Απρίλιος ή Απρίλτ’ς στην ποντιακή διάλεκτο. Είχε ακόμη τις ονομασίες Αγιωργίτης, από την εορτή του Αγίου Γεωργίου, και Λαμπριάτης, επειδή τις περισσότερες φορές η Λαμπρή έπεφτε μέσα στον Απρίλη.
Ο καιρός ήταν άστατος. Ο Απρίλιος πότε κλαίει και πότε γελάει, όπως λέει μια ποντιακή παροιμία: Απρίλ’τς έρταε κατ πέραν, τ’ άλλο κλαίει, τ’ άλλο γελά. Άλλωστε στον Πόντο λόγω κλίματος η άνοιξη αργεί να έρθει.
Καμιά φορά τον Απρίλη έκανε τόσο πολύ κρύο, ώστε ο καιρός θυμίζε χειμώνα. Άν όμως τα κρύα του Απρίλη ήταν ανεπιθύμητα, η βροχή ήταν καλοδεχούμενη. Υπήρχε έτσι η σχετική ευχή: Το Μάρτ’ να μη βρέχ’, τον Απρίλ’ να βρέχ’ (το Μάρτη ας μην βρέξει, τον Απρίλη να βρέξει).
Οι κάτοικοι του Πόντου το μήνα αυτόν οδηγούσαν τα ζώα στους μεζιρέδες για βοσκή, αφού έλιωναν τα χιόνια και η γη σιγά-σιγά έβγαζε χορτάρι. Παράλληλα άρχιζαν και οι γεωργικές εργασίες.
Οι γιορτές του μήνα
Στις 20 Απριλίου γιόρταζαν τον ιερομάρτυρα Αναστάσιο, επίσκοπο Αντιοχείας.
Στις 23 Απριλίου τον Άγιο Γεώργιο, που τον τιμούσαν ιδιαιτέρως και ήταν ημέρα αργίας, και στις 24 την οσία Ελισάβετ από την Τραπεζούντα.
Η μεγαλύτερη γιορτή, φυσικά, ήταν το Πάσχα όταν αυτό έπεφτε μέσα στον Απρίλη.
Τμήμα σύνταξης
Pontos-News.Gr
Διαβάστε ακόμη:
Πώς ερμήνευαν στον Πόντο τα σημάδια της Άνοιξης
