Ήταν 18 Μαΐου 1922 όταν ο Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη και υπουργός Εξωτερικών της Μικρασιατικής Καταστροφής –καταδικάστηκε σε θάνατο στη Δίκη των 6–, ενημέρωνε την Εθνοσυνέλευση για όλα όσα συνέβαιναν στα ελληνικά χωριά στον Πόντο. Εβδομήντα δύο χρόνια μετά –και 71 χρόνια από τη Συνθήκη της Λοζάνης με την οποία καθορίστηκαν τα σύνορα της σημερινής Τουρκίας– η Βουλή των Ελλήνων καθιέρωσε με νομοσχέδιο τη 19η Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 και με το νόμο 2193/1994, η Ελλάδα αναγνώρισε τη Γενοκτονία των χριστιανών του Πόντου.
Η έκθεση που συνόδευε το σχετικό νομοσχέδιο είχε κατατεθεί από τον τότε υπουργό εσωτερικών Άκη Τσοχατζόπουλο, ενώ το νομοσχέδιο είχε πάει προς ψήφιση στη Βουλή στις 9 Δεκεμβρίου του 1993.
Το πρακτικό της έκθεσης που συνέταξε η αρμόδια επιτροπή της Βουλής, καθώς και η εισηγητική έκθεση της πρότασης των 22 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ αναφέρουν πως:
«Το Οθωμανικό καθεστώς, το κίνημα των Νεότουρκων και μετέπειτα το Κεμαλικό κίνημα απάντησαν στο αίτημα της ιστορίας για εκδημοκρατισμό των πολιτικών θεσμών, για βαθιές κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, με την εξολόθρευση και τον ξεριζωμό αυτοχθόνων αλλοεθνών ομάδων όπως οι Έλληνες Πόντιοι. Το νεοτουρκικό και κεμαλικό σχέδιο δημιουργίας ενός ομοιογενούς εθνικά τουρκικού κράτους-έθνους προϋπέθετε την εθνική εκκαθάριση με τη συστηματική γενοκτονία των αυτοχθόνων λαών».
Και παρόλο που γίνεται λόγος για «ξεριζωμό αλλοεθνών ομάδων», η Βουλή τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1998, καθιέρωσε τη 14η Σεπτεμβρίου ως ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Η Ελλάδα αναγνώρισε τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1996, ενώ μέχρι σήμερα δεν έχει προχωρήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ασσυρίων, του τρίτου χριστιανικού πληθυσμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που υπέστη διώξεις.
