Πιάνουν οι κεραίες μου πάλι μιαν απόκλιση, μια διαφορετική θεώρηση και στάση μέσα στην Εκκλησία για το προφητικό χάρισμα και τις προφητείες. Διαφωνία κι έριδα δεν μπορεί να πει κανείς ότι υπάρχει. Αλλά καμιά φορά, το πού και πόσο επίμονα επιλέγει κανείς να ρίχνει το βάρος σ’ ένα πολυδιάστατο ζήτημα παίζει κι αυτό το ρόλο του. Διαμορφώνεται έτσι μια αμφίσημη διαλεκτική, αντιβαίνοντα σημαινόμενα, και τελικά διαφορετικές νοοτροπίες που μπορεί ν’ αποτελέσουν υπόβαθρο τριβών.
Αυτά οπωσδήποτε δεν είναι καλά πράγματα αν σκοπεύουμε, βέβαια, ν’ ακολουθήσουμε τη θεόδοτη συμβουλή του θεόπνευστου Αποστόλου.
Εκείνη του υπέροχου Παύλου εννοώ, που μας λέει να περπατάμε «σπουδάζοντες τηρείν την ενότητα του Πνεύματος εν τω συνδέσμω της ειρήνης». Μ’ αυτήν τη συμβουλή στο μυαλό, ας προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια καλή σειρά, με διάκριση και σωφροσύνη. Γιατί δεν είναι αγαθό να γίνεται το Αγιοπνευματικό χάρισμα της προφητείας στις μέρες μας σημείο αμφιλεγόμενο ανάμεσα στους πιστούς.
Υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα άγιοι μέσα στην ευλογημένη Ορθοδοξία μας έμπλεοι χαρισμάτων, μεταξύ των οποίων το διορατικό και το προορατικό. Στο γιατί είναι τόσο σημαντικά αυτά τα χαρίσματα μέσα στο σώμα της Εκκλησίας και τη ζωή των πιστών, αναφερθήκαμε πρόσφατα στο άρθρο μας «Μείζων γαρ ο προφητεύων».
Ο Απόστολος Παύλος εξηγεί με εύληπτο τρόπο το γιατί είναι τόσο σπουδαία αυτά τα χαρίσματα. Λέει ότι αυτοί που τα έχουν «οικοδομούν την Εκκλησία». Χάριτι Θεού την προστατεύουν, για παράδειγμα, από «Δούρειους Ίππους» και «λύκους βαρείς» που μπαίνουν μέσα για να παρασύρουν όσους μπορέσουν.
Δεν υπάρχει νομίζω ανθρώπινη ευφυΐα τέτοια που δύναται ν’ αντιληφθεί άμεσα έναν αμοραλιστή απατεώνα.
Κάποιον που το παίζει καλός, αγαθός κι έντιμος για να ξεγελάσει και να κερδίσει εμπιστοσύνη. Την υποκρισία, το ηθοποιηλίκι και τη δολιότητα που σου δίνει το χέρι κοιτώντας σε στα μάτια και σου υπόσχεται ροδόσταμο, αλλά σου ετοιμάζει το φαρμάκι, πώς να την καταλάβεις αμέσως; Θέλει χρόνο, στη διάρκεια του οποίου, βέβαια, υπάρχουν ζημίες κι απώλειες. Επειδή, λοιπόν, σε τέτοιες περιπτώσεις συνήθως παθαίνουμε για να μάθουμε, καλά είναι (Θεού θέλοντος) να γλιτώνουμε και καμιά φορά με την ενέργεια των χαρισμάτων των αγίων Του. Κακό είναι αυτό;
Είναι βέβαια ανόητο κι επικίνδυνο να τρέχει αδιάκριτα ο κόσμος ψάχνοντας την προφητεία δεξιά κι αριστερά, βασισμένος σε λόγια του αέρα και κουτσομπολιά. Θέλει σύνεση και προσοχή το πράγμα. Όπως τα εξηγήσαμε και σ’ ένα παλαιότερο άρθρο μας με τίτλο «Η ευλογημένη υπακοή», τους πνευματικούς πατέρες της Πίστης μας δεν πρέπει κανείς να τους βλέπει σαν τίποτε γκουρού ή καφετζούδες… Ντροπή… Μη γένοιτο!
