Άρθρο του Yusuf Kanlı στην εφ. Hürriyet.
Ήταν η αγορά των αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών F-35 από το Κατάρ κάποιου είδους δωροδοκία; Δωροδοκία προς τι; Αμερικανική άδεια για το Κατάρ να συνεχίσει ως κράτος; Φοβήθηκε ο σεΐχης του Κατάρ πραξικόπημα, όπως έκανε ο ίδιος στον πατέρα του ή ο πατέρας του στον παππού του; Γιατί δεν αφήνει σήμερα το μικροσκοπικό εμιράτο; Οι Σαουδάραβες θα ηρεμήσουν εάν οι Καταριανοί πραγματοποιήσουν αλλαγή ηγεσίας;
Τι γίνεται με το Al Jazeera; Οι Σαουδάραβες μισούν το κανάλι, μια σπάνια πηγή ειδήσεων με ακρίβεια και υπέρ των δικαιωμάτων και των ελευθεριών στον αραβικό κόσμο.
Το κλείσιμο του Al Jazeera θα σταματήσει το τζίνι και θα το επαναφέρει στο μπουκάλι; Φυσικά, πολλοί θα μπορούσαν να ρωτήσουν εάν αυτό που αφέθηκε έξω από το μπουκάλι πριν από μερικά χρόνια με την έναρξη της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης» ήταν πράγματι ένα τζίνι για να εκπληρώσει τις καλές ευχές ή ήταν ένας πράκτορας του «Μεγάλου Σατανά».
Όπως έλεγε ένας φίλος, «πόσο σημαντικός υπήρξε ο αιωνίως ενοχλητικός ρόλος του Al Jazeera για την καταστροφή των σχέσεων με τη χερσόνησο;». Σε αυτήν την εποχή της πληροφορίας, δεν έμαθαν οι άνθρωποι της αραβικής περιοχής τη σημασία αμερόληπτων, αντικειμενικών και αξιόπιστων πληροφοριών; Ακόμα και απουσία του Al Jazeera θα συντονίζονταν μαζικά, ας πούμε, στο Al Arabiya, το οποίο διακηρύσσει και προωθεί συνεχώς τον σαουδαραβικό εθνικισμό; Αντιμετωπίζουμε πράγματι μια διάσπαση στο σουνιτικό Ισλάμ, ή τουλάχιστον μεταξύ των Σαλαφιστών και των απογόνων τους;
Είναι όλα αυτά κατά βάθος ένας «αντιπερισπασμός» από τους Σαουδάραβες που μισούν τις στενές σχέσεις της Ντόχας με την Τεχεράνη; Και τέλος, φυσικά, γιατί η Αίγυπτος συμμετέχει σε όλες αυτές τις εξελίξεις;
Πολλές ερωτήσεις, ε; Ίσως ένα σύνολο ερωτήσεων, ανάμεσα σε μια μυριάδα άλλων, θα μπορούσε να συμπεριληφθεί σε αυτήν την παρτίδα: Μπορεί κάποιος να εμπιστευτεί τις ΗΠΑ υπό τον Ντόναλντ Τραμπ; Ποιος είναι ο ρόλος που διαδραμάτισε η Ουάσινγκτον άμεσα ή μέσω των αντιπροσώπων της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου; Πού είναι το Ισραήλ σε όλα αυτά;
Σε όλη τη μουσουλμανική περιοχή υπάρχει η Μουσουλμανική Αδελφότητα, η Χαμάς και ένας ιστός πολιτικών σχηματισμών, συμπεριλαμβανομένου του τουρκικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP). Ήταν σύμπτωση ότι κατά την κυριαρχία των νεοσυντηρητικών στην Ουάσινγκτον τα κόμματα «δικαιοσύνης και ανάπτυξης» ξεφύτρωσαν παντού σε μια μεγάλη περιοχή από την Αίγυπτο μέχρι την Τυνησία, το Μαρόκο, τη Συρία, το Σουδάν, την Υεμένη, την Ιορδανία και το Τζιμπουτί; Ήταν αφύσικο να περιμένουμε το ξέσπασμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας ή τέτοιων μουσουλμανικών ομάδων στα αραβικά εδάφη –που είναι αγράμματα από δημοκρατία– όποτε τα καταπιεστικά καθεστώτα υποχρεώθηκαν να δώσουν μια γεύση ελευθερίας στις χώρες τους;
Έτσι η «Αραβική Άνοιξη» μετατράπηκε σε «Αραβική Φωτιά» που κατέστρεψε όχι μόνο το καθιερωμένο πολιτικό σύστημα, αλλά και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στην περιοχή.
