H 46χρονη Nόλα Καραπαναγιωτίδη είναι η πρώτη Ελληνοαυστραλή γυναίκα που διορίστηκε στη θέση δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου, μια τεράστια αναγνώριση για την μεγάλη εμπειρία της στο δικαστικό σύστημα.
Η είδηση είχε θετική ανταπόκριση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με εγκάρδια σχόλια, να πλημμυρίζουν τα διαδίκτυο.
Η Νόλα Καραπαναγιωτίδη εμπνέει τους άλλους με την αφοσίωσή της, την εργασιακή της ηθική και τη δέσμευσή της για κοινωνική δικαιοσύνη. Μαζί με την εθελοντική της εργασία, τη δουλειά της ως δικηγόρου χωρίς να λαμβάνει χρήματα, για όσους δεν έχουν, η ίδια αφιερώνει επίσης το χρόνο της στην καθοδήγηση πολλών νέων γυναικών που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στη νομική.
Δικηγόρος για σχεδόν δύο δεκαετίες, η Νόλα Καραπαναγιωτίδη έχει δουλέψει σε Ειρηνοδικεία, Επαρχιακά και Ανώτατα Δικαστήρια και έχει επίσης αναλάβει δίκες στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο, το Ανώτατο Δικαστήριο και τις ανακρίσεις. Έχει εργαστεί στο παρελθόν στη Victoria Legal Aid και ως δικηγόρος, ενώ επίσης στο ελεύθερο χρόνο της εργάζεται μέσα στην κοινότητα, εθελοντικά.
Η ανάγκη για δικαιοσύνη, η σκληρή δουλειά, η δέσμευση στο καθήκον, φαίνεται να βρίσκονται στον πυρήνα όλων όσων έχει κάνει στη ζωή της.
Από την ηλικία των 18 ετών άρχισε να εργάζεται ως εθελόντρια σε κέντρα νομικής βοήθειας, ενώ σπούδαζε για το πτυχίο Νομικής και Τεχνών στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης. Δεν σταμάτησε να εργάζεται εθελοντικά για τα επόμενα 28 χρόνια, ακόμη και όταν αντιμετώπισε δύσκολες προσωπικές προκλήσεις όταν έχασε ξαφνικά τον πατέρα της μόλις ξεκίνησε τη νομική της καριέρα.
«Δεν νομίζω ότι ήμουν ποτέ πιο περήφανος», έγραψε ο αδελφός της Κωνσταντίνος Καραπαναγιωτίδης, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακτιβιστής και ιδρυτής του Κέντρου Πόρων Αιτούντων Άσυλο.
«Η αδερφή μου πέρασε τα τελευταία 28 χρόνια της ζωής της δίνοντας, δωρίζοντας χιλιάδες και χιλιάδες ώρες ως εθελόντρια σε έμφυλα ζητήματα, σε πρόσφυγες, σε ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα δικαιοσύνης», δήλωσε στο Νέο Κόσμο.
«Ήταν η πρώτη μου εθελόντρια στο Κέντρο Πόρων Αιτούντων Άσυλο. Θα έκανε ό, τι χρειαζόταν. Σε ηλικία 28 ετών, μόλις διορίστηκε δικηγόρος, μας εκπροσώπησε αναλαμβάνοντας μια υπόθεση για ένα άτομο που ζήτησε άσυλο, διαφωνώντας στο ομοσπονδιακό δικαστήριο για πρώτη φορά.
«Τέτοιος άνθρωπος είναι η αδερφή μου. Τα τελευταία 20 χρόνια έχει βοηθήσει πρόσφυγες, έχει δωρίσει όλα τα έσοδα πίσω σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, δεν κράτησε ποτέ τίποτα για τον εαυτό της », λέει ο αδερφός της προσθέτοντας πόσο έκπληκτος είναι από αυτήν.
«Δεν γνωρίζω κανέναν πιο εργατικό ή ανιδιοτελή με τέτοια ακεραιότητα και αρχές, όπως η αδερφή μου», είπε, προσθέτοντας ότι η αδελφή του εκφράζει πόσο ευγνώμων είναι για αυτήν την αναγνώριση και την ευκαιρία, αν και τόσο ταπεινή, που θα προτιμούσε να αποφύγει μιλάει για τον εαυτό της.
Για το κατόρθωμα αυτό, βέβαια, δεν είναι περήφανος μόνο ο αδελφός της, αλλά και οι ομογενείς της Αυστραλίας.
Ο αείμνηστος πατέρας τους, ο Λέων Καραπαναγιωτίδης, ήταν ποντιακής καταγωγής, οπότε έχουν βαθιά κατανόηση για όσα πέρασαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους, που καλλιέργησαν σε αυτούς ένα αίσθημα δικαιοσύνης.
Οι γονείς τους έφτασαν στην Αυστραλία από τη φτωχή Ελλάδα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μόνοι τους, με σχεδόν καθόλου χρήματα και δεν μπορούσαν να μιλήσουν αγγλικά, αλλά είχαν τη θέληση να δουλέψουν σκληρά για να δώσουν στα παιδιά τους τις ευκαιρίες που οι ίδιοι δεν είχαν ποτέ.
«Ο πατέρας μου πάντα ονειρευόταν να γίνει δικηγόρος και η μητέρα μου, επίσης, θα ονειρευόταν να σπουδάσει, αλλά ήμασταν οι πρώτοι που πήγαμε ακόμη και στο λύκειο. Οπότε ακόμη και το να πηγαίνω λύκειο ήταν μεγάλη υπόθεση για την οικογένειά μου», είπε ο Κωνσταντίνος Καραπαναγιωτίδης.
«Όταν ήρθαν εδώ άρχισαν να εργάζονται ως καπνοπαραγωγοί και μετά σε εργοστάσια, όταν μετακομίσαμε στη Μελβούρνη». Το μόνο που ήθελαν ήταν τα παιδιά τους να έχουν επιλογές, να ζήσουν τα όνειρα τους και να εκπληρώσουν τις δυνατότητές τους, κάτι που δεν θα μπορούσαν ποτέ να κάνουν οι ίδιοι, λόγω φτώχειας.
Οι γονείς τους ήθελαν να τους στείλουν σε ελληνικό ιδιωτικό σχολείο, αλλά και οι δύο ήθελα να πάνε σε δημόσιο, επιμένοντας ότι δεν ήθελαν προνομιακή εκπαίδευση.
Οι γονείς τους δεν τους πίεσαν ποτέ να γίνουν δικηγόροι, εξήγησε ο ίδιος. «Απλώς ήθελαν να είμαστε ευτυχισμένοι και να έχουμε τις επιλογές που δεν είχαν».
- Πηγή: Neos Kosmos/ Iris Papathanasiou.