Απ’ αυτό το πράγμα, όμως, μέχρι αυτό που κάνουν μερικοί άλλοι που έχουν κολλημένη τη βελόνα του δίσκου τους στο να μαλώνουν τον κοσμάκη που διψάει να γνωρίσει αγίους, έχει τεράστια απόσταση. Δεν φτάνει που μαλώνουν, επιπλέον κοροϊδεύουν κι ειρωνεύονται όσους επιζητούν την επαφή με την αγιότητα.
Όσους επιζητούν να επισκεφτούν κάποιον χαρισματικό πατέρα, για να πάρουν την ευλογία του και –αν τύχει, γιατί όχι;– τη διορατική συμβουλή του για κάποιο πρόβλημα που τους απασχολεί.
Κάνουν μεγάλο λάθος όσοι μέσα στην Εκκλησία το παρακάνουν με την αδιάκριτη κριτική τους απέναντι στους φορείς του διορατικού και του προορατικού χαρίσματος και στους πιστούς που αποζητούν να τους γνωρίσουν. Ας μη λυπούν «το Πνεύμα το Άγιον». Με σωφροσύνη ο κάθε πιστός θα πρέπει να γευθεί τους καρπούς της συνάντησης με φορείς του προφητικού χαρίσματος.
Θα πρέπει, όμως, ακόμα και γι’ αυτό το πρωταρχικό και δοκιμαστικό «γεύσασθαι και ίδετε» να πληρούνται απαράβατα τρεις προϋποθέσεις: α) να υπάρχει ικανός αριθμός σοβαρών και αξιόπιστων ανθρώπων που μαρτυρούν για τον χαρισματούχο χωρίς να έχουν ιδιοτελή κίνητρα, β) ο –πιθανώς– χαρισματικός πατέρας να πληροί με διαχρονική συνέπεια τα εχέγγυα της ανιδιοτέλειας και της αφιλοκέρδειας, και γ) ο επισκέπτης να έχει άδεια και ευλογία από τον δικό του πνευματικό πατέρα (εάν διαθέτει).
Στο τέλος, βέβαια, αν ο άνθρωπος έχει αγαθή προαίρεση και στέρεα πίστη, ό,τι είναι του Θεού θα γίνει. Δεν τον αφήνει να κινδυνέψει ο Παντοδύναμος. Πάντως, όσο κι αν ειρωνεύονται μερικοί, ο κοσμάκης που είναι πονεμένος, που κουβαλάει σταυρούς μεγάλους και περνάει δοκιμασίες γερές, που αντιμετωπίζει διλήμματα αδιανόητα, που βρίσκεται σε σταυροδρόμια επιλογών ασύλληπτων, θα προστρέχει στους χαρισματικούς πατέρες για βοήθεια. Θα ελπίζει στη μεσιτεία τους, στη δύναμη της προσευχής τους και στην παρρησία τους στον Θεό για το θαύμα.
Αν δεν είναι στο θέλημα του Θεού να γίνει θαύμα, ας είναι κι αυτό ευλογημένο∙ δεν εξαρτά την πίστη του απ’ αυτό.
Αλλά την προσπάθεια, την επίσκεψη στον θεοφόρο πατέρα θα την κάνει. Την ελπίδα του θαύματος θα την κυνηγήσει. Ποιος είσαι εσύ που τον ειρωνεύεσαι γι’ αυτό; Έξω απ’ το χορό του πόνου, πολλά τραγούδια ξέρουμε να λέμε όλοι – αντί να το βουλώνουμε…
Η προφητεία τονώνει την πίστη και δίνεται ως απαντοχή και κουράγιο για περισσότερο (όχι για λιγότερο ή καθόλου) αγώνα. Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς θα ξυπνήσει… Το αν δει, όμως, μονάχα τ’ αποκαΐδια της Ελλάδας όταν ανοίξει τα μάτια ή όχι, είναι στο δικό μας χέρι.
