Της δευτέρας παρουσίας (Μέρος Γ’)

Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού αφιερωμένο στην δευτέρα παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας. Διαβάστε εδώ το Μέρος Α’ και εδώ το Μέρος Β’.

ιβ’. Σαν φίδι τότε ο πονηρός θ’ αρχίσει να συρίζει∙ όλος κακία ο μοχθηρός, όλος οργή και μίσος.
Και σαν θεριό ανήμερο, σαν δράκος λυσσασμένος
πά’ στους ανθρώπους θα ορμάει με εχθρότητα μεγάλη∙ και πιο πολύ θα κυνηγάει όσους
[απόμειναν πιστοί στον Κύριο και Θεό μας.
Τα δόντια ως τότε που ’κρυβε, τα σουβλερά του δόντια που στάζουν δηλητήριο, σε όλους θα τα δείχνει και όλους θα τους απειλεί το άσπλαχνο το φίδι.
Σ’ όλη την ανθρωπότητα τότε θα σπείρει φόβο με ψευδαισθήσεις και με τρικ και κρότους
[στον αέρα∙
Κι οι άνθρωποι θα φρίξουνε, πολύ θα φοβηθούνε,
καθώς η γη θα σείεται κι ολάκερη θα τρέμει μαζί της και η θάλασσα∙ τα άγια και τα ιερά
[θα εξαφανιστούνε.
Γι’ αυτό και όσοι δίκαιοι θα έχουν απομείνει με πόνο θα φωνάζουνε κι Εσένα θα καλούνε: «Έλα Χριστέ και Κύριε, έλα πια φανερώσου
ω, δικαιότατε Κριτή!».

ιγ’. Κι έτσι καταδιωκόμενοι τον θάνατο θα βρίσκουν όσοι αναμένουν τον Χριστό.
Ψαλμός πια δεν θ’ ακούγεται κι οι ύμνοι θα σιγήσουν,
ούτ’ εκκλησιές θα λειτουργούν τη Θεία Λειτουργία∙ δεν θα υπάρχουν πρόσφορα, θυμίαμα δεν θα καίει.
Για τρία χρόνια και μισό, όπως είναι γραμμένο, θα πάψει να προσφέρεται η αναίμακτη
[Θυσία.
Όλο σεισμοί, θανατικά και μύριες όσες θλίψεις θα βασανίζουνε παντού ολάκερο τον κόσμο.
Παιδάκια θα τελειώνουνε στην αγκαλιά της μάνας
και μπρος στα μάτια των παιδιών θα ξεψυχούν οι μάνες∙ κορμιά θα κείτονται άταφα σε
[δρόμους και πλατείες
κι άνθρωπος δεν θα βρίσκεται να πάρει να τα θάψει. Αλλά, Εσύ όταν θα ’ρθεις τους
[ανασταίνεις όλους,
ω, δικαιότατε Κριτή!

ιδ’. Ούτε μια πόλη, ούτ’ ερημιά θα βρίσκεται στον κόσμο να πάν’ εκεί για να σωθούν όλ’ οι
[κατατρεγμένοι.
Οι πάντες με πόνο ψυχής θα εύχονται ολημερίς και προσευχή θα κάνουν, για να τη βγάλουν
[ζωντανοί, ώσπου να ‘ρθει το βράδυ.
Κι όσους προλάβαν πέθαναν και κλείστηκαν στους τάφους θα τους καλοτυχίζουνε με δάκρυα
[όσοι ζούνε.
Κι αν τύχει κάπου για να βρει πατέρας το παιδί του σφιχτά θα αγκαλιάζονται∙
κι έτσι αγκαλιασμένους θα έρχεται ο θάνατος παρέα να τους πάρει∙
[Δεν θ’ απομείνει πια κανείς στα πόδια του να στέκει,
αλλά μακάριος θα’ ναι αυτός που ως τέλους θα βαστήξει να Σ’ αγαπά ολόψυχα, ώσπου να
[βγει η ψυχή του,
ω, δικαιότατε Κριτή!

