Όλη η οικογένεια από το πρωί ήταν στο πόδι, έτοιμη από νωρίς για την εορταστική λειτουργία στην εκκλησία. Για τις νοικοκυρές και τα παιδιά η Κυριακή των Βαΐων ήταν ιδιαίτερη μέρα – για τις πρώτες επειδή έπρεπε να ετοιμάσουν το μεσημεριανό τραπέζι με ψάρια του Εύξεινου Πόντου, για τα Ποντιόπουλα επειδή θα ξεχύνονταν στις γειτονίες για τα κάλαντα των Βαΐων.
Τα παιδιά μετά τη λειτουργία μαζεύονταν σε ομάδες, γύριζαν πόρτα-πόρτα όλο το χωριό και έλεγαν τα κάλαντα. Απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον Πόντο παιδικές φωνές γέμιζαν τον αέρα:
Βάια βάια το βαΐ,
τρώμε οψάρια και χαμψίν
και τ’ απάν’ την Κερεκήν
τρώμε βούτορον, τυρίν
Βάι-βάι των Βαγιών,
σέν’ κερκέλ’ κι εμέν ωβόν.
Κρατούσαν στα χέρια τους καλαθάκια με τα βάγια, όπου οι νοικοκυρές τους έβαζαν μέσα αυγά για τη Λαμπρή και τους έδιναν τα ποντιακά νηστίσιμα κερκέλια. Στις κουζίνες οι νοικοκυρές ετοίμαζαν το τραπέζι με το φαγητό της ημέρας, τα χαψία.
