Φτωχότερη είναι από σήμερα η ποντιακή μουσική, καθώς έφυγε από τη ζωή ο βιολιστής Νίκος Τσιμαχίδης από το Θεοδώρειο Σερρών. Με μεγάλη προσφορά στο ποντιακό τραγούδι, και με δισκογραφία, μεσουράνησε κυρίως τις δεκαετίες του 1970 και του 1980.
Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό περιγράφει ο Παναγιώτης Μωυσιάδης στη στήλη «Καφέ Ρωμανία»:
«Ήταν 4 Ιουνίου του 1970, ημέρα Πέμπτη, όταν ξεκινήσαμε με τα πόδια για το πανηγύρι του Περδίκκα, που γιορτάζει κάθε χρόνο της Αναλήψεως.
»Το βράδυ με το πενιχρό χαρτζιλίκι μας καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι στο καφενείο του Στέλιου, δεξιά στο δρόμο, όπου έπαιζε ο γνωστός τότε Νίκος Τσιμαχίδης και τραγουδούσε η Σοφία Χοντροματίδου. Ήταν η εποχή του νεοποντιακού τραγουδιού και κυριαρχούσαν τα τραγούδια του Βλαδίμηρου Χαραλαμπίδη και του Κωστίκα Τσακαλίδη. Ο Νίκος Τσιμαχίδης είχε κυκλοφορήσει σε δίσκο 45 στροφών το καινούριο του σουξέ «Κούκλα μ’» . Τα ποντιακά τραγούδια γίνονταν επιτυχίες εκτελούμενα συνήθως με βιολί και μπουζούκι. Η λύρα μόλις άρχισε να ακούγεται δειλά-δειλά στα ποντιακά μαγαζιά της Θεσσαλονίκης με τον Γώγο και τον Κουγιουμτζίδη.
»Κάποια στιγμή, και ενώ το γλέντι είχε φουντώσει, ρωτήσαμε τον Τσιμαχίδη αν ξέρει να παίζει τη σέρρα. «Ποιος θα χορέψει;», μας ρώτησε. «Εμείς», του απαντήσαμε.
»M’ ένα χαμόγελο χαράς ανακοίνωσε από το μικρόφωνο ότι ένα συγκρότημα από το Ανατολικό θα χορέψει τον πυρρίχιο χορό των αρχαίων Ελλήνων.
»Πιαστήκαμε και αρχίσαμε να χορεύουμε. Μόλις είχαμε μάθει τη σέρρα μ’ όλα τα τσαλίμια. Θυμάμαι το βιολί, που έπαιζε τη σέρρα του Γιώργου Κεσίδη. Χορέψαμε πάνω στο πεζοδρόμιο, που το μετατρέψαμε σε πίστα. Οι περισσότεροι έβλεπαν για πρώτη φορά τον επικό χορό των Ελλήνων και μας κοιτούσαν με θαυμασμό. Τελειώσαμε χωρίς καμιά παρασπονδία. Ο πυρρίχιος αυτός αποτέλεσε το χορευτικό μας βάπτισμα σ’ ένα λαϊκό πανηγύρι.
»Κάποια στιγμή ο Τσιμαχίδης ήρθε στο τραπέζι μας και μας πρότεινε να συνεργαστούμε, πράγμα έγινε στο πανηγύρι των Σεβαστιανών Σκύδρας. Η συνεργασία δεν είχε συνέχεια όταν συνειδητοποιήσαμε ότι το βιολί δεν είναι ποντιακό παραδοσιακό όργανο».
