Ο εκτουρκισμός των Πομάκων της Θράκης δεν θα περάσει

Πριν από λίγους μήνες έσκασε μύτη το πιλοτικό πρόγραμμα του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) ύψους 400.000 ευρώ, με το οποίο προβλεπόταν να μπουν στα δημόσια νηπιαγωγεία μειονοτικών χωριών διαμεσολαβητές-μεταφραστές δίπλα στους διορισμένους νηπιαγωγούς, «για τη διευκόλυνση της επικοινωνίας με τα νήπια». Μια πρόβα επιβολής δίγλωσσων νηπιαγωγείων κατ’ απαίτηση της Τουρκίας, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Κι ενώ φάνηκε πως μετά τις καθολικές αντιδράσεις το πράγμα μαζεύτηκε, μεσούντος του Ιουλίου οι πονηροί υπουργειοπόντικες αμόλησαν μια πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για τις πρώτες 6 θέσεις.

Προφανώς δεν σκοπεύουν να αποσυρθούν στις τρύπες τους τόσο εύκολα…

Τα γράφαμε εξαρχής: ποιος είναι ο λόγος που ώθησε το υπουργείο Παιδείας σε μια τέτοια πρωτοβουλία; Δεν αυξάνεται σταθερά η συμμετοχή των μουσουλμανοπαίδων στα δημόσια νηπιαγωγεία; Δεν επιδιώκουμε την ελληνομάθεια και την ένταξή τους στην ελληνική κοινωνία; Γιατί εξαπολύεται ένα τέτοιο –πιθανότατα αντισυνταγματικό– μέτρο, καλώντας «μέλη της μειονότητας» να διοριστούν στις δημιουργούμενες θέσεις; Δεν είναι προφανές ότι Πομάκοι και Ρομά, αδυνατώντας να πετύχουν πλειοψηφικά τη διεκδίκηση της μητρικής τους γλώσσας (και δεν είναι της ώρας να αναλυθεί το γιατί), θα υποστούν νέο γλωσσικό εκτουρκισμό; Προχθές κυκλοφόρησε ένα κείμενο της Αυτόνομης Παρέμβασης Εκπαιδευτικών Ξάνθης, όπου εκτίθενται τα συριζέικα φληναφήματα για το θέμα (για «αξιοποίηση της μητρικής γλώσσας των παιδιών», για τον «γλωσσικό πλουραλισμό που είναι πολιτισμικός και μαθησιακός πλούτος» κτλ.), διανθισμένα με… βιβλιογραφικές αναφορές. Κωμικοτραγική προσπάθεια του κυβερνητικού συνδικαλισμού να μασκαρέψει μια πολιτική εκπόρνευση σε δημοκρατική-προοδευτική επιλογή και να διασπάσει το ενιαίο μέτωπο όλων των νηπιαγωγών κατά του προγράμματος.

Εδώ βρίσκεται και η ελπίδα για ανάσχεση του κινδύνου. Οι νηπιαγωγοί σε Ροδόπη και Ξάνθη βλέπουν ξεκάθαρα τον κίνδυνο για την εργασία τους. Θα τους φέρουν από το παράθυρο μέσα στην αίθουσα μια μειονοτική συνάδελφο που θα μιλάει με τα παιδιά στα τουρκικά (που αυτές δεν καταλαβαίνουν) και που τελικά θα τις υποκαταστήσει. Το πρόγραμμα θα τρέχει ανεξαρτήτως της θέλησής τους και θα αξιολογείται ερήμην τους! Είναι θέμα χρόνου να βρεθούν στα αζήτητα, τότε που θα έχουν εδραιωθεί οι τουρκόφωνες αφού το πρόγραμμα θα έχει «πετύχει». Το καταλαβαίνουν όλες θαυμάσια, ζήτησαν και πέτυχαν τη στήριξη της πανελλήνιας Διδασκαλικής Ομοσπονδίας και έχουν ήδη υπογράψει ονομαστικά ότι αρνούνται να δεχθούν το πρόγραμμα στο χώρο της δουλειάς τους. Στην ίδια γραμμή κινούνται και σχεδόν όλοι οι υπηρεσιακοί παράγοντες της εκπαίδευσης, άσχετα που δεν θα το δηλώσουν στα ΜΜΕ (το είπαν όμως στην υπηρεσία τους).

Είναι μια θαρραλέα στάση που μας επιτρέπει να ελπίσουμε ότι αυτή η προδοσία των ελληνικών συμφερόντων και της κοινωνικής συνύπαρξης δεν θα περάσει.

Αν βεβαίως ήμασταν μια κανονική χώρα, με ένστικτο αυτοσυντήρησης και δικλίδες ασφαλείας, όλα θα είχαν λήξει πολύ νωρίτερα, με τη δέουσα απάντηση στον Τούρκο πρέσβη που έθεσε το αίτημα. Εδώ η Άγκυρα επιμένει γιατί ξέρει ότι το σημερινό «όχι» αύριο κάλλιστα μπορεί να γίνει «ναι», είτε γιατί θα αλλάξει η κυβέρνηση είτε γιατί θα αντικατασταθεί ο υπουργός είτε κάτι άλλο. Στη συγκεκριμένη λοιπόν περίσταση το πέτυχε το μομέντουμ και προχωράει. Τι μπορεί να αντιπαλέψει την πηλιογούσικη εκπαιδευτική πρωτοβουλία; Μόνο η δημοσιότητα: να φτάσει το θέμα στην ατζέντα των αθηναϊκών ΜΜΕ και να τεθεί έστω και περιθωριακά στον τελοσπάντων δημόσιο διάλογο.

Κάπου μεταξύ υιού Τραγάκη, επίσκεψης Μακρόν και Λα Μπίρι Μπίρι να γίνει αναφορά στο φέσι που φοράει στα νηπιαγωγεία της Θράκης η κυβέρνηση, μπας και φοβηθεί η τελευταία το «πολιτικό κόστος»…