Γιώργος Περδίκης, πρόεδρος Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών
Όταν πήγα για σπουδές στη Θεσσαλονίκη, αρχές τις δεκαετίας του ΄80, πολύ λίγα ήξερα για τη Γενοκτονία των Ποντίων, αν και θεωρούσα τον εαυτό μου πολιτικοποιημένο και ψαγμένο σε θέματα ιστορίας. Άλλωστε, στα σχολικά ιστορικά βιβλία ελάχιστες πληροφορίες έβρισκες, αναφορές στο Τύπο ακόμα πιο λίγες σε σχέση με όσα γράφονταν για τη Γενοκτονία των Αρμενίων.
Κάτι που χάρηκα ιδιαίτερα όσα χρόνια έζησα στη νύφη του Βορρά, ήταν η γνωριμία μου με τον Ποντιακό Ελληνισμό, το ποντιακή ντοπιολαλιά, τη λύρα και το νταούλι, την τραγωδία και τον πόνο για τις χαμένες πατρίδες της Μικρασίας. Πρόσφατα συμπληρώθηκαν 99 χρόνια από την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στη Σαμψούντα, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της δεύτερης πιο άγριας φάσης της Ποντιακής Γενοκτονίας.
Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν επισήμως τις 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000 αθώα θύματα, όλοι άμαχοι κυρίως γυναικόπαιδα και γέροντες.
Το Κίνημα Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών δεν ξεχνά την Ποντιακή Γενοκτονία και ζητά με συνέπεια και αποφασιστικά τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια από την Κυπριακή Δημοκρατία να καταστεί η 19η Μαΐου ως επίσημη Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.
Το αίτημα αυτό γίνεται ακόμα πιο επίκαιρο και ουσιαστικό όταν διαπιστώνουμε ότι ανάμεσά μας τα τελευταία χρόνια ζουν χιλιάδες Έλληνες του Πόντου. Χαρακτηριστικά αναφέρω ότι σε απάντηση του υπουργείου Παιδείας σε κοινοβουλευτική μου ερώτηση, πληροφορήθηκε η Βουλή των Αντιπροσώπων ότι ένα σημαντικό ποσοστό των παιδιών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία μας έχει ποντιακή καταγωγή.
Αυτό το ποσοστό φτάνει στο Γυμνάσιο το 11,8% επί των παιδιών που οι γονείς τους δεν έχουν κυπριακή υπηκοότητα και το 18% στο Λύκειο. Ας σημειωθεί ότι αρκετοί Έλληνες του Πόντου έχουν καταστεί πλέον μόνιμοι κάτοικοι της Κύπρου και αρκετοί έχουν πάρει και την κυπριακή υπηκοότητα. Οι Πόντιοι Έλληνες λοιπόν ανάμεσά μας πρέπει να νιώθουν ότι βρίσκονται σε ένα μέρος που τους αγαπά και τους σέβεται. Δεν είναι ξένοι στην Κύπρο οι Πόντιοι αδελφοί μας. Οφείλουμε να τους κάνουμε να νιώσουν την Κύπρο ως την νέα τους πατρίδα για να μην κλαίει η ποντιακή λύρα…
«Πατρίδα μ´ αραεύω σε
αμόν καταραμένος
Σα ξένα είμαι Έλληνας
και στην Ελλάδαν ξένος…»
Λυπούμαι που πέρσι τέτοια περίπου εποχή, κατά τη συζήτηση των κανονισμών για τη δημόσια εκπαίδευση, η πλειοψηφία της Βουλής απέρριψε την πρόταση του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών για καθιέρωση της 19ης Μαΐου ως σχολικής εορτής τιμής και μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Για να μαθαίνουν τα παιδιά μας –κάποια ποντιακής καταγωγής– για την Ποντιακή Γενοκτονία και να μην μένουν στην άγνοια που είχαμε εμείς στη δική μας γενιά.
Στην Κύπρο που βιώνουμε ακόμη τα αποτελέσματα της τουρκικής εισβολής, η ημέρα της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού θα πρέπει να έχει ιδιαίτερη σημασία. Είναι και ημέρα μνήμης και για τις χιλιάδες ζωές που χάθηκαν κατά την τουρκική εισβολή του 1974. Γιατί είναι η ίδια τουρκική επεκτατική πολιτική που οδήγησε τον κυπριακό λαό όπως και πριν από ενενήντα εννέα χρόνια στην τραγωδία και τον όλεθρο. Έχουν εφαρμοστεί και στην Κύπρο οι πρακτικές του εθνικού ξεκαθαρίσματος που δοκιμάστηκαν στις αρχές του εικοστού αιώνα σε βάρος των Αρμενίων και των Ποντίων.
Όσο η Τουρκία δεν αποκηρύσσει αυτό το αιματηρό και εγκληματικό της παρελθόν, δεν μπορεί να θεωρείται πολιτισμένη χώρα. Και δεν μπορούν κάποιοι εξ ημών να την θεωρούν αξιόπιστο συνομιλητή για την ειρήνη.
Η ιστορική αλήθεια απαιτεί να μην αποκρύβονται τα λάθη μας, που επέτρεψαν ή διευκόλυναν τις τραγωδίες του ελληνισμού. Σε καμία όμως περίπτωση μπορούν αυτά τα λάθη να δικαιολογήσουν τη λήθη, την παραχάραξη των ιστορικών γεγονότων ή την αθώωση της τουρκικής θηριωδίας. Είναι λοιπόν υποχρέωσή μας, όχι μόνο έναντι των νεκρών, αλλά κυρίως έναντι των δικών μας πλέον νέων ανθρώπων και πολιτών αυτής της χώρας, να τιμήσουμε έμπρακτα και ιδιαίτερα τη 19η Μαΐου, και τα θύματα της Ποντιακής Γενοκτονίας.
- Αναδημοσίευση: philenews.com.
