Παρά τη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ Τούρκων αρχιτεκτόνων και ιστορικών τέχνης σχετικά με το εάν πρέπει να χτιστεί η όχι αίθουσα προσευχής στο Κάστρο της Ρούμελης (Rumeli Hisar) στην Κωνσταντινούπολη, το έργο προχώρησε και σε λίγες μέρες θα υποδεχθεί τους πρώτους μουσουλμάνους πιστούς.
Η κατασκευή της αίθουσας Boğazkesen Fetih στοίχισε 1,5 εκατ. τουρκικές λίρες και θυμίζει αρκετά την αίθουσα που υπήρχε στο ίδιο σημείο, τον 18ο αιώνα.
Η ιδέα για την ανακατασκευή του χώρου μελετήθηκε το 2009 από το Συμβούλιο Πολιτιστικής και Φυσικής Κληρονομιάς της Κωνσταντινούπολης που απεφάνθη ότι ο ιστορικός χώρος έπρεπε να διατηρηθεί ως έχει. Ωστόσο ο Μητροπολιτικός Δήμος της Πόλης κατάφερε να πάρει άδεια για την ανοικοδόμηση της αίθουσας μέσα στο φρούριο. Έτσι ξεκίνησε η πολυετής διαμάχη.
Το σχέδιο αποσύρθηκε το 2014, αλλά τελικά η ανοικοδόμησή του άρχισε στις αρχές του 2015 και πριν από λίγες μέρες ολοκληρώθηκε.
Η ιστορία του κάστρου
To Κάστρο της Ρούμελης χτίστηκε το 1452 από τον σουλτάνο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή. Μαζί με το Αναντολού Χισάρ χρησιμοποιήθηκε για να ελεγχθεί το πέρασμα μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της Θάλασσας του Μαρμαρά και στη συνέχεια να κατακτηθεί η Πόλη.
Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1452 μετά την κατάκτηση δύο προγενέστερων βυζαντινών πύργων από τον Μωάμεθ Β΄, οι οποίοι επεκτάθηκαν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Η διάταξη του κάστρου έχει τη μορφή ισοσκελούς τριγώνου. Τα εξωτερικά τείχη, πάχους άνω του ενός μέτρου, φθάνουν σε ύψος περίπου 15 μέτρων. Ξεχωρίζουν τρεις μεγάλοι πύργοι, που φέρουν τα ονόματα τριών βεζίρηδων του Μωάμεθ Β΄ (Χαλίλ Πασάς, Ζαγανός Πασάς, Σαριτζά Πασάς). Η έκτασή του υπολογίζεται πως φθάνει τα 250 μέτρα μήκος στη διεύθυνση Βορρά-Νότου, με πλάτος περίπου 50-100 μέτρα, ενώ ο υψηλότερος πύργος του, στο νότιο τμήμα του, φθάνει σε απόσταση 70 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.
Μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης λειτούργησε ως φυλακή και τελωνειακός σταθμός, ωστόσο σταδιακά εγκαταλείφθηκε. Στη θέση του αναπτύχθηκε χωριό που μάλλον αποτελούσε θέρετρο για μέλη της οθωμανικής άρχουσας τάξης. Μετά την αναστήλωσή του, το 1953, οι οικίες του χωριού στο εσωτερικό του κάστρου κατεδαφίστηκαν και αποτελούσε προσβάσιμο μουσειακό χώρο.
