Ένας θρύλος της μουσικής, ο Ντέμης Ρούσσος, που γεννήθηκε ως Αρτέμιος Βεντούρης Ρούσσος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, έφυγε τη νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή στο νοσοκομείο Υγεία σε ηλικία 69 ετών. Είχε γεννηθεί σε οικογένεια Ελλήνων Αιγυπτιωτών στις 15 Ιουνίου 1946.
Την ανακοίνωση του θανάτου του έκανε ένας καλός του φίλος, ο Νίκος Αλιάγας, μέσω twitter.
Ο Ντέμης Ρούσσος, που είχε τη Γαλλία δεύτερη πατρίδα του, είχε έρθει από την Αλεξάνδρεια στην Ελλάδα έφηβος, μετά τις ταραχές στο Σουέζ και αφού η οικογένειά του έχασε τα πάντα. Ξεκίνησε τη συμμετοχή του σε συγκροτήματα από τους The Idols σε ηλικία 17 χρόνων και έκανε ένα πέρασμα από τους We Five πριν ενταχθεί, το 1968, στους Aphrodite’s Child, αρχικά στα φωνητικά και αργότερα ως μπασίστας.
Ακολούθησε αργότερα η συνεργασία του με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου με τους δίσκους Sex Power (1970) και Magic (1972). Σημείο που έμεινε στη μνήμη ήταν το «Race to the End», μια φωνητική προσαρμογή του μουσικού θέματος από το βραβευμένο με Όσκαρ Οι δρόμοι της φωτιάς.
Η σόλο καριέρα του Ντέμη Ρούσσου έφθασε στο ζενίθ τη δεκαετία του 1970, περίοδος που το «Forever and Ever» ανέβηκε σε ευρωπαϊκά charts (1973). Τα τραγούδια του κυκλοφόρησαν σε πολλές γλώσσες και έγιναν επιτυχίες. Το 1982 συμμετείχε στο soundtrack της κινηματογραφικής ταινίας Blade Runner.
«Rain and Tears», με το θρυλικό συγκρότημα Aphrodite’s Child
Την ίδια χρονιά ένα σοβαρό ζήτημα που τον ταλαιπωρούσε, η παχυσαρκία, έγινε το θέμα του βιβλίου που έγραψε με τη Βερόνικα Σκαβίνσκα (A Question of Weight). Για χρόνια ο Ντέμης Ρούσσος έπασχε από κατάθλιψη αλλά επανήλθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με νέους δίσκους, το 2002 μάλιστα έκανε και επιτυχημένη περιοδεία στην Αγγλία.
Πριν από δύο χρόνια έλαβε τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλική Δημοκρατία.
Η Ελλάδα τον πλήγωνε. Εξιστόρησε αρκετές φορές στον Τύπο τις δυσκολίες να συνεργαστεί με την ελληνική πολιτεία. Όταν μάλιστα ρωτήθηκε αν θα ασχολούνταν ποτέ με την πολιτική, είπε στο περιοδικό Εγώ: «Αν είχα ασχοληθεί με την πολιτική, θα κατέληγα με μια σφαίρα στο κεφάλι. Γιατί και εγώ δεν “κ…ω” να πω την γνώμη μου, λέω πάντα αυτό που πιστεύω. Και αυτό είναι επικίνδυνο».
