Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη μαρτύρησαν μαζί με άλλους πιστούς στο μοναστήρι της Θερμής Λέσβου το 1463. Μετά από πέντε αιώνες, τέλη του 1950 – αρχές του 1960, οι Άγιοι φανερώθηκαν. Συστηματικά εμφανίζονταν με υπερφυσικό τρόπο σε πολλούς λέγοντας οι ίδιοι την ιστορία τους. Υπέδειξαν, μάλιστα, σε κατοίκους της Θερμής τον τόπο και τον τρόπο του μαρτυρίου τους, αλλά και τους τάφους όπου βρέθηκαν τα λείψανά τους. Σήμερα στη Θερμή υπάρχει μεγάλο μοναστήρι και προσκύνημα. Αλλά και στη Γρίβα της Γουμένισσας υπάρχει μονή αφιερωμένη στους Αγίους, ενώ εκκλησιές στ’ όνομα των Αγίων υπάρχουν παντού πια στην Ελλάδα και σ’ όλον τον κόσμο. Οι εμφανίσεις και τα θαύματα των Αγίων συνεχίζονται αδιάκοπα μέχρι σήμερα.
Από τη μελέτη του βίου, των πεπραγμένων και των λόγων όλων των Αγίων, διδάσκεται κανείς πολλά για το πώς πρέπει να στέκεται απέναντι στον Θεό και στα ζητήματα της πίστης μας.
Καταγράφει, ας πούμε, ο σπουδαίος κυρ-Φώτης Κόντογλου στο πρώτο βιβλίο που δημοσιεύτηκε για τους Αγίους το 1962: «Τη νύκτα, η Μαρία είδεν εις τον ύπνον της τον άγιον Νικόλαον, ο οποίος εκράτει εις το χέρι το θυμιατόν, και είπε προς αυτήν “Εγώ ήμουνα, Μαρία, ο άγιος Νικόλαος. Είχα κατέβει στο χωριό εις το σπίτι του Σιάχου, και εθύμιασα τα μάρμαρα της εκκλησίας και πέρασα κι από το σπίτι σου και θύμιασα τα ρούχα της εκκλησίας μας που επήρες για να πλύνεις”. Λέγει προς αυτόν η Μαρία “Ποιας εκκλησίας μάρμαρα;” Και ο άγιος της απεκρίθη “Όταν έκαψαν το μοναστήρι μας οι Τούρκοι, επήραν πολλά μάρμαρα, και έκτισε το σπίτι του ο Αρίφ αγάς. Τώρα, αυτό το σπίτι κι αν γκρεμνίσθηκε, εγώ κατεβαίνω πάντα στα σπίτια που εκτίσθηκαν στην θέσιν του και που έβαλαν τα δικά μας μάρμαρα και τα θυμιάζω».1
Και πιο κάτω πάλι διαβάζει κανείς: «Λοιπόν, εις το σημείον αυτό, είνε αμέτρητα τα άτομα που έχουν δει τον παπά με το θυμιατό στο χέρι, και που μόλις επλησίασαν, εχάθη σαν αέρας από μπροστά τους. Και τώρα, λοιπόν, το μυστήριον του φαντάσματος αυτού διελευκάνθη με τα όνειρα. Λέγει ο καλόγηρος σε πολλά άτομα. “Όταν έκαψαν το μοναστήρι μας οι Τούρκοι, επήραν πολλά μάρμαρα, κ’ έκτισε ο Αρίφ αγάς το σπίτι του. Έχω όμως διαταγήν από τον Κύριον να κατεβαίνω να θυμιάζω τα μάρμαρα της εκκλησίας μας».1
Στα βιβλία που συνέγραψε ο Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου Δημήτριος για τους Αγίους, περιγράφονται κι άλλα τέτοια περιστατικά.
