Βρίσκεται βόρεια της Μπαϋμπούρτης, πρωτεύουσας το ομώνυμου νομού και σημαντικής πόλης της Βυζαντινής περιόδου και είναι η μοναδική υπόγεια πόλη της περιοχής του Πόντου, παρόμοιας κατασκευής και χρήσης με εκείνες της Καππαδοκίας. Σύμφωνα με τις τουρκικές πηγές και την τουρκική αρχαιολογική υπηρεσία, κατασκευάστηκε από τους χριστιανούς, όταν ασκήθηκαν μαζικές διώξεις από τους Ρωμαίους.
Πρόκειται για την υπόγεια πόλη που βρίσκεται στην κωμόπολη Αϊντίντεπε, την οποία η οικεία νομαρχία και η αρχαιολογική υπηρεσία, πασχίζουν να καταστήσουν επισκέψιμη για το κοινό, με σκοπό να προσελκύσουν Άραβες αλλά και χριστιανούς τουρίστες.
Το Αϊντίντεπε μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες ονομαζόταν Χαλτ, ονομασία την οποία έλκει από τον αρχαίο λαό των Χαλύβων που κατοικούσε στην περιοχή, για τους οποίους έκανε αναφορά ο Ξενοφών στην «Κάθοδο των Μυρίων».
Σύμφωνα με πληροφορίες από ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια: «Ο Ξενοφών πέρασε από τη χώρα τους κατά την Kάθοδο των Mυρίων . Όπως αναφέρει, ζούσαν σε οχυρωμένες πόλεις, δεν τους υποδέχτηκαν φιλόξενα αλλά δεν τους δημιούργησαν και μεγάλα προβλήματα στην πορεία τους. Ο ποταμός Άρπασος ήταν το φυσικό σύνορο με του Σκυθήνες. Κύρια ασχολία των κατοίκων ήταν η επεξεργασία μετάλλων και κυρίως σιδήρου και χάλυβα. Την περίοδο εκείνη η χώρα των Χαλύβων αποτελούσε τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας. Ο Ξενοφών με τους Μυρίους τους είχε αντιμετωπίσει σε μάχη, στον ποταμό Φάσι, με τον περσικό στρατό και τους είχε τρέψει σε φυγή».
Οι αρχαίοι θεωρούσαν τους Χάλυβες φημισμένους στην κατεργασία του αργύρου και του σιδήρου. Πάντως, στην Τουρκία και τη Γεωργία, κατά μήκος των ακτών του Ευξείνου Πόντου, έχουν βρεθεί ίχνη αποθέσεων μεταλλουργίας και επεξεργασίας σιδήρου. Για τις μεταλλουργικές ικανότητες των Χαλύβων, έχει και πάλι προταθεί χιττιτική προέλευση. Από τους αρχαίους Χάλυβες πήρε η περιοχή τη νεότερη ονομασία της, Χαλδία.
