Σαν να πετούσε για τρεις μέρες πάνω από κάθε επιμέρους διοργάνωση και με τα ανοιγμένα φτερά του να δημιουργούσε μια τεράστια αγκαλιά για όλους τους νέους και τις νέες, έμοιαζε ο αετός του Πόντου που είχαν στο στήθος και στα λάβαρά τους οι σύνεδροι της 2ης Παγκόσμιας Συνδιάσκεψης Ποντιακής Νεολαίας.
Μια αγκαλιά που έκλεισε τρυφερά μέσα της χαμογελαστούς, γεμάτους ζωντάνια, με διαφορετικές κουλτούρες, αλλά με το ίδιο συναίσθημα για τον Πόντο και την Ελλάδα νέους ανθρώπους, ήταν και ολόκληρη η Συνδιάσκεψη.
Τα σοβαρά πρόσωπα και τα σφιγμένα σώματα των νέων Ποντίων από 23 χώρες του κόσμου, όταν πρωτοπάτησαν το πόδι τους στη Θεσσαλονίκη, γρήγορα αφέθηκαν στην άκρη κι έδωσαν τη θέση τους σε ζωηρά βλέμματα, ζεστά χαμόγελα και πλημμυρισμένες από οικειότητα κινήσεις και αντιδράσεις.
Την ίδια τύχη είχαν και οι αρκετές γλώσσες που χρησιμοποιούσαν για την επικοινωνία τους στη αρχή οι νεολαίοι σύνεδροι. Παραμερίστηκαν σχεδόν αμέσως κι έδωσαν τη θέση τους σε αυτήν που τους ενώνει, την ελληνική. Τη γλώσσα που με σοβαρότητα και μεγαλοπρέπεια –παρά τα αρκετά συντακτικά λάθη και την παράξενη προφορά– χρησιμοποιούσαν στις ομιλίες τους στη Συνδιάσκεψη ή παιχνιδιάρικα στα βραδινά γλέντια. Και αυτή ακριβώς η αληθινή και ουσιαστική γνωριμία μεταξύ 500 νέων Ποντίων από ολόκληρο τον κόσμο ήταν το μεγάλο κερδισμένο στοίχημα της Συνδιάσκεψης. Είναι αυτή που από μόνη της θέτει τις βάσεις, ώστε να μην υπάρχουν αύριο οι διαφωνίες του χθες.
Ο καιρός ήταν καλοκαιρινός το τριήμερο της συνδιάσκεψης στη Θεσσαλονίκη. Ένας λαμπερός ήλιος υποδέχθηκε τους συνέδρους και τους συντρόφευε κάθε μέρα, μέχρι να πέσει η αυλαία της εκδήλωσης και αρκετοί να ανέβουν στο αεροπλάνο για τους μακρινούς τόπους κατοικίας τους. Ήταν το δώρο της μητέρας Ελλάδας προς αυτά τα παιδιά, που αν και ζουν τόσο μακριά της, η καρδιά τους είναι πλημμυρισμένη από αυτήν. Και κάποια από αυτά τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να την αντικρίσουν για πρώτη φορά…
Κείμενο: Ρωμανός Κοντογιαννίδης
Φωτογραφίες: Βασίλης Τσενκελίδης για το pontos-news.gr
