Παράλληλα με το «Φάρο» Περιστερίου και για αρκετά χρόνια, οι Πόντιοι διασκέδαζαν και στο «Κορτσόπον», στο Μοσχάτο. Ένα «κέντρο διασκέδασης με ταυτότητα», που αναστήθηκε το 1987, όταν πήγε στα χέρια του Νίκου Ζουρνατζίδη και του Βασίλη Τριανταφυλλίδη.
Το ταξίδι του κέντρου ξεκινά αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν βρισκόταν ακόμη στο υπόγειο της οδού Πλάτωνος της Καλλιθέας με το όνομα «Βιολέτα», ιδιοκτησίας του Κώστα Σωπίδη.
Από τον Κώστα Σωπίδη περνά το 1972 στα χέρια του λυράρη Κωστίκα Τσακαλίδη, ο οποίος μετά από πρόταση της γυναίκας του Βασίλη Τριανταφυλλίδη το ονομάζει «Κορτσόπον». Ο κυρ-Βασίλης για χρόνια λειτουργούσε ως μάνατζερ και έφερνε στο κέντρο διάφορα καλλιτεχνικά σχήματα, ενώ παρουσίαζε και το πρόγραμμα.
Έτος ορόσημο για το «Κορτσόπον» το 1978, όταν μεταφέρθηκε στην οδό Πειραιώς στο Μοσχάτο, καθώς η ιδιοκτήτρια του μαγαζιού στην Πλάτωνος ζητούσε τότε περισσότερα χρήματα. Μια δεκαετία μετά, συνέταιροι γίνονται και ο Νίκος Ζουρνατζίδης με τον Βασίλη Τριανταφυλλίδη. Από τότε ο «ναός του Πόντου», όπως τον αποκαλεί ο Ν. Ζουρνατζίδης, χτίστηκε από την αρχή και έγινε ένα από τα πιο γνωστά σημεία αναφοράς στη νυχτερινή διασκέδαση των Ποντίων στην Αθήνα. Η όψη του και η διακόσμησή του μένουν χαρακτηριστικές για δεκαετίες, ενώ αρκετές φορές οι 550 καρέκλες του κέντρου αποδεικνύονταν λίγες.
Το κέντρο από τη δημιουργία του και για αρκετά χρόνια θα περάσει από πολλούς συνεταίρους, ανάμεσα στους οποίους ο Γρηγόρης Τσαλγατίδης, ο Ιερόθεος Υφαντίδης, ο Στάθης Νικολαΐδης, ο Θανάσης Τσολερίδης κ.ά.
Γώγος Πετρίδης, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μάκης Γραντσίδης και Στάθης Νικολαΐδης ήταν το πρώτο καλλιτεχνικό σχήμα στην Πειραιώς.
Το 1998 ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης βγαίνει στη σύνταξη και βάζει τον γιο του Δημήτρη συνέταιρο με το Νίκο Ζουρνατζίδη. «Από το ’98 μετά που βγήκε ο πατέρας μου σύνταξη, το δούλευα εγώ με τον Νίκο», μας λέει ο Δημήτρης, αν και κατά τη διάρκεια που ήταν ο πατέρας του στα ηνία, εκείνος πρότεινε τα καλλιτεχνικά σχήματα. Μας αναφέρει πως η πρώτη κάρτα του καταστήματος έγραφε «Οικογενειακό κέντρο διασκέδασης», κάτι που άλλαξε λίγα χρόνια αργότερα. Τότε δούλευε Παρασκευή έως Κυριακή και δεν δινόταν σε χορούς και γάμους. «Ο χαρακτήρας του κέντρου άλλαξε μετά το 1989 που αρχίσαν οι χοροεσπερίδες», μας λέει. Από το 1988 και μετά, δειλά-δειλά το έδιναν κάποιες Κυριακές για γάμους ή χορούς, «άντε Παρασκευή, Κυριακή», μας λέει. «Σάββατο ποτέ». Από το 1992 περίπου και μετά άρχισαν να το δίνουν μόνο Παρασκευή και Κυριακή για χορούς, ενώ μετά το 1997 μας λέει πως έγινε διήμερο (λειτουργούσε Παρασκευή και Σάββατο). Τις Κυριακές το έδιναν μόνο αν υπήρχε κάποιος ετήσιος χορός, και κάπου εκεί άλλαξε το στιλ του «Κορτσόπον». Ύστερα έγινε γνωστό το μαγαζί για τα παραδοσιακά του σχήματα και «δεν υπήρχε τέτοια σκηνή στην Αθήνα», καταλήγει.
«Άντεξε μέχρι το 2011 λόγω της οικονομικής κρίσης», μας λέει ο Ν. Ζουρνατζίδης, εξηγώντας μας ότι ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας ήταν πως στην Αθήνα δεν υπήρχαν αρκετοί καλλιτέχνες που θα μπορούσαν να στηρίξουν το κέντρο, και έτσι αναγκαζόταν να φέρνει από τη βόρεια Ελλάδα, πράγμα που αύξανε τα έξοδά του. «Τα δύο τελευταία χρόνια “μπήκε μέσα” πάνω από 60.000 ευρώ».
