Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο ποιητικό είδος, γνωστό όπου ομιλούνται ελληνικά. Τα δίστιχα σε ολοκληρωμένη μορφή εμφανίζονται τον 15ο αιώνα, και ο λογοτεχνικός «κανόνας» που ακολουθούν είναι ότι κάθε δεκαπεντασύλλαβος στίχος έχει αυτοτελές νόημα και είναι μια ακέραια κύρια ή δευτερεύουσα πρόταση.
Ο Στάθης Ευσταθιάδης στο έργο του «Τα τραγούδια του ποντιακού λαού» αναφέρει ότι στον Πόντο το δίστιχο αποτελεί ένα αξιόλογο είδος, που φέρει έντονα τη σφραγίδα της προγενέστερης ποντιακής ποίησης.
«Οι δύο στίχοι μαζί αποτελούν ποιητικό καρπό μιας ψυχικής συγκίνησης», γράφει χαρακτηριστικά, και σημειώνει ότι αποτελούν χωριστό κεφάλαιο των ποντιακών τραγουδιών και καλύπτουν σχεδόν όλους τους τομείς της ζωής. Ακολουθούν δίστιχα για τη Λαμπρή, όπως τα κατέγραψε ο Στάθης Ευσταθιάδης.
Λαμπρή (παμποντιακό)
Έρθεν κι οφέτος η Λαμπρή, τον κουκαράν εβγάλτεν,
φετισνόν κόκκινον ωβόν ξαν ‘ς σην εικόναν βάλτεν.
Χριστός Ανέστη οσήμερον, όλ’ λάσκουν χαρεμένα,
σ’ όλια τ’ οσπίτια τρών’ και πίν’, τα πόρτας ανοιγμένα.
Έρθεν αρνόπο μ’ η Λαμπρή, τα καλά τα ημέρας,
θα φορούν και σκεπάουνταν τα κορτσόπα τη χώρας.
