Στις Τετάρτη 28 Αυγούστου συμπληρώθηκαν 184 χρόνια από τότε που που, αποδεδειγμένα, πάτησαν το πόδι τους στην Αυστραλία οι πρώτοι Έλληνες. Συγκεκριμένα, ήσαν 7 Υδραίοι ναυτικοί, τους οποίους οι Άγγλοι είχαν κατηγορήσει και καταδικάσει για “πειρατεία”.
Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι Έλληνες είχαν φτάσει στην Αυστραλία πριν από τους εφτά κατάδικους αλλά αυτό δεν έχει αποδειχθεί με στοιχεία.
Την υπόθεση της άφιξης, έστω και αναγκαστικής, αυτών των Ελλήνων στην Αυστραλία την έχει ερευνήσει διεξοδικά – όπως και τη γενικότερη ιστορία της ελληνικής μετανάστευσης στην ήπειρο αυτή – ο Χιούγκ Γκίλχριστ, ο οποίος υπήρξε πρέσβης της Αυστραλίας στην Ελλάδα για αρκετά χρόνια και ο οποίος επί δεκαετίες εργάστηκε μεθοδικά πάνω στο αντικείμενο αυτό, δίνοντας συνταρακτικές και αποκαλυπτικές πτυχές του ζητήματος.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Χιούγκ Γκίλχριστ, τον Ιούλιο του 1827 – κατά τη διάρκεια του αγώνα των Ελλήνων κατά των Οθωμανών- στο Λιβυκό Πέλαγος, το υδραίικο σκάφος “Ηρακλής”, με εννεαμελές πλήρωμα, σταματά το αγγλικό πλοίο “Alceste” – που κατευθύνεται στην Αλεξάνδρεια – απ’ όπου αφαιρεί μέρος του φορτίου του.
Κοντά στην Κρήτη, όμως, το “Ηρακλής” καταδιώχτηκε από άλλο αγγλικό, αιχμαλωτίστηκε και οδηγήθηκε στη Μάλτα, που τότε ήταν υπό αγγλική κυριαρχία. Εκεί το πλήρωμα παραπέμφθηκε σε δικαστήριο, του οποίου πρόεδρος ήταν ο γνωστός Ναύαρχος Κόδριγκτον.
Στη δίκη αυτή οι Έλληνες ναυτικοί υποστήριξαν ότι επιτέθηκαν στο “Alceste”, επειδή μετέφερε εφόδια για τους Τούρκους που ήσαν εχθροί τους. Τελικά, οι 7 από το πλήρωμα καταδικάστηκαν σε θάνατο και οι 2 αθωώθηκαν. Ακολούθησαν έντονες παρασκηνιακές διαδικασίες αμφισβήτησης του αποτελέσματος της δίκης και παρέμβαση του Κουντουριώτη στο Λονδίνο και έτσι οι θανατικές ποινές μετατράπηκαν σε ποινές εξορίας στην Αυστραλία. Έτσι, οι Έλληνες κατάδικοι πλέον, Γεώργιος Βασιλάκης, Γκίκας Βούλγαρης, Γεώργιος Λαρίτσος, Αντώνης Μανόλης, Δαμιανός Νίνης, Νικόλαος Παπανδρέας και Κωνσταντίνος Στρομπόλης, έφτασαν στο Σίδνεϊ στις 28 Αυγούστου 1829. Έπειτα από διπλωματικές και άλλες κυβερνητικές ενέργειες, πήραν χάρη το 1834 και οι πέντε από αυτούς επέστρεψαν στην Ελλάδα, εκτός των Γκίκα Βούλγαρη και Αντώνη Μανόλη που έμειναν στην Αυστραλία ως ελεύθεροι άποικοι.
Ο τάφος του Μανόλη υπάρχει ακόμα στη Νέα Νότια Ουαλία στο χωριό Πίκτον, περίπου 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Σίδνεϊ.
Γνωστός ως «Antonios Manolis» , είναι καταγραμμένος σαν «Αντώνιος του Μανώλη» στα επίσημα έγγραφα του Αυστραλιανού κράτους. Πέρασε τα δύο-τρίτα της ζωής του στην περιοχή του Γουολοντίλι και αναπαύεται στο Κοιμητήριο του ‘Ανω Πίκτον από το 1880.
Ο Αντώνης Μανόλης παντρεύτηκε μια Ιρλανδή και παρέμεινε στη Νέα Νότια Ουαλία. Από τότε και μέχρι τον θάνατό του το 1880, ο Αντώνης ήταν αγρότης στην περιοχή του Πίκτον, ένας από τους πρώτους που καλλιέργησαν τη γη στην περιοχή αυτή.
Πηγή: enikos.gr