Την εποχή του «Κορτσόπον» ανθούσε η ποντιακή διασκέδαση και σε άλλα κέντρα: Τον «Φάρο Ποντίων» στο Περιστέρι, τη «Λεμόνα» και την «Τρυγόνα» στο Μενίδι, ένα ποντιακό στην Πέτρου Ράλλη και ένα στη λεωφόρο Καβάλας, του Τσιμαχίδη. Έτσι τα θυμάται ο Ν. Ζουρνατζίδης. «Υπήρχαν και άλλα πιο μικρά […] Χαμός γινόταν. Σκέψου, η Θεσσαλονίκη είχε 13-14 κέντρα!».
Στο «Κορτσόπον» είχε την έδρα του ο Χορευτικός Όμιλος Ποντίων «Σέρρα».
Στο «ναό» των Ποντίων το πρώτο διάστημα λειτουργίας του απαγορευόταν διά ροπάλου το νεοποντιακό τραγούδι και το πρόγραμμα ήταν καθαρά παραδοσιακό, στην πορεία όμως προσαρμόστηκε στα δεδομένα των εποχών με ντραμς, αρμόνια και διάφορα άλλα σύγχρονα όργανα. «Δεν αντιπροσώπευε το γούστο το δικό μου» μας λέει ο Ν. Ζουρνατζίδης, «ο κόσμος το επέβαλε. […] Για την εποχή του ήταν πρωτοποριακό».
Στιγμές από ποντιακό γλέντι της εποχής
Από το «Κορτσόπον» πέρασαν τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής: «Χρύσανθος Θεοδωρίδης, Γώγος Πετρίδης, Γιώργος Αμαραντίδης, Μιχάλης Καλιοντζίδης, Γιάννης Κουρτίδης, Δημήτρης Καρασαββίδης, Αλέξης Παρχαρίδης, Γιώργος Σοφιανίδης, αδελφοί Ιωαννίδη, Κυριάκος Τριανταφυλλίδης, κ.ά.». Τώρα πια, οι καλλιτέχνες παίζουν σε εκδηλώσεις και «οι νέοι βρίσκουν πλέον διέξοδο στους συλλόγους και στα μουχαπέτια μεταξύ τους» λέει ο τελευταίος ιδιοκτήτης του «Κορτσόπον». Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο Δημήτρης Τριανταφυλλίδης: «Άλλαξε ο τρόπος διασκέδασης», μας λέει, αναφερόμενος στα μικρά γλέντια που γίνονται στους συλλόγους, και έτσι ο κόσμος δεν έχει διάθεση να πάει σε κέντρο, νιώθει χορτασμένος. Αναφέρει επίσης και καλοκαιρινά πανηγύρια που γίνονται πλέον σε μεγάλο βαθμό, τα οποία επηρεάζουν και αυτά με το ποσοστό τους. «Πολύ διαφορετικά γλεντούσαν», λέει ο πατέρας του Δημήτρη, Βασίλης. Η έξοδος τότε ήταν οικογενειακή και το γλέντι κρατούσε μέχρι τις πρωινές ώρες. Βέβαια τονίζει και το γεγονός ότι κάποιες δεκαετίες πίσω υπήρχε μια οικονομική άνεση στον κόσμο. «Το “Κορτσόπον” ήταν ένα στέκι που όλοι το θαύμαζαν», θυμάται. Τη διακόσμηση του κέντρου την είχε αναλάβει ο Νίκος Ζουρνατζίδης, ο οποίος ήθελε να θυμίζει έντονα τον Πόντο σε όποιον έμπαινε μέσα.
«Κορτσόπον»: Ένα κέντρο που κράτησε στην οδό Πειραιώς από το 1978 μέχρι το 2011!
Σήμερα στο κτήριο που κάποτε γλεντούσαν οι Πόντιοι γλεντούν Κρήτες, κρατώντας την παράδοση του κτηρίου με διαφορετικό όμως όνομα. Ανακαινισμένο και με διαφορετική διακόσμηση, δεν είναι λίγες οι φορές που φιλοξενεί εκδηλώσεις ποντιακών σωματείων, θυμίζοντας τις πάλαι ποτέ μεγάλες ημέρες του «Κορτσόπον».
Στη συνέχεια ένα άλλο ποντιακό κέντρο διασκέδασης που δημιουργήθηκε σε συνοικίες με έντονο το στοιχείο των προσφύγων από τον Πόντο –15 χλμ περίπου βορειότερα–, η «Λεμόνα», φτιάχνει τη δική της καλλιτεχνική ιστορία και αφήνει το δικό της στίγμα στην ποντιακή διασκέδαση…
Κείμενο: Βασίλης Καρυοφυλλίδης.
• Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη.
Συνεχίζεται…
