Είναι σημαντικό μια τοπική κοινωνία να θυμάται και να τιμάει πολίτες που με τις πράξεις και τις πρωτοβουλίες του σημάδεψαν την πορεία του τόπου αναδεικνύοντας τον ανθρωπισμό και τη γενναιότητά τους ακόμα κι αν έχουν περάσει ενενήντα ολόκληρα χρόνια.
Αυτό έπραξε και ο Δήμος Προσοτσάνης της ακριτικής Δράμας που στη διάρκεια μιας σεμνής και συγκινησιακά φορτισμένης εκδήλωσης τίμησε τη μνήμη της νηπιαγωγού Αρετής Βογιατζή-Μελαδίνη, δίνοντας το όνομά της στο 1ο νηπιαγωγείο Προσοτσάνης.
Η Αρετή Βογιατζή-Μελαδίνη το χειμώνα του 1931 έσωσε από βέβαιο θάνατο τα 40 νήπια που φοιτούσαν τότε στο νηπιαγωγείο του χωριού, όταν ξέσπασε πυρκαγιά. Η ηρωική αυτή πράξη συγκίνησε τους κατοίκους του χωριού και έμελλε να το σημαδεύσει για όλα τα επόμενα χρόνια.
Παρών στην εκδήλωση ήταν και ο γιος της νηπιαγωγού, Βασίλης Μελαδίνης, που δεν έκρυψε τη συγκίνησή του για τη τιμή προς το πρόσωπο της μητέρας του που πλέον δεν βρίσκεται στη ζωή.
Η πρόταση για την ονοματοδοσία του 1ου Νηπιαγωγείου Προσοτσάνης προήλθε από τον Μουσικοχορευτικό Σύλλογο «Μέγας Αλέξανδρος» και αγκαλιάστηκε από το σχολικό συμβούλιο του νηπιαγωγείου και το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Προσοτσάνης, για να λάβει στη συνέχεια την έγκριση από το υπουργείο Παιδείας.
Η Αρετή Βογιατζή-Μελαδίνη γεννήθηκε στη Δράμα το 1915. Στα 12 της χρόνια πήγε εσώκλειστη στο παρθεναγωγείο-διδασκαλείο των Σερρών, απ’ όπου αποφοίτησε ως νηπιαγωγός τρία χρόνια μετά.
Ορκίστηκε στη Δράμα και διορίστηκε στην Προσοτσάνη το 1930. Στη διάρκεια της τρίτης βουλγαρικής κατοχής (1941-44), όλο το διδακτικό προσωπικό της ανατολικής Μακεδονίας μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί, τα χρόνια του πολέμου υπηρέτησε στο 12ο Νηπιαγωγείο.
Παντρεύτηκε το 1941 τον Προσοτσανιώτη δάσκαλο Αριστείδη Μελαδίνη. Επέστρεψε στην Προσοτσάνη το 1947, μαζί με τον άνδρα της και τα δύο της παιδιά, Βασίλη και Ελένη, και εργάστηκε ως νηπιαγωγός μέχρι και το 1965 οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Μαΐου του 1979, σε ηλικία 64 χρονών.
«Με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία κατάφερε να διασώσει όλα τα νήπια»
Η διευθύντρια του 1ου Νηπιαγωγείου Ευαγγελία Γαζιώτου στην ομιλία της τόνισε μεταξύ άλλων: «Συμπληρώνονται φέτος 91 χρόνια από ένα άγνωστο στους περισσότερους, αλλά σημαντικό γεγονός που αφορά την τοπική ιστορία της Προσοτσάνης. Τον Νοέμβριο του 1931 κάηκε το μοναδικό τότε νηπιαγωγείο του χωριού από πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στον υπόγειο χώρο όπου στεγαζόταν ξυλουργείο. Η νηπιαγωγός Αρετή Βογιατζή ήταν μόλις 16 ετών όταν συνέβη το εν λόγω γεγονός και η δεύτερη σχολική της χρονιά στην Προσοτσάνη. Με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία, κατάφερε να διασώσει όλα τα νήπια, περί τα σαράντα, από το φλεγόμενο κτήριο πριν αυτό καταρρεύσει».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας της σημείωσε με πρωτοβουλία της νηπιαγωγού μέσω παρεμβάσεών της στην Επιθεώρηση, εισήγε εποπτικά μέσα διδασκαλίας με τη μορφή εκπαιδευτικών παιχνιδιών της Σχολής Μοντεσόρι. «Ανέβαζε συχνά θεατρικές παραστάσεις, γράφοντας τη μουσική, σκηνοθετώντας και ζωγραφίζοντας τα σκηνικά, παρασέρνοντας έτσι σε αυτή τη δημιουργικότητα τα νήπια του σχολείου της και όχι μόνον. Αυτό ήταν ένα χαρακτηριστικό που διατήρησε μέχρι τέλους», τόνισε
Ο αείμνηστος Γεώργιος Βουλτσιάδης, ο οποίος ως παιδί έζησε τη φωτιά στο σχολείο, περιγράφει στο βιβλίο του Η Προσοτσάνη μέσα από την Ιστορία: «Θυμάμαι ζωντανά την περιπέτειά μας το 1931, όταν κάηκε το σαθρό οίκημα που υπήρχε δίπλα στα σχολεία, όπου στεγαζόταν το νηπιαγωγείο. Η αυτοθυσία της και η αυταπάρνησή της ήταν παραδειγματική. Μας κατέβασε από τα παράθυρα σαράντα παιδιά, ενώ στον δρόμο περίμεναν με αγωνία εκατοντάδες κάτοικοι να μας δεχθούν στις αγκαλιές τους. Τελευταία πήδησε και η ίδια, όταν το πάτωμα έφευγε κάτω από τα πόδια της».
Ο γιος της Αρετής Βογιατζή-Μελαδίνη, Βασίλης Μελαδίνης προσέφερε στο 1ο Νηπιαγωγείο μια συλλογή από σφραγίδες με θέματα και παραμύθια με τις οποία η μητέρα του, όπως είπε χαρακτηριστικά, «διαπαιδαγωγούσε τα παιδιά της». Όπως εξήγησε, «όταν τα νήπια πέρναγαν το κατώφλι του νηπιαγωγείου, για όση ώρα ήταν μαζί της, ήταν παιδιά της».
