2003-2004: χρονιές εθνικής ευφορίας. Σηματοδοτείται από μια ξεχωριστή ελληνική προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (μεταξύ άλλων, προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ). Συμπληρώνεται από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου στις 4 Ιουλίου 2004 στην Πορτογαλία, ενάντια σε όλα τα προγνωστικά και κορυφώνεται τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, με μια απαράμιλλη διοργάνωση των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων.
Οι Έλληνες των Βρυξελλών αισθάνονται εθνικά υπερήφανοι, εξακολουθώντας να αναπαράγουν το ελληνικό πρότυπο της αριστείας σε όλα τα επίπεδα.
Πρόεδρος του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, γενικοί διευθυντές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρόεδρος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, μόνιμοι αντιπρόσωποι, στελέχη των Ευρωπαϊκών Θεσμών σε όλες τις βαθμίδες, ελεύθεροι επαγγελματίες, στελέχη πολυεθνικών εταιρειών και επιχειρηματίες, σταθερά μεταξύ των πρώτων.
Μέχρι που ξαφνικά, αν και όχι απρόβλεπτα, με την παγκόσμια οικονομική κρίση, η εικόνα της Ελλάδας σωριάζεται σε συντρίμμια. Από τον Όλυμπο στα Τάρταρα. Η χώρα, επαίτης, διασώζεται από τους εταίρους της στην ΕΕ και το ΔΝΤ, με τίμημα την κυριαρχία της. Μια διαδικασία μακρά και επίπονη, χωρίς εγγύς ορατό τέλος και που, όπως φαίνεται, δεν άρκεσε για να ξυπνήσουν οι συνειδήσεις στη χώρα.
Και όμως. Η Ελλάδα δεν περιορίζεται γεωγραφικά. Είναι μια έννοια πέραν των συνόρων της. Έτσι, οι Έλληνες του εξωτερικού εξακολουθούν να προκόβουν και, όσοι εργάζονται στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, να μετέχουν ισότιμα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, παρατηρώντας με αντικειμενικότητα τις εξελίξεις και προσβλέποντας στην ανάκαμψη. Όπως και παλιότερα, σε άλλες κρίσιμες περιστάσεις, είναι έτοιμοι να προστρέξουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Και πρώτα από όλα, να θυμίσουν. Γιατί ο Έλληνας μπορεί, αρκεί να το βάλει στον νου του.
Στα πλαίσια αυτά εντάσσεται η πρωτοβουλία του Δικτύου των Ελλήνων των Βρυξελλών «Αργώ» να εντοπίζει κάθε χρόνο τους Έλληνες της «ξενιτιάς», που κατάφεραν να διακριθούν έξω από τα γεωγραφικά σύνορα της Ελλάδας, τις περισσότερες φορές κάτω από αντίξοες συνθήκες, έτσι ώστε, αφενός να τους επιβραβεύσει, αφετέρου και κυρίως, να παραδειγματιστούν οι άλλοι Έλληνες, μέσα κι έξω από τη χώρα, να ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση και περηφάνια τους και να συμβάλουν, όλοι μαζί, στην ανατροπή ενός κλίματος ηττοπάθειας, απόλυτα βέβαια κατανοητού μετά τόσα χρόνια παρατεταμένης λιτότητας και δυσβάστακτων οικονομικών μέτρων.
Αλλά και για να αναδειχθεί το ερώτημα γιατί ο Έλληνας τα καταφέρνει έξω από τη χώρα του και όχι μέσα σε αυτήν; Και όχι μόνο αυτό, αλλά και γιατί την εγκαταλείπει, όντας πετυχημένος ή μη; Τίς πταίει; Μήπως το πλαίσιο, πολιτικό-διοικητικό, μέσα στο οποίο καλείται να λειτουργήσει; Μήπως η ελαστική ή η άνιση εφαρμογή των νόμων;
- Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου του Σπύρου A. Παππά εδώ.