ιε’. Όλη αυτή η θλίψη που έφερε η μάστιγα η αρχέκακη στον κόσμο- που λόγια δεν υπάρχουνε
[για να την περιγράψεις –
θα έρθει κάποτ’ η στιγμή που είν’ να σταματήσει και το βασανιστήριο θα έρθει σ’ ένα τέλος.
Ότι οι Γραφές το γράψανε, ότ’ οι Γραφές το γράφουν: χάρη των λίγων κι εκλεκτών τον χρόνο
[θα πυκνώσει ο Δέσποτας και Κύριος.
Και τον καιρό της θλίψης τους Αυτός θα τον σμικρύνει, κι ως μόνος γνήσια εύσπλαχνος
[συμπόνοια θα τους δείξει.
Και θα κατέβει από ψηλά πιο λαμπερός απ’ ήλιο
μέσα σε άσπρα σύννεφα με όλη Του την δόξα ο ενσαρκώμενος μας Θεός.
Μία που αναλήφθηκε και μια που θα κατέβει χωρίς να πάψ’ ούτε στιγμή να βασιλεύει σ’ όλα ο Άγιος, ο Άσπιλος, ο Κύριος και Θεός μας,
ο που Τον τρέμουν οι Άγγελοι και με φωνές μεγάλες ύμνους Του ψέλνουν συνεχώς και Τον
[δοξολογούνε: «Δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι, σ’ Εσένα μόνο η δόξα,
ω, δικαιότατε Κριτή!».

ις’. Θεέ μου και Σωτήρα μας της Εκκλησίας Νυμφίε, η αμέτρητη Σου δύναμη για να φανεί όταν
[έρθεις,
των Άγγελων τα τάγματα
μα κι όλοι οι Αρχαγγέλοι θα προπορεύονται μπροστά και θα Σε υμνολογούνε όπως σε Θρόνο θα ’ρχεσαι Κύριε μες στη δόξα.
Σαν φλόγα θα ‘ν’ οι Άγγελοι, μπροστά δρόμο θ’ ανοίγουν με μια καθαρτική φωτιά τη γη θα ξεβρωμίζουν.
Κι έτσι μπρος στην πορεία Σου θα τρέχει ένα ποτάμι, π’ αντί νερό και κύματα φρικτή φωτιά
[θε να ΄χει.
Τα Χερουβίμ, τα Σεραφίμ –ως πνεύματα λειτουργικά– θα λειτουργούν με τρόμο,
Δοξολογία συνεχή σε Σένα θα αναπέμπουν τον Ύμνο τον Τρισάγιο ψέλνοντας δίχως παύση.
Και κρύβοντας τα πρόσωπα- ότι ούτ’ Αγγέλων οφθαλμοί τόση χαρά αντέχουν- θα ψέλνουν όλοι με φωνές: «Δόξα Σοι Κύριε, δόξα Σοι, σ’ Εσένα μόνο η δόξα,
ω, δικαιότατε Κριτή!».

ιζ’. Κι όπως θα ηχήσει η σάλπιγγα οι τάφοι θα σειστούνε, τα μνήματα θα ανοίξουνε,
κι όλοι που ήτανε νεκροί τότε θ’ αναστηθούνε.
Κι όσοι θα υπάρχουν ζωντανοί με μιας τους θ’ αρπαχθούνε να παν να είν’ όλοι μαζί με τους
[αναστημένους∙ και σαν κι αυτό θε να γενεί τότε τελειώνουν όλα και ήρθε η συντέλεια που
λεν αυτού του κόσμου.
Κι όπως όλοι θα θωρούν το κάλλος το ανείπωτο του ένδοξου Νυμφίου, θα τρέμουν όλοι
σύσσωμοι κάθε φυλής και γένους αμαρτωλοί και δίκαιοι αντάμα φοβισμένοι,
ότι είναι όντως φοβερό να βλέπει κάποιος τον Χριστό και μπρος σ’ Αυτόν να στέκει.
Ολάκερος ο ουρανός τότε απ’ άκρη σ’ άκρη άξαφνα θε να σκιστεί∙ κι η γη θα μεταβάλλεται,
[θ’ αλλάζει η μορφή της
κι όλα τα έθνη αυτής της γης τότε θα ομολογήσουν, ως μόνο αληθινό Θεό θα Σε
[παραδεχτούνε
ω, δικαιότατε Κριτή!