Ο Παλαιστίνιος Μουράντ μαζί με τους φίλους του παρασκευάζουν καθημερινά αραβικές πίτες, που γίνονται ανάρπαστες μεταξύ των προσφύγων του καταυλισμού της Ειδομένης. Περίπου στις 12:00 το μεσημέρι σ’ έναν πρόχειρο πάγκο, ο νεαρός πρόσφυγας βάζει νερό και αλεύρι σε μια βαθιά λεκάνη και αρχίζει να ζυμώνει με απαλές κινήσεις. Λίγο πιο πέρα δύο άλλοι νεαροί ανάβουν φωτιά μέσα σ’ ένα παλιό βαρέλι, πάνω στο οποίο έχουν τοποθετήσει ένα ελαφρώς καμπυλωτό μεταλλικό σκέπασμα.
Εκεί, λίγη ώρα αργότερα θα ψηθεί η αραβική πίτα. Προτού καλά-καλά αρχίσει το ψήσιμο σχηματίζεται ουρά μπροστά από τον πάγκο όπου μικροί και μεγάλοι περιμένουν υπομονετικά να ετοιμαστεί η παραγγελία τους.
«Άλλοι το λένε σαζ, άλλοι μαρκούκ και άλλοι τανούρ. Εξαρτάται από ποια περιοχή του αραβικού κόσμου έρχεται ο καθένας μας. Είναι το ψωμί του αραβικού κόσμου και όπως θα διαπιστώσετε μόλις ψηθεί είναι πεντανόστιμο», λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο φούρναρης του καταυλισμού. «Πήρα την τέχνη αυτή από τη Συρία, την “κουβάλησα” στον Λίβανο και από εκεί στην Τουρκία, όπου δούλευα επί 8-9 μήνες, προτού έρθω εδώ. Καθημερινά ετοιμάζουμε γύρω στις 400 πίτες» προσθέτει.
«Παίρνω πίτες κάθε μέρα, όχι μόνο γιατί αυτό είναι το μόνο ψωμί που μ’ αρέσει, αλλά κυρίως γιατί μού φέρνει στο μυαλό την εικόνα της μάνας μου, που έχει μείνει πίσω στη Συρία, να ζυμώνει και να ψήνει για να μας τις προσφέρει ζεστές-ζεστές στο τραπέζι», λέει ο ‘Αχμεντ παίζοντας με τα κέρματα που κρατά στο χέρι, ενώ περιμένει την παραγγελία του.