Επιπλέον, αναπτύσσεται κι εξηγείται το θεολογικό περιεχόμενο του γεγονότος που συγκεφαλαιώνεται, βέβαια, στην πληροφορία που μας δίνουν οι Άγιοι. Ότι, δηλαδή, έχουν εντολή από τον ίδιο τον Χριστό να θυμιάζουν τα μάρμαρα της από αιώνες κατεστραμμένης εκκλησίας, όπου κι αν αυτά βρίσκονται.
Γράφει ο Σεβασμιώτατος: «Δεν ήταν καθόλου τυχαίο το ότι εκείνος ο κληρικός θυμίαζε τις εκκλησόπετρες∙ αυτές οι πέτρες είχαν σφραγισθεί από την Χάρη του Θεού, μιας και προέρχονταν από Εκκλησία». Στις εκκλησίες, γράφει πιο κάτω, «επιτελείται η ιερουργία του Σώματος και του αίματος του Κυρίου». Κι έτσι, «στο άψυχο υλικό οικοδόμημα κάθε Εκκλησίας, με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, είναι βέβαιη και μόνιμη η μυστηριακή παρουσία του ζώντος Θεού». 2
Και στ’ άλλο του το βιβλίο για τους Αγίους ο ίδιος πάλι εξηγεί: «Πόσες και πόσες φορές έγιναν και ξανάγιναν τέτοιες βεβηλώσεις! Μα η ιερότητα εκείνων των σπαραγμάτων παρέμεινε. Ήσαν, ως φαίνεται, καθιερωμένα για το λατρευτικό διάλογο αγίων είτε δικαίων ιερωμένων με το ζώντα Θεό, και η θεία ευλογία Του δεν τα είχε εγκαταλείψει. Χάρη στους ανθρώπους και για χάρη των ανθρώπων, η ύλη γινόταν υλικό σωτηρίας, ό,τι γίνεται αιώνες τώρα στο μυστήριο της Εκκλησίας μας και το ζούμε γενεές και γενεές. Αυτό που λέμε “ανακεφαλαίωση των πάντων εν τω Χριστώ”».3
Εάν αυτά συμβαίνουν, λοιπόν, στις εκκλησόπετρες του σπιτιού του Σιάχου στη Λέσβο, σκεφτείτε τι γίνεται στην Αγία Σοφία!
Σκεφτείτε πριν χαρακτηρίσετε τον μεγάλο Ναό της του Θεού Σοφίας εν Κωνσταντινούπολη ως μουσείο ή μνημείο πολιτισμού ή σύμβολο του… διαθρησκειακού, ουδετεροθρησκειακού και πανθρησκειακού μισάνθρωπου σκοταδισμού. Ο κάθε Σουλτάν Μεχμέτ ή Ερντογάν μπορεί να λέει και να κάνει ό,τι θέλει∙ κακό του κεφαλιού του. Το ίδιο κι ο κάθε αιρετικός και πλανημένος. Ο βαφτισμένος χριστιανός ορθόδοξος, όμως, δεν μπορεί να λέει τέτοια πράγματα. Δεν μπορεί να νομίζει πως έτσι θα καλοπιάσει τους ετερόδοξους κατ’ όνομα χριστιανούς, ώστε να τους βρει συμμάχους! Δεν μπορεί να μην πήρε ούτ’ ένα μάθημα από την ιστορία!
«Μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιούς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία» (Ψαλ. 145,3). Η Αγία Σοφία είναι ο εμβληματικότερος Ορθόδοξος Ναός.
____
1. Φ. Κόντογλου, Σημείον Μέγα, εκδ. Αστήρ, Αλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Αθήνα 1962, σ. 90.
2. Δημήτριος, Μητροπολίτης Γουμενίσσης, Αξιουπόλεως και Πολυκάστρου, Η Ζωή εκ Τάφων, εκδ. Ιεράς Μονής Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, Γρίβα Γουμενίσσης, έκδοση ΙΖ΄ 1994, σ. 33-34.
3. Του ίδιου, Η αποκάλυψη και οι εμφανίσεις των Αγίων νεοφανών μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, εκδ. Ιεράς Μονής Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης, Γρίβα Γουμενίσσης 1994, σ. 57-58.
