Σχεδόν έναν αιώνα πριν, μια νεαρή πρόσφυγας από τα Προικόνησα της Μικράς Ασίας άνοιξε τη μικρή βαλίτσα της και έβγαλε συγκινημένη από μέσα τα ελάχιστα πράγματα που μπόρεσε να πάρει μαζί της στην Αμμουλιανή της Χαλκιδικής, μεταξύ των οποίων κάποια κομμάτια της προίκας της, υφασμένα με μετάξι και μεράκι.
Τον φετινό Σεπτέμβριο, έναν αιώνα μετά, προικιά σαν εκείνα –σεντόνια και κουβέρτες, νυφικά εσώρουχα– θα εκτεθούν στο Λαογραφικό Μουσείο Αμμουλιανής, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα «Αριστοτέλεια», γιορτές των ελληνιστικών χρόνων, αφιερωμένες στον Αριστοτέλη.
Οι επισκέπτες θα μπορούν να τα δουν με αφορμή την αναβίωση των επιδείξεων της τοπικής προίκας, ενώ αντίστοιχες εκθέσεις, με άλλου τύπου προικιά, όπως καλλιγραφένια υφαντά, στρωσίδια και χαλιά, θα γίνουν από τις 9 ώς τις 13 Σεπτεμβρίου και σε άλλα χωριά του τρίτου «ποδιού» της Χαλκιδικής: στο Νεοχώρι, τη Μεγάλη Παναγία, το Στανό και το Παλαιοχώρι, αλλού μέσα σε σπίτια και αλλού και στον δρόμο.
Ιδιαίτερες εκδηλώσεις στα «Αριστοτέλεια»
Πρόκειται για μία μόνο από τις ιδιαίτερες εκδηλώσεις που ο Δήμος Αριστοτέλη Χαλκιδικής διοργανώνει για «Τα Αριστοτέλεια», πυλώνα του τουριστικού προγράμματος του δήμου, το οποίο τελεί υπό την αιγίδα του υφυπουργείου Εσωτερικών (Μακεδονίας-Θράκης), του υπουργείου Τουρισμού, του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού, της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας, της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Κεντρικής Μακεδονίας και του Επιμελητηρίου Χαλκιδικής.
Στις 15 Σεπτεμβρίου, στην Αρναία, τοπικοί πολιτιστικοί φορείς αναβιώνουν τον αρνιώτικο γάμο, η ιστορία του οποίου αντλείται από επιβεβαιωμένες πηγές του 19ου και του 20ού αιώνα και περιγράφεται σε αυτές ως εντυπωσιακή δραστηριότητα των Μαδεμοχωρίων.
«Κίν’σι (άρχισε) η (ι) γάμους» λένε οι ντόπιοι: «Όπως τότε, πολλά χρόνια πριν. Τότε που ο μπαρμπέρης ξούριζε το γαμπρό, ενώ συγγενείς και φίλοι τον έντυναν. Τότε που (ι) νούνος περίμενε το ψικ (σόι) του γαμπρού. Τότε που καβαλάρηδες γυρνούσαν με το κλουντήρ μέχρι να έρθει η ώρα να φορτώσουν την προίκα. Τότε που η νύφη περίμενε στολισμένη τα παπούτσια από τον ντέβερη του γαμπρού. Τότε που κάθε γάμος ήταν χαρά για όλο το χωριό. Ήταν τραγούδια, ήταν χοροί».
