Από την Παφλαγονία της Μικράς Ασίας καταγόταν (σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση) ο Άγιος Στυλιανός, και έζησε πιθανόν τον 4ο αιώνα. Όταν πέθαναν οι γονείς του, την περιουσία που κληρονόμησε την μοίρασε στους φτωχούς, καθώς θεωρούσε έγκλημα να ζει πλουσιοπάροχα όσο υπήρχαν γύρω του άνθρωποι φτωχοί, που δεν είχαν να φάνε.
Όταν αποφάσισε να αφοσιωθεί στη λατρεία του Θεού, έγινε μοναχός και ασκήτεψε στην έρημο, ως αναχωρητής, ζώντας σε μια σπηλιά.
Η φήμη του ότι θεράπευε ανίατες ασθένειες και καθιστούσε τις άτεκνες γυναίκες ικανές να τεκνοποιήσουν, διαδόθηκε γρήγορα. Πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη συνέρρεαν με ευλάβεια για να θαυμάσουν την αγιότητά του. Μητέρες από κοντινά και μακρινά μέρη, με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν, με πόνο και πίστη, κοντά στον Άγιο για να ζητήσουν τη θεραπεία των παιδιών τους. Μέρες ολόκληρες βάδιζαν σε έρημα μέρη για να βρουν την ασκητική σπηλιά του. Και όταν έφθαναν, με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του γέροντα ασκητή, δόξαζαν τον Θεό που τον συνάντησαν, και τον παρακαλούσαν να γιατρέψει τα παιδιά τους.
Ο Άγιος Στυλιανός –γεμάτος καλοσύνη και συμπόνια– έπαιρνε τα άρρωστα νήπια στα χέρια του, και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε τον Θεό να τα γιατρέψει, γι’ αυτό και εικονίζεται να κρατά ένα βρέφος σπαργανωμένο.
Πολλοί γονείς δίνουν στα ασθενικά βρέφη τους το όνομα Στυλιανός (Στέλιος) και Στυλιανή (Στέλλα) για «να στυλώσουν», και οι μητέρες τους απέχουν από κάθε εργασία ανήμερα της εορτής του. Μάλιστα, σε κάποιες περιοχές βράζουν στάρι και το πηγαίνουν στην εκκλησία για να το ευλογήσει ο ιερέας, και στη συνέχεια το μοιράζουν για την υγεία των παιδιών.
