Η Τουρκία του Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του 2016, έχει εγκαταλείψει το δόγμα της εσωστρέφειας του Μουσταφά Κεμάλ στην εξωτερική πολιτική, που έλεγε «Ειρήνη στην Πατρίδα, Ειρήνη στον Κόσμο», και ακολουθεί πλέον ένα εξωστρεφές τρισδιάστατο δόγμα, που μεταφράζεται σε επεκτατική πολιτική, με στόχο η Τουρκία να καταστεί μεσοπρόθεσμα μία από τις δέκα μεγαλύτερες δυνάμεις του κόσμου.
Οι τρεις αλληλοεξαρτώμενες διαστάσεις της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής είναι η παλινόρθωση του «νέου Χαλιφάτου», ο Παντουρκισμός και ο Νεοοθωμανισμός.
Εν περιλήψει αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία του Ερντογάν:
Πρώτον, επιδιώκει να καταστεί ηγέτιδα χώρα στον μουσουλμανικό κόσμο, με την παλινόρθωση του Χαλιφάτου, εξού και η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε ισλαμικό τέμενος, εξ ου και η διεκδίκηση της ηγεσίας στη Μουσουλμανική Αδελφότητα.
Δεύτερον, επιδιώκει την ένωση όλων των λεγόμενων τουρκόφωνων λαών, που δεν έχουν κανένα άλλο κοινό, εκτός από την τουρκική γλώσσα.
Τρίτον, επιδιώκει την επανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, επεκτείνοντας σταδιακά την επιρροή της Τουρκίας στα κράτη που έχουν προκύψει από τη διάλυσή της.
Ας δούμε με συνοπτική περιγραφή τι σημαίνουν όλα αυτά.
Στο πλαίσιο αυτό, της παλινόρθωσης του Χαλιφάτου, ο Ερντογάν έχει ιδρύσει πρεσβείες σχεδόν σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής και της Ασίας, μέσω των οποίων προσπαθεί να επεκτείνει σ’ αυτές, την επιρροή της Τουρκίας με «όπλο» το Ισλάμ και την ισχυρή, σε σχέση με τις φτωχές χώρες, τουρκική οικονομία. Βασικοί εταίροι στο σχέδιο του Ερντογάν για τον έλεγχο του μουσουλμανικού κόσμου το Πακιστάν και η Μαλαισία, μαζί με τα ανά τον κόσμον δίκτυα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Ανάμεσα στους χαλιφικούς στόχους του Ερντογάν είναι και η Ευρώπη, τις χώρες της οποίας θέλει μακροπρόθεσμα να ελέγξει ακόμα και να καθυποτάξει για των «στρατηγικών μουσουλμανικών κοινοτήτων».
Στο πλαίσιο αυτό, του παντουρκισμού, ο Οζάλ αμέσως μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεδίπλωσε το παντουρκικό του «όραμα» για έναν «τουρκικό κόσμο από το Σινικό Τείχος μέχρι την Αδριατική» και έκτοτε όλες οι χώρες της Κεντρικής Ασίας βρίσκονται σταθερά στο «στόχαστρο» της τουρκικής διπλωματίας, μαζί με τις χώρες της Βαλκανικής, αφού οι μουσουλμανικές κοινότητες των χωρών αυτών, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, για την Άγκυρα είναι και τουρκικές.
Στο πλαίσιο αυτό ο Ερντογάν έστειλε τις 6 Μαρτίου τον επικεφαλής της τουρκικής διπλωματίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε πολυήμερο ταξίδι σε Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν και Κιργιζία, που είχε στόχο «την ανάπτυξη της ενότητας, αλληλεγγύης και συνεργασίας του τουρκικού κόσμου».
Στο πλαίσιο του Νεοοθωμανισμού ο Ερντογάν έχει «ξεδιπλώσει» από το 2016 την επεκτατική του πολιτική στα Βαλκάνια, τον Καύκασο, τη Μέση Ανατολή, την Αραβική Χερσόνησο, τη Βόρειο Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο.
Στο πλαίσιο αυτό η Τουρκία έχει εισβάλει:
- Στο Νότιο Κουρδιστάν (Β. Ιράκ), όπου έχει καταλάβει εδάφη και διατηρεί 13 στρατιωτικές βάσεις,
- Στη Συρία, όπου έχει καταλάβει στρατιωτικά τέσσερις περιοχές, τις οποίες ελέγχει ο τουρκικός στρατός σε συνεργασία με σκληρούς τρομοκράτες τζιχαντιστές
- Στη Λιβύη, την οποία ελέγχει στρατιωτικά σε συνεργασία με τρομοκράτες τζιχαντιστές που έχει μεταφέρει εκεί από τα μέτωπα της Συρίας.
Στο πλαίσιο αυτό, το Νεοοθωμανισμού η Τουρκία έχει δημιουργήσει στρατιωτικές βάσεις σε διάφορες χώρες, όπως το Κατάρ, η Σομαλία, η Αλβανία και αλλού.
Στο πλαίσιο αυτό η Τουρκία είχε ενεργό ρόλο στον πόλεμο του Αζεμρπαϊτζάν εναντίον των Αρμενίων, στο Ναγκόρνο Καραμπάχ.
Στο πλαίσιο αυτό η Αλβανία και το Κοσυφοπέδιο, βήμα-βήμα οδηγούνται στον εκτουρκισμό, η Βουλγαρία, λόγω της ισχυρής τουρκικής και μουσουλμανικής μειονότητας, είναι υπό σχετική ομηρεία.
Στο πλαίσιο αυτό η Τουρκία διεκδικεί τον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου, του μισού Αιγαίου και της ελληνικής Θράκης, για να είναι έτσι πιο εύκολος ο έλεγχος της υπόλοιπης Ελλάδας.
Περιγράψαμε αυτήν την κατάσταση όχι για να φοβηθούμε, αλλά για να επισημάνουμε και να υπογραμμίσουμε πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση αλλά και για να καταδείξουμε το πόσο μεγάλη ανάγκη είναι να κατανοήσει η Λευκωσία και η Αθήνα ότι αν δεν κινηθούμε έγκαιρα και με αποφασιστικότητα, η κατάσταση από ένα σημείο και μετά δεν θα είναι διαχειρίσιμη.
Όσοι δε θεωρούν ότι το γεγονός ότι είμαστε μέλος της ΕΕ, θα μας προστατέψει από την τουρκική επιθετικότητα, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι στις Βρυξέλλες δεν υπάρχει μια ισχυρή ευρωπαϊκή κυβέρνηση που θα είναι σε θέση με κάθε τρόπο να υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή επικράτεια.
Αντί αυτής, υπάρχουν φέουδα, τα οποία έχουν άλλους στόχους, οι οποίοι πόρρω απέχουν από την υπεράσπιση των συμφερόντων, πόσο μάλλον των συνόρων, της Κύπρου και της Ελλάδας.
Για το τι τεκταίνεται στις Βρυξέλλες, σε σχέση με την τουρκική επιθετικότητα, τα φέουδα και τις αστοχίες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, στο άρθρο μας της Κυριακής.
