Στην καρδιά της Φρανκφούρτης, μίας από τις πολλές γερμανικές πόλεις όπου έχουν ριζώσει Πόντιοι από κάθε σημείο του Εύξεινου Πόντου αλλά και γενικότερα Έλληνες προσφυγικής καταγωγής, πραγματοποιείται από σήμερα έως και την Κυριακή, η 23η Συνδιάσκεψη Ποντιακής Νεολαίας στην Ευρώπη, που διοργανώνεται από το ΔΣ της ΟΣΕΠΕ και τη Συντονιστική Επιτροπή Νεολαίας της ΟΣΕΠΕ.
Στο επίκεντρο, τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων που συμπληρώνονται το 2019.
Τις εργασίες της Συνδιάσκεψης αναμένεται να ανοίξει με την εισήγησή του ο δρ Κοινωνικών Επιστημών Θεοφάνης Μαλκίδης. Στο χρέος προς τους προγόνους μας θα αναφερθεί ο δημοσιογράφος Νίκος Ασλανίδης, ενώ ο πρόεδρος του Συλλόγου «Εύξεινος Πόντος» Στοκχόλμης Κωνσταντίνος Φραγγίδης θα αναλύσει το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων από τη Σουηδία αλλά και ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο βήμα.
Από την περσινή Συνδιάσκεψη της Ποντιακής Νεολαίας (φωτ.: Michele Laurianti)
Τη δεύτερη μέρα των εργασιών, τη σκυτάλη θα πάρει ο δρ Ανθρωπολογίας πανεπιστημίου Princeton, ΗΠΑ, και επιστημονικός συνεργάτης Έδρας Ποντιακών Σπουδών ΑΠΘ Νίκος Μιχαηλίδης. Εκπρόσωπος της αρμενικής νεολαίας θα μιλήσει για τις δικές τους κινήσεις στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, ενώ εκπρόσωπος της Συντονιστικής Νεολαίας θα μιλήσει για την ποντιακή νεολαία σε όλο τον κόσμο, τις δράσεις και τους στόχους της.
Το pontos-news.gr ζήτησε από τον δημοσιογράφο Νίκο Ασλανίδη να μας μιλήσει για το χρέος των νεότερων γενιών στους ανθρώπους που χάθηκαν κατά την Γενοκτονία αλλά και εκείνους που αν και ξεριζώθηκαν κατάφεραν να σταθούν στα πόδια τους. Ανθρώπους σαν τους παππούδες του που κάποια στιγμή δέχθηκαν τη… συμβουλή να μη μιλούν ποντιακά στα εγγόνια αλλά νεοελληνικά γιατί αλλιώς δεν θα είχαν καλή πρόοδο στα μαθήματα. Ακολουθούν όλα όσα μοιράζεται μαζί μας.
Το χρέος μας 100 χρόνια μετά…
Το 2019 συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Είναι μια μοναδική ευκαιρία να αναδείξουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας, να αναγνωρίσουμε διεθνώς τη Γενοκτονία και να σταματήσουμε επιτέλους όλες τις φωνές που την αμφισβητούν. Είναι μοναδική ευκαιρία να μπει η ιστορία μας στα σχολικά βιβλία και να γίνει γνωστή σε όλους.
Νίκος Ασλανίδης (φωτ.: Ρ. Κοντογιαννίδης)
Θυμάμαι τους παππούδες μας, που επέζησαν από τη Γενοκτονία και ήρθαν στην Ελλάδα πώς περιέγραφαν τις τραγικές ιστορίες που έζησαν, πώς έχασαν παιδιά, γονείς, αδέλφια, φίλους, γείτονες. Βούρκωναν, δάκρυζαν αλλά μέχρι εκεί… Ήταν περήφανοι και ποτέ δεν έκλαιγαν. Οι γιαγιάδες όμως μοιρολογούσαν με τέτοιο τρόπο που αργότερα κατάλαβα ότι ήταν σαν αρχαία τραγωδία…
Όταν πηγαίναμε στο δημοτικό σχολείο, στον προσφυγικό οικισμό της Νέας Τραπεζούντας Γιαννιτσών, οι δάσκαλοι συμβούλευαν τους γονείς μας, να μην μας μιλούν ποντιακά, γιατί τα μπερδεύαμε με τα νεοελληνικά και δεν θα είχαμε καλή πρόοδο στα μαθήματα…
Οι παππούδες μας όμως που δεν γνώριζαν νεοελληνικά, δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί ενοχλούσε η γλώσσα τους! Ίσα-ίσα ήταν υπερήφανοι που μιλούσαν τη γλώσσα των αρχαίων προγόνων τους. Μετά την «απαγόρευση», αναγκάζονταν να παραμένουν βουβοί όσο εμείς ήμασταν παρόντες, για να μην κάνουν κακό στην πρόοδό μας… Όταν έπρεπε να πουν κάτι πλησίαζαν στο αυτί του άλλου και το έλεγαν χαμηλόφωνα, για να μην το ακούσουμε εμείς. Βέβαια αυτό μας κινούσε ακόμη περισσότερο την περιέργεια και στήναμε αυτί. Τελικά, μάθαμε την ποντιακή διάλεκτο κρυφακούγοντας… Αυτό ήταν το δικό μας «κρυφό σχολειό»…Το πιο τραγικό όμως, ήταν το γεγονός ότι στο σχολείο δεν μαθαίναμε τίποτα για την ιστορία μας… Έτσι φτάσαμε στο σημείο όχι μόνο να την αγνοούμε, αλλά και κάποιοι να την αμφισβητούν.
