Τη στιγμή που η Ελλάδα πελαγοδρομεί και οι γεωργοκτηνοτρόφοι αδυνατούν να βρουν το βηματισμό τους στα νέα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί στην ελληνική, την ευρωπαϊκή και τη διεθνή οικονομία, στην Τουρκία –και ιδιαίτερα στον Πόντο– γίνονται βήματα προόδου που δείχνουν το δρόμο που θα δώσει διέξοδο στους ανθρώπους που ασχολούνται με την αγροτική καλλιέργεια.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Οσμάν Καράμπιγικ, από τη Σαμσούντα, ο οποίος δημιούργησε μια μονάδα παραγωγής φράουλας με τη μέθοδο της υδροπονικής γεωργίας, εξασφαλίζοντας με τον τρόπο αυτόν σίγουρο και ικανοποιητικό εισόδημα. Σίγουρο γιατί η παραγωγή δεν εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες (ανομβρία, χαλαζόπτωση κτλ.), και ταυτόχρονα ικαντοποιητικό γιατί η οργανωμένη παραγωγή ρίχνει το κόστος του παραγόμενου προϊόντος.
Το 2015 παρήγαγε 5 τόνους φράουλας άριστης ποιότητας, ενώ το 2016 στοχεύει στην παραγωγή 25 τόνων, δοκιμάζοντας την παραγωγή σε βαθμίδες, χωρίς να γίνουν ιδιαίτερες τροποποιήσεις στη μονάδα παραγωγής.
Ο Οσμάν δήλωσε ότι το κεφάλαιο που διέθεσε για την κατασκευή της μονάδας υδροπονίας αποσβέστηκε σε έξι μήνες, με την πρώτη παραγωγή. Μήπως θα πρέπει και οι Έλληνες αγρότες να στραφούν σε νέες μεθόδους και να εγκαταλείψουν τις προσδοκίες από το κράτος και τις επιδοτήσεις, που μάλλον καταστρέφουν παρά βοηθούν την ελληνική γεωργική παραγωγή;
