Βρισκόμαστε στην εποχή της αποθέωσης του τίποτα. Αυτό αποδεικνύουν τα όσα συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας και όσα προσπαθούν να μας παρουσιάσουν με μια άλλη διάσταση.
Μέχρι πριν από κάποια χρόνια, μια από τις πιο σκληρές δουλειές που διάλεγαν εξ ανάγκης οι νέοι της εποχής εκείνης ως έσχατη λύση, ήταν του σιδερά και του ηλεκτροσυγκολλητή.
Μάλιστα με την πάροδο του χρόνου, όπου έκλεισαν τα ναυπηγεία της χώρας το ένα μετά το άλλο, άρχισε να μειώνεται δραματικά ο νέος κόσμος που ενδιαφέρονταν για μια τόσο βαριά και ανθυγιεινή εργασία.
Οι καιροί όμως άλλαξαν, έστω και προσωρινά, άρχισε να διαφένεται μια αύξηση της ζήτησης για το συγκεκριμένο επάγγελμα. Όχι ότι πήραν μπρος τα ναυπηγεία και δεν φτάνουν οι ηλεκτροσυγκολλητές, αλλά βλέπετε άνοιξαν οι δουλειές με την κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου και αναμένεται να ανοίξουν κι άλλο, αν προχωρήσουν τα μεγαλόπνοα σχέδια που καταστρώνουν για την ύπαρξη κι άλλων αγωγών που θα διέρχονται από τη χώρα μας με προορισμό τη Βόρεια Ευρώπη.
Που θα βρεθούν νέοι τεχνίτες ηλεκτροσυγκολλητές; Πρέπει με κάθε τρόπο να τους δελεάσουν, τουλάχιστον όσους δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν και να γυρίσουν στα παραδοσιακά επαγγέλματα, όπως του σιδερά και του ηλεκτροσυγκολλητή.
Έτσι σκέφτηκαν να δώσουν ένα κύρος στο επάγγελμα. Να του φτιάξουν ένα ωραίο αμπαλάζ και να του προσάψουν κι ένα τίτλο.
Για παράδειγμα αλλιώς ακούγεται από τον πατέρα, “παιδί μου να γίνεις σιδεράς” κι αλλιώς, “παιδί μου να πας να σπουδάσεις στην Ακαδημία ηλεκτροσυγγκολλητών”. Είναι άλλο πράγμα να είσαι ο παραγιός του μαστρογιάννη με το σιδεράδικο της γειτονιάς κι άλλο ο σπουδαστής στο Κολλέγιο ηλεκτροσυγκόλλησης που διδάσκουν γνωστοί και μη εξαιρετέοι καθηγητές Πανεπιστημίου κι ας μην έχουν πιάσει στη ζωή τους όχι ηλεκτροσυγκόλληση αλλά ούτε πένσα στα χέρια τους. Όμως σου λένε πως σε περιμένει η πολυεθνική, για να σε ρίξει στην παραγωγή κατασκευής αγωγών φυσικού αερίου και ανοίγεται ένα μέλλον λαμπρό μέσα από τη μαυρίλα των σωλήνων.
Μάλιστα για να μπαλαμουτιάσουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο, αλλά και για να απορροφήσουν και κανένα ευρώ από Ευρωπαϊκά προγράμματα, τώρα που είναι ευκαιρία κι έχουν ανάγκη και κόψιμο οι Ευρωπαίοι για να προωθήσουν τα ενεργειακά τους σχέδια, έφτιαξαν και μια ΜΚΟ με τον τίτλο “Ελληνικό Ινστιτούτο Συγκολλήσεων”.
Και να σου τα Διεθνή Συνέδρια δίνουν και παίρνουν. Και να σου τα χρήματα ξοδεύονται σαν να είναι μαρουλόφυλλα.
Φέτος δώσαμε μάχη για να αναλάβει η χώρα μας το Διεθνές Συνέδριο Ηλεκτροσυγκόλλησης. Το παλεύαμε χρόνια τώρα να το πάρουμε και δεν μας είχαν ικανούς ούτε γι’ αυτό. Τελικά τα καταφέραμε και έχουν αρχίσει οι γιορτές και τα πανηγύρια στα ΜΜΕ για τη μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας.
Δεν έβρισκαν αλλού κόσμο με τόση ανάγκη σε ολόκληρη την Ευρώπη κι έστησαν εδώ τη φιέστα, μπας και παρασύρουν τα νέα παιδιά να “σπουδάσουν ηλεκτροσυγκολλητές και μάλιστα σε πανεπιστημιακό επίπεδο”.