Τα 100χρονα από τη Γενοκτονία, μπορούν να αποτελέσουν αφορμή να γίνει γνωστή η ιστορία μας και ο πολιτισμός μας.
Για το σκοπό αυτό, από το 2016, είχαμε προτείνει στην ΠΟΕ, να προγραμματιστεί σειρά εκδηλώσεων σε επιστημονικό επίπεδο, πολιτικό-διπλωματικό και πολιτιστικό. Στόχος ήταν, οι εκδηλώσεις αυτές, να πραγματοποιηθούν σε όλους τους νομούς της χώρας αλλά και στο εξωτερικό. Από την πρώτη εβδομάδα του 2019 έως την τελευταία, θα προγραμματίζονταν εκδηλώσεις σε όλα τα επίπεδα. Φανταστείτε να ξεκινούσαμε από το νομό Έβρου και να φτάναμε μέχρι την Κρήτη! Κάθε βδομάδα σε άλλο νομό να γινόταν διαλέξεις με θέμα τη Γενοκτονία, εκθέσεις ντοκουμέντων, προβολές ντοκιμαντέρ-ταινιών, βραδιές γαστρονομίας, μουσικής, χορού κ.ά. Κάτι ανάλογο θα μπορούσε να γίνει και στο εξωτερικό, όπου υπάρχουν ποντιακοί σύλλογοι. Το αποκορύφωμα των εκδηλώσεων θα ήταν ένα διεθνές ιστορικό συνέδριο με θέμα τις Γενοκτονίες και με τη συμμετοχή διεθνούς φήμης ιστορικών. Δυστυχώς, ο χρόνος πέρασε χωρίς να προγραμματιστεί κάτι σχετικό.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να λειτουργήσουμε πρόχειρα, δηλαδή την τελευταία στιγμή για να δείξουμε ότι κάτι κάνουμε, να διοργανώσουμε μια ομιλία και στο τέλος να στήσουμε και έναν χορό…
Το ερώτημα λοιπόν είναι γιατί δεν κάνουμε κάτι οργανωμένο και σπουδαίο, αντάξιο της ιστορίας μας; Η απάντηση κρύβεται στην κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο οργανωμένος ποντιακός χώρος. Σκεφτείτε μόνο πως θα αντιδράσουν οι χορηγοί (δημόσιοι ή ιδιωτικοί) εάν εμφανιζόταν μια επιτροπή από την ΠΟΕ και ζητούσε χρήματα για να υλοποιήσει αυτές τις εκδηλώσεις. Μετά από λίγο εμφανιζόταν και δεύτερη ή και τρίτη επιτροπή από άλλη ομοσπονδία και ζητούσε επίσης χρήματα για παρόμοιο σκοπό. Σε ποια ομοσπονδία θα έδιναν τα χρήματα; Μα φυσικά σε καμία… Γι’ αυτό λέμε και ξαναλέμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για όλα αυτά είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ. Δυστυχώς οι δυνάμεις που υπερασπίζονται τη μη ενότητα δεν φαίνεται να υποχωρούν για διάφορους λόγους και το θέμα της αναγνώρισης της Γενοκτονίας (και όχι μόνο) παραμένει στάσιμο.
Έστω και την τελευταία στιγμή θεωρούμε χρέος μας να φωνάξουμε προς όλες τις κατευθύνσεις και να συγκροτηθεί μια συντονιστική επιτροπή για να μη χαθεί αυτή η ιστορική ευκαιρία.
Να παραμερίσουμε τις μικροδιαφορές μας και όλοι μαζί να διοργανώσουμε εκδηλώσεις αντάξιες της ιστορίας μας.
Χρέος μας είναι έστω και την τελευταία στιγμή να αγωνιστούμε για μια πανστρατιά προκειμένου να πραγματοποιηθούν οι εκδηλώσεις για τα 100χρονα, γιατί είναι το καλύτερο μνημόσυνο που μπορούμε να κάνουμε για τα 353.000 θύματα της Γενοκτονίας…
