Σε ορισμένες περιοχές του Πόντου το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, την ώρα που άλλαζε ο χρόνος, ο πατέρας του σπιτιού εθύμιζεν (με θυμίαμα) το τραπέζ’, το οποίο είχε πάνω του όλα τα προϊόντα που παρήγε ο τόπος.
Δημητριακά, καλαμπόκι, ρόδια, κυδώνια, μήλα, εσπεριδοειδή, καρπούζι, ντομάτες, σταφίδες, ξεραμένα φρούτα (χοσιαφλούκια), κρασί και ό,τι άλλο.
Μετά το θύμισμα και την προσευχή, που γινόταν την ώρα που άλλαζε ο χρόνος, τρώγαμε κεσκέκ’, ένα φαγητό που γίνεται με κρέας κόκορα ή μοσχαρίσιο και σκληρό σιτάρι, μετά από κοπιώδη επεξεργασία (χτύπημα του βρασμένου κρέατος με το βρασμένο σιτάρι, μέχρι να γίνουν μια μάζα).
Επίσης, οι γυναίκες παρασκεύαζαν γλυκίσματα όπως σαραγλί, στριφτό και άλλα, με φύλλα, σουσάμι, σπασμένο καρύδι και πετιμέζι αντί για σιρόπι.
Ένα άλλο γλύκισμα των ημερών ήταν η καστανίτσα, που παρασκευαζόταν με ένα είδος κολοκύθας.
Στο τραπέζι της Πρωτοχρονιάς απαραιτήτως ήταν παρόντες άπαντες.
Τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά στα παιδιά που έψελναν τα κάλαντα έδιναν αποξηραμένα φρούτα, χαρούπια, χουρμάδες και τα προαναφερθέντα γλυκά.
Σάββας Καλεντερίδης
