Από την άμυνα στην αντεπίθεση

Στο άρθρο μας της Παρασκευής αναφερθήκαμε στην τουρκική εμμονή στο θέμα της αποστρατικοποίησης των νησιών του Αιγαίου. Επίσης τονίσαμε ότι η Άγκυρα δουλεύοντας μεθοδικά έχει καταφέρει να πείσει πολιτικούς και διπλωματικούς κύκλους στην Ευρώπη για το δίκαιο των θέσεων της.

Αυτό, σε συνδυασμό με την επιμονή της να κάνει διαβήματα στην Ελλάδα επισημαίνοντας ότι οι υποχρεώσεις για αποστρατιωτικοποίηση απορρέουν από τις Συνθήκες της Λοζάνης και των Παρισίων, και ταυτόχρονα να στέλνει επιστολές στον ΟΗΕ παρουσιάζοντας τις δικές της θέσεις, είναι δυνατό να δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα στην Ελλάδα στο εγγύς μέλλον.

Η Ελλάδα πρέπει να εξετάσει με πολύ προσοχή αυτό το πλέγμα των ενεργειών που γίνονται όλα αυτά τα χρόνια, και να κάνει το δικό της σχέδιο για την εξουδετέρωση της τουρκικής προπαγάνδας.

Η σύνταξη του σχεδίου είναι ευθύνη των αρμόδιων φορέων του ελληνικού κράτους. Εμείς εδώ θα καταθέσουμε ορισμένες ιδέες, και αν είναι χρήσιμες τις κρατάμε.

Καταρχάς να σημειώσουμε ότι η Ελλάδα πρέπει να περάσει από την άμυνα στην αντεπίθεση με τους εξής τρόπους:

Η Τουρκία διεξάγει κάθε χρόνο τη διακλαδική άσκηση «Εφές» σε συνδυασμό με την αεροναυτική άσκηση «Θαλασσόλυκος». Στις ασκήσεις αυτές εξετάζονται επιχειρησιακά σχέδια για την κατάληψη ελληνικής νήσου. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα διεξάγονταν με απόλυτη μυστικότητα, σε περιοχές αποκλεισμένες για όλους, αλλά κυρίως για τους αλλοδαπούς.

Από τις αρχές του 21^ου αιώνα, η Τουρκία άρχισε να καλεί στην τελική φάση της άσκησης «Εφές» στρατιωτικούς ακολούθους και παρατηρητές από πλειάδα χωρών. Ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Έλληνα ακόλουθο άμυνας στην Άγκυρα.

Όταν το είδα για πρώτη φορά αυτό είπα και έγραψα σε άρθρο ότι η Τουρκία με τον τρόπο αυτό προσπαθεί να «νομιμοποιήσει» τα σχέδιά της για κατάληψη ελληνικών νησιών.

Μάλιστα, τότε είχα προτείνει η Ελλάδα όχι μόνο να μην στείλει παρατηρητή σε άσκηση που στην ουσία ήταν εφαρμογή σχεδίου κατάληψης ελληνικού νησιού, αλλά να κάνει διαβήματα στις χώρες που δέχονται να στείλουν παρατηρητές σε μια άσκηση που καταφανώς στρέφεται εναντίον της.

Επίσης, θα έπρεπε να κάνει διάβημα στην Τουρκία για τέτοιες επιθετικές κινήσεις και παράσταση στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τον ΟΗΕ κάθε φορά που εκφράζονταν επιθετικότητα με αυτόν τον ξεκάθαρο τρόπο.

Γιατί πού αλλού θα μπορούσε να κάνει απόβαση η Τουρκία; Στη Σικελία, στην Κορσική ή στη… Γουαδελούπη;

Επίσης, η Ελλάδα θα μπορούσε την τελική φάση της άσκησης «Εφές» να δημιουργεί ένα δικό της παρατηρητήριο σε κάποιο νησί –για παράδειγμα, στη Χίο ή στη Σάμο–, να καλεί ακολούθους άμυνας (ΑΚΑΜ) ξένων χωρών και να τους δείχνει στο πεδίο των ασκήσεων, έστω και από μακριά, την ξεδιάντροπη τουρκική επιθετικότητα.

Μετά από κάθε τέτοια άσκηση με τις δικές μας παρατηρήσεις οι ξένοι ΑΚΑΜ θα μπορούσαν συντάξουν τις αναφορές τους και εκ των πραγμάτων να μεταφέρουν στις χώρες τους την πραγματική κατάσταση – και η τουρκική απειλή θα είναι πλέον… πατενταρισμένη.

Πέραν αυτού, η ελληνική πλευρά θα πρέπει να συντάξει μία έκθεση με επίσημα στοιχεία για τις δυνάμεις και τους σχηματισμούς των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΤΕΔ) που σταθμεύουν στις μικρασιατικές ακτές και έχουν καθαρά επιθετικό χαρακτήρα και αποστολή κατάληψης ελληνικών νησιών.

Αυτή η έκθεση να κατατεθεί με κάθε επισημότητα στον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και να σταλεί σε όλες τις χώρες-μέλη, δικαιολογώντας τον εξοπλισμό των νησιών και τεκμηριώνοντας και μ’ αυτόν τον τρόπο το δικαίωμα στην άμυνα.

Τέλος, αν υπάρχουν άλλα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν περίτρανα τους στόχους της Τουρκίας, που είναι η κατάληψη ελληνικών νησιών –όπως για παράδειγμα ορισμένα σχέδια επιχειρήσεων των ΤΕΔ που έχουν διαρρεύσει στο διαδίκτυο–, αυτά θα πρέπει να στέλνονται στον ΟΗΕ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τις χώρες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ για να τεκμηριώνουμε με τον πιο επίσημο τρόπο την τουρκική απειλή και το δικαίωμά μας στην νόμιμη άμυνα.

Δεν μιλάω για άλλα στοιχεία, όπως για παράδειγμα μαρτυρίες Τούρκων αξιωματικών που ομολογούν ότι δούλεψαν οι ίδιοι στη σύνταξη τέτοιων σχεδίων με βάση πολιτικές οδηγίες της τουρκικής κυβέρνησης.