«Την 3ην μ.μ. της 14ης Ιουνίου 1921 ενεφανίσθη ο Τοπάλ Οσμάν μετά σπουδαίας δυνάμεως εις την περιφέρειαν και την πόλιν Έρπαα. Οι Χριστιανοί, οι οποίοι είχον την ατυχίαν να συναντηθούν μετά των αγρίων εκείνων, άνευ ετέρου, εφονεύοντο βασανιζόμενοι.
»Τον πρόεδρον του χωρίου Κους-ολτιρέν Κυριάκον Μπαϊρακτάρογλου τον επριόνισεν ως και τον εφημέριον παπα-Λάζαρον, τον Φώτιον Παλαιστήν και πολλούς άλλους.»
Αυτά και άλλα πολλά συγκλονιστικά γράφει στις αναμνήσεις του ο οπλαρχηγός του ποντιακού αντάρτικου Σάββας Ασλανίδης, και ο Γ.Ν. Λαμψίδης τα μεταφέρει στο έργο του Τοπάλ Οσμάν, τόμ. Β΄: Η τελευταία πράξη.
«Το ανθρωπόμορφον τέρας διέταξε να στήσουν φοβερά βασανιστήρια της ιδικής του επινοήσεως εις τα υπόγεια του μεγάρου εκείνου (του Ι. Ελευθεριάδη). Έστησαν οριζοντίως μεγάλην δοκόν, υπεράνω δε αυτής ανήρτησαν διά σχοινίων άλλην επίσης βαρείαν δοκόν, κρατουμένην διά σχοινίων εκ της οροφής. […]».
Διαβάστε εδώ ολόκληρη την ανατριχιαστική μαρτυρία.
