Διατείνονται πως επιθυμούν διάλογο με την Ελλάδα, ότι η Αθήνα δεν είναι αξιόπιστος συνομιλητής και απειλούν με πόλεμο εάν δεν τους γίνουν τα χατίρια. Θα μπορούσαν να είναι απλά κακομαθημένα παιδιά και κανείς να μην έδινε σημασία. Ωστόσο, θεωρητικά, είναι μια χώρα που έχει δημοκρατικό πολίτευμα και ευθυγραμμίζεται με το Διεθνές Δίκαιο. Άρα η διεθνής κοινότητα έχει απαιτήσεις που απορρέουν από τις υποχρεώσεις της Τουρκίας. Ενός κράτους που εάν το Δίκαιο δεν τους αρέσει, κλείνουν τη διπλωματία στο μπαούλο και απειλούν να κάνουν ζημιές σε ό,τι δεν τους ανήκει. Απόδειξη της έλλειψης σοβαρής διπλωματικής συμπεριφοράς από την Άγκυρα είναι η έκδοση της νέας NAVTEX, την Πέμπτη το πρωί.
Σύμφωνα με το νέο παράνομο τουρκικό φιρμάνι παρατείνεται η παρουσία του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Oruç Reis» μέχρι την 1η Σεπτεμβρίου, δεσμεύοντας αυτή τη φορά διαφορετική περιοχή, η οποία όμως περιλαμβάνει την ελληνική υφαλοκρηπίδα.
Το νέο τμήμα της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και της κυπριακής ΑΟΖ που δεσμεύεται από την τουρκική NAVTEX, ξεκινάει ακριβώς από το σημείο που οριοθετείται το ανατολικό άκρο της συμφωνίας οριοθέτησης ΑΟΖ με την Αίγυπτο.
Η ελληνική απάντηση
Η έκδοση της αντι-NAVTEX, λίγες ώρες αργότερα, ήταν μονόδρομος για την Ελλάδα και αποτελεί πάγια τακτική όταν η Τουρκία επιδίδεται σε τέτοιες ενέργειες.
Με αναγγελία που εξέδωσε ο σταθμός Ηρακλείου της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας του Πολεμικού Ναυτικού σημειώνεται από τη μία πως η τουρκική NAVTEX έχει εκδοθεί σε περιοχή ελληνικής δικαιοδοσίας (σε περιοχή που έχουν αρμοδιότητα οι σταθμοί της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας) και από την άλλη πως αναφέρεται σε παράνομη και μη εγκεκριμένη δραστηριότητα που επικαλύπτει την ελληνική υφαλοκρηπίδα. Και για ακόμη μία φορά καλεί τους ναυτιλομένους να αγνοήσουν την τουρκική NAVTEX.
Ελληνικές διπλωματικές πηγές, σχολιάζοντας τη νέα παράνομη τουρκική NAVTEX, υπογράμμισαν πως «Για άλλη μια φορά, αποδεικνύεται ποιος επιθυμεί την αποκλιμάκωση και ποιος όχι. Ποιος καλεί προσχηματικά σε διάλογο και ποιος τον εννοεί πραγματικά».
Μετά από αυτό είναι να αναρωτιέται κανείς, τόσο ελεύθερο χρόνο, ενέργεια και φυσικούς πόρους έχει η Τουρκία που δεν της φτάνει η Λιβύη και το Κουρδιστάν για να υποδύεται τον ρυθμιστή των εξελίξεων;
