Σιορομύλ’, χειρόμυλος στη νεοελληνική. Είναι ο ατομικός μύλος που υπήρχε σε κάθε σπίτι για να αλέθονται τα καλαμπόκια και το σιτάρι.
Με το σιορομύλ’ κάνανε κυρίως τα κορκότα και το πλουγούρ’, ενώ το αλεύρι ‘ς σην χαμαιλέτεν (νεοελληνιστί: υδρόμυλο).
Συνήθως είχε την εξής μορφή: Υπήρχε η βάση από επεξεργασμένη στρογγυλή πέτρα, με έναν άξονα καρφωμένο στη μέση. Πάνω βάζανε την άλλη, «αδελφή» πέτρα, η οποία είχε μια λαβή για να γυρνάει γύρω από τον άξονα και να τρίβει το καλαμπόκι ή το σιτάρι, και μια τρύπα για να εφαρμόζει στον άξονα και να τρέχει το καλαμπόκι ή το σιτάρι που ρίχνεται από πάνω.
