά να δοκιμάσουνε ελπίζουν τώρα όλοι, χάρη σε με, αφού απ’ εμέ γεννήθηκες κι ήρθες εδώ στη γη μας
»ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι.
κδ’. »Σώσε τον κόσμο, σώσε τον, Σωτήρα και Θεέ μου, αφού γι’ αυτό ήρθες στη γη.
»Ανόρθωσε τώρα ξανά όλα όσα είν’ δικά Σου· αφού γι’ αυτό ανέτειλες ολόλαμπρος
»μπροστά μου, μα και στους Μάγους έλαμψες και σ’ όλη Σου την πλάση.
»Φως του Προσώπου Σου έδειξες σε τούτους δω τους Μάγους· και νά που αυτοί
»Σε προσκυνούν και δώρα Σου χαρίζουν.
»Χρήσιμα είναι και καλά, και αρκετά απαραίτητα μου φαίνονται τα δώρα.
»Νομίζω πως θα χρειαστούν, καθώς σχέδια κάνω
»να φύγω προς την Αίγυπτο, να φύγω εγώ με Σένα, για Σένα πρέπει
»Οδηγητή, Υιέ και Πλαστουργέ μου, και Λυτρωτή μου και Θεέ, για Σένα είναι να πάμε,
»καθώς ενανθρωπίστηκες κι εδώ στη γη εφάνης
»ο Προαιώνιος Θεός νιογέννητο μωράκι».