Δεν ήταν φυσιολογικό η Μουσουλμανική Αδελφότητα να βγει νικητής στις εκλογές οπουδήποτε στην περιοχή εκείνη, όπου η μόνη μη κρατική οργανωμένη πολιτική δύναμη εκτός από τα κόμματα των δικτατόρων ήταν η Αδελφότητα ή τέτοιες ομάδες που εκμεταλλεύονταν θρησκευτικά συναισθήματα;
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται ούτε εγκλωβίζεται στην ανωμαλία αυτή. Το Ιράν προοδευτικά επανεντάχθηκε στη διεθνή κοινότητα από την οποία αποκόπηκε μετά την Ισλαμική Επανάσταση και την επακόλουθη κρίση με τις ΗΠΑ. Αλλά για να επιτύχει μια συνολική καταστροφή στον μετά την Αραβική Άνοιξη αραβικό κόσμο, που ήδη καταστράφηκε από τον πόλεμο στο Ιράκ και την Αραβική Άνοιξη, το λιγότερο που ήθελε ήταν ίσως άλλη μια κρίση, ο εμφύλιος της Συρίας. Ο κυκλώνας των καταστροφικών εξελίξεων έφυγε από τον σουνιτικό κόσμο χωρίς μια κατάλληλη αποτρεπτική δύναμη ενάντια στην πρόοδο του σιιτικού Ιράν, που από την Ισλαμική Επανάσταση είχε εμμονή με την εξαγωγή της επανάστασης.
Λες και είχαν αρκετούς άνδρες στο στρατό για να πολεμήσουν με τους Ιρανούς, η εμμονή των Σαουδαράβων, καθώς και των Καταριανών και άλλων για να αγοράσουν εξελιγμένες πολεμικές μηχανές ήταν ίσως ένας τρόπος ψυχολογικής καταφυγής. Ο πραγματικός αγώνας παραμένει θρησκευτικός εντός του Ισλάμ.
Οι Σαουδάραβες δεν έχουν πλέον τους Οθωμανούς ή τους Αιγυπτίους ως «προστάτη» των Σουνιτών. Το Ιράκ καταστράφηκε άσχημα από την απελευθερώτρια Αμερική.
Η Τουρκία και το Κατάρ υποστήριζαν την Μουσουλμανική Αδελφότητα και αυτές τις ομάδες θεωρούνταν από τους Ουαχαμπίτες «χειρότερες από τους απίστους». Έτσι, ο πόλεμος είναι για την επιβίωση, την κυριαρχία και τις πετρελαιοπηγές… Κανείς δεν πρέπει ξεχνά ότι η πετρελαϊκή περιοχή της νότιας Σαουδικής Αραβίας, στην οποία βρίσκονται τα περισσότερα πεδία πετρελαίου και φυσικού αερίου των χωρών του Περσικού Κόλπου, είναι κατοικημένη από σιίτες. Εάν η πρόοδος των σιιτών, δηλαδή του Ιράν, πρέπει να σταματήσει αλλά δεν υπάρχει στρατός για την καταπολέμηση των Ιρανών, ένας πόλεμος δι’ αντιπροσώπων θα μπορούσε να στείλει το μήνυμα τόσο στους Ιρανούς όσο και σε χώρες όπως το Κατάρ, οι οποίοι αρνούνται να ακολουθήσουν τις προσπάθειες απομόνωσης της Τεχεράνης…
Μετάφραση: Π.Μπ.
