Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού αφιερωμένο στην τριήμερη Ανάσταση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας.
Προοίμιο
Απ’ τον πικρό τον θάνατο δεν έμεινε ρανίδα,
όταν Εσύ Αναστήθηκες Χριστέ μου και Θεέ μου.
Γι’ αυτό κι όσοι το Πάθος Σου θαυμάζουμε κι υμνούμε,
συνέχεια έχουμε γιορτή∙ και με καρδιά που χαίρεται κι αγάλλεται συνάμα αυτό
[βροντοφωνάζουμε και θαρρετά το λέμε:
«Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
α’. Τη μόνη αληθινή ζωή την έδωσες στον τάφο∙ τον μόνο αληθινό Θεό στον θάνατο τον δίνεις∙
και δίνεις μ’ όλα τα μυαλά στον Άδη ποιον καλέ μου; Κειον που τον Άδη σύντριψε, τον
[νικητή του Άδη.
Έτσι Τον έδωσες στεγνά λαέ των παρανόμων∙
[μα στάσου λίγο μια στιγμή και ποιον πουλάς για σκέψου…
Σαν έναν οποιονδήποτε κοινό θνητό προδίδεις, Εκείνον π’ όλους τους θνητούς αθάνατους
[τους κάνει.
Κι ωσάν νεκρό παρέδωσες, Αυτόν που όλους τους νεκρούς σηκώνει άμα το θέλει μ’ έναν Tου
[λόγο απ’ το ταφί και στη ζωή τους φέρνει.
Και φύλακες στο μνήμα Του βάζεις για να φυλάγουν, Αυτόν που μ’ ένα νεύμα Του μπορεί εάν το θέλει, την
πλάσ’ όλην ανάποδα στ’ αλήθεια να γυρίσει.
Πόση είν’ η ανοησία σας, όλων των παρανόμων! Εάν είναι πράγματι νεκρός, προς τι η ταραχή σας; Εάν είναι όμως ζωντανός, γιατί δεν
[ξεκολλάτε από την πλάνη τη βαριά; Ελάτε στη χαρά μας, για να πανηγυρίζουμε κι όλοι
[μαζί να λέμε
«Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
β’. Όταν μετά από τον Σταυρό τέθηκε μες στον Τάφο,
Τον εξεσταύρωσ’ ο Ιωσήφ, Τον έβαλε σε μνήμα, Κειον που ο προπάτωρ Ιωσήφ πίστευε για
[Θεό του.
Κι Αυτός που κάποτ’ έσωσε τον Ιωσήφ τον δόλιο που ‘ταν σε λάκκο ανήλιαγο βαθιά
[φυλακωμένος,
φυλάγεται ολόγυρα από φύλακες στον Τάφο.
Τα μάτια όλων βλέπανε φύλακες παλικάρια ότι φυλάγουν το νεκρό. Μα στην
[πραγματικότητα η αόρατη αλήθεια ήταν πως Κείνος ο νεκρός δεν ήταν σαν τους άλλους∙
[κι οι φύλακες που το ‘νιώσαν, νέκρωσαν από φόβο.
Μια πέτρα είχε θεόρατη που έκλεινε τον Τάφο που ’ταν κι εκείνος πέτρινος, σκαμμένος μες
[στην πέτρα.
Στο τέλος και οι φύλακες ταίριαξαν στο τοπίο, καθώς κι αυτοί πετρώσανε
τον Άγγελο σαν είδαν. Καθόταν το λοιπόν κι αυτός –πού αλλού;– πάνω σε πέτρα κι είπε αυτό
[που έγινε και που όλοι τους φοβόνταν:
«Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
γ’. Οι αρχηγοί των άνομων είχανε μες στον νου τους τους πονηρούς τους λογισμούς να βουίζουν σαν μελίσσι∙ στο τέλος η ασέβεια βγήκε κι από το στόμα:
«Για δες που μπήκε μες στη γη, αυτός που τη δονούσε,
αυτός ο απ’ όλους ξακουστός και μυριοπαινεμένος∙
αυτός που όσα έπραξε τα θαύμαζε ο κόσμος… Για δείτε τον που πέθανε!
Μόν’ μην εφησυχάσουμε… μ’ αυτούς ποτέ δεν ξέρεις, μη γίνουνε τα πράγματα χειρότερ’
[από πρώτα,
μην τύχει και το σώμα του κλέψουν οι μαθητές του
κι αρχίσουνε κι άλλα ψέματα να διαλαλούν σε όλους∙ να λεν πως- σας τα λέγαμε- είδατε τι
[έχει γίνει;
«Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
δ’. Γι’ αυτό τώρ’ ας ζητήσουμε φρουρά
απ’ τον Πιλάτο∙ κι αυτός μας δίνει φύλακες τον Τάφο να φυλάξουν.
Ήταν μεγάλη απειλή αυτός ο Ιησούς σαν ζούσε∙ το ίδιο επικίνδυνος είναι και πεθαμένος.
Σαν δίδασκε όντας ζωντανός, την έννοια του Σαββάτου τελείως μας τη χάλασε.
Κι αν γίνει και αναστηθεί τώρ’ απ’ τους πεθαμένους, όλον τον Νόμο μας χαλάει, κομμάτια θα
[τον κάνει.
Νεκρός αυτός, μα ζωντανή η ελπίδα να ξυπνήσει∙ σαβανωμένος κείτεται μα υπάρχει
[προσδοκία πως θα γυρίσει στη ζωή.
Δείτε τους μαθητές του! Το μήνυμα σκορπίζουνε και σ’ όλους έτσι λένε:
«Κάντε λιγάκι υπομονή, μετά την τρίτη μέρα σηκώνετ’ ο Διδάσκαλος, μαζί μας πάλι θα’ ναι
[κι όλοι θα αναφωνήσουμε ευθύς οπού Τον δούμε:
Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
ε’. Κι εμείς και όσοι αλλόφυλοι είναι σ’ αυτόν τον τόπο,
′πο σένα κυβερνιόμαστε Πιλάτε να το ξέρεις: Εμείς την εξουσία σου δεν την αμφισβητούμε.
Γι’ αυτό και εμείς που νιώθουμε πως είμαστε δικοί σου, σε σένα καταφεύγουμε.
Έχεις την υποχρέωση εσύ να προστατέψεις του έθνους μας τα δίκαια.
Έτσι κι εμείς ζητάμε, να μην αφήσεις άνθρωπο θνητό να καταλύσει τον Νόμο που ′ μείς
[έχουμε απ’ το Θεό δοσμένο».
Αχ… Πόση αφροσύνη δείχνεται εσείς παράνομοι! Σε ποιο νόμο νομίζετε προΐσταται
[Πιλάτος;
Ούτ’ αναρωτηθήκατε ούτε το διανοείστε: σαν πόσο πιο ανώτερος απ’ όλους τους Πιλάτους
[μπορεί να είναι ο Χριστός;
Δεν είναι ότι μοναχά τον Νόμο Αυτός στηρίζει… Eίναι –το πιο σημαντικό– πως δίνει και τη
[Χάρη σ’ όσους το παραδέχονται, σε όλους που φωνάζουν:
«Ο Κύριος Αναστήθηκε!».
