Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 104 ο Σάββας Λώλος, ο τελευταίος από τους πρόσφυγες πρώτης γενιάς που έφτασαν στην περιοχή της Πρέβεζας κατά την περίοδο της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Την είδηση έκανε γνωστή η πρόεδρος του Συλλόγου Ν. Σαμψούντας «Η Αμισός» Στέλλα Χαϊτίδου, αποχαιρετώντας ένα εμβληματικό πρόσωπο της ευρύτερης περιοχής. «Στη μορφή σου βλέπαμε την “πατρίδα”» αναφέρει χαρακτηριστικά η πρόεδρος στην ανάρτησή της στο facebook.
Με καταγωγή από την Πράσαρη της Κερασούντας, ο Σάββας Λώλος βίωσε ως παιδί τη θηριωδία και τις βιαιότητες των τσετών του Τοπάλ Οσμάν.
Τον Μάιο του 2020, σε βαθιά γεράματα, παραχώρησε συνέντευξη στη δημοσιογράφο του ΑΠΕ-ΜΠΕ Μαίρη Τζώρα και μίλησε για το πώς έζησε τη Γενοκτονία των Ποντίων. «Ο Τοπάλ Οσμάν ερχόταν το βράδυ στο χωριό, στο σπίτι μου, μαζί με τους τσέτηδες. Ένα βράδυ, χειμώνας ήταν, το τζάκι αναμμένο, είχε δέκα μαζί του, αποστολή ολόκληρη για εκτελέσεις. Εγώ ήμουν μικρός και με πήρε στην αγκαλιά του ο Τοπάλ Οσμάν, για να είμαι κοντά στη φωτιά. Εγώ δεν ήξερα τι μέρος του λόγου ήταν αυτοί, ούτε ήξερα ότι ήταν εκτελεστές των χριστιανών.
»Του είπα στα τουρκικά: “Ένα αρνί θα μου δώσεις;” και δεν απάντησε. Τον σκούντηξα και τον ξαναρώτησα, και εκείνος απάντησε: “Θα δώσει”. Και του είπα εγώ: “Θα δώσει μην μου λες, θα σου δώσω να μου πεις”. “Σκυλόπαιδο”, μου είπε και με έφτυσε μες στο στόμα» ανέφερε συγκινημένος, επαναφέροντας μνήμες από εκείνη την περίοδο που δεν ξεθώριασαν ποτέ, παρά τα πάρα πολλά χρόνια που πέρασαν.
(Βίντεο: dimvaggelis)
Η Στέλλα Χαϊτίδου, στην ανάρτησή της αναφέρει: «Αγαπητέ μας μπαρμπα-Σάββα, σήμερα κλείνεις με τον κύκλο της ζωής σου την ιστορία των προσφύγων της πρώτης γενιάς. Παίρνεις μαζί σου τον πόνο και το δάκρυ των χιλιάδων ξεριζωμένων και σφαγιασθέντων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Από σήμερα θα είσαι μαζί τους.
»Στη μορφή σου βλέπαμε την “πατρίδα”. Μέσα από τις διηγήσεις σου ταξιδέψαμε στις δύσκολες στιγμές που βίωσαν οι παππούδες μας. Η Πράσαρη της Κερασούντας το χωριό σου. Το σπίτι σου πίσω από την εκκλησία της Παναγίας. Η Ν. Σαμψούντα Πρέβεζας το νέο χωριό σου. Θα μας λείψει η καλοσυνάτη σου αγκαλιά, το γλυκό χαμόγελό σου. Καλό σου ταξίδι. “Αητέντς επαραπέτανεν ψηλά ’ς σα επουράνια…”».
