Στον μακρινό Πόντο, από τα πολύ παλιά χρόνια, τα ανέκδοτα ήταν από τα κύρια θέματα στα παρακάθια και στα «μετσί».
Τα παρακάθια ήταν οι νυχτερινές επισκέψεις σε φιλικά ή συγγενικά σπίτια, όπου εκτός του δείπνου –που δεν ήταν υποχρεωτικό– αναλώνονταν σε τραγούδια με την κεμεντζέ, αλλά και σε ατέρμονες συζητήσεις γύρω από ευτράπελα γεγονότα, σχόλια επί απόντων προσώπων, και φυσικά στο αγαπημένο τους σπορ, τα ανέκδοτα. Στα σόκιν ανέκδοτα φρόντιζαν να απομακρύνουν τα παιδιά βάζοντάς τα να κοιμηθούν.
Τα «μετσί» ήταν συνάξεις σε κάποιο σπίτι για να βοηθήσουν τον νοικοκύρη στις εργασίες του που έμειναν πίσω, που καθυστερούσαν. Αυτό γινόταν εκ περιτροπής.
Στο μετσί κυριαρχούσαν τα ανέκδοτα και τα αινίγματα, πάντα μέσα σε χαρούμενη ατμόσφαιρα, καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, ως τις πρώτες πρωινές ώρες. Τα ανέκδοτα μαρτυρούν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, την ελευθερία έκφρασης, τη σάτιρα, το σχολιασμό και τον αυτοσαρκασμό.
Άλλωστε η σάτιρα θίγει κι εξημερώνει, σε αντίθεση με την ύβρι που θίγει μεν, εξαγριώνει δε!
Τάσος Κοντογιαννίδης
