Καλοκαίρι 1962. Στο θέατρο «Μετροπόλιταν» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ο Μάνος Χατζηδάκις ανεβάζει την ιστορική παράσταση Οδός ονείρων.
Μερικοί από τους πρωταγωνιστές ήταν η Ρένα Βλαχοπούλου, η Μάρω Κοντού και ο Δημήτρης Χορν. Όταν ο τελευταίος θα χρειαστεί να λείψει από την παράσταση για δύο σαββατοκύριακα, τον Αύγουστο του 1962, θα τον αντικαταστήσει η… Αλίκη. (Φυσικά λόγω της φιλίας της με τον Χατζιδάκι.)
Ειδικότερα, η Αλίκη Βουγιουκλάκη εμφανίζεται στο νούμερο «Όνειρο της Οθόνης», μαζί με τη Ρένα Βλαχοπούλου, και τραγουδά τις μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες που της είχε γράψει ο συνθέτης. Μια σπάνια θεατρική στιγμή, που δυστυχώς δεν αποτυπώθηκε ούτε καν δισκογραφικά.
14 χρόνια αργότερα, η εθνική μας σταρ θα περάσει από την απέναντι μεριά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας. Και με το κλειδί στο χέρι.
Η πίκρα του Μάνου Κατράκη
Μέχρι και τα ’80s η Λεωφόρος Αλεξάνδρας –ή για τους επικριτές της, η λεωφόρος της αμαρτίας– είναι ο δρόμος-ορόσημο για το καλοκαιρινό ελληνικό θέατρο. Πολλές σκηνές και μια σχετικά μεγάλη ποικιλία έργων περίμεναν τους Αθηναίους για να τα τιμήσουν. Και συνήθως τα τιμούσαν.
Φυσικά μιλάμε για μια άλλη πόλη, χωρίς νέφος και τόσο καυσαέριο. Φανταστείτε υπήρχαν πολλές παραστάσεις που άρχιζαν στις 6 το απόγευμα, με τον ήλιο πάνω από θεατές και ηθοποιούς.
Το 1955, ο Μάνος Κατράκης ιδρύει το «Λαϊκό Θέατρο» στο Πεδίον του Άρεως. Στο θέατρο αυτό ανεβάζει ελληνικό ρεπερτόριο, τον Καραϊσκάκη, την Αμαλία, Το κορίτσι με τα κορδελάκια, τον Πατούχα, τον Καπετάν Μιχάλη, το Χριστός ξανασταυρώνεται, τον Πραγματευτή, κ.ά. Το καλοκαίρι του 1967 ανεβάζει τη Γκόλφω, που ήταν και η τελευταία παράσταση. Την περίοδο της χούντας τού αφαιρείται η άδεια λειτουργίας και το θέατρο παραμένει κλειστό.
Το 1975, μετά από διαγωνισμό που προκηρύχθηκε, το θέατρο περνά στα χέρια της Αλίκης Βουγιουκλάκη, η οποία δημιουργεί εκεί τη θερινή θεατρική της στέγη, το «Κηποθέατρο Αλίκη».
Αν και οι δυο τους είχαν συνεργαστεί κυρίως στο σανίδι, ο Κατράκης δεν έκρυβε την πικρία του για το γεγονός ότι η Αλίκη διεκδίκησε και πήρε έναν χώρο που είχε εκείνος δημιουργήσει και που μεγαλώνοντας δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά. Δεν ήταν, δηλαδή, η δυσαρέσκεια με την Αλίκη, αλλά με όποιον κι αν έπαιρνε τον χώρο.
Μάλιστα δεν είχε διστάσει να πει σε δικούς του ανθρώπους πως αν κάποιος έπαιζε σε αυτό το θέατρο θα κόβονταν οι σχέσεις τους.
Παρ’ όλα αυτά, ο χώρος ανακαινίζεται και το καλοκαίρι του 1976 η Αλίκη ανεβάζει την πρώτη παράστασή της, τον Πειρασμό του Γρηγόρη Ξενόπουλου.
Το έργο παιζόταν τον προηγούμενο χειμώνα στο χειμερινό «Αλίκη» και δίπλα στην εθνική μας σταρ είναι οι: Βασίλης Τσιβιλίκας, Νίκος Γαλανός, Δέσποινα Νικολαΐδου, Βιβέτα Τσιούνη, Μαρία Φωκά, Βασίλης Ανδρεόπουλος, Νικηφόρος Νανέρης, Μπάμπης Κατσούλης, Ειρήνη Κακαβούλη, Νταίζη Σεμπεκοπούλου.
Σε σκηνοθεσία του Τάκη Βουγιουκλάκη, η πρεμιέρα έγινε στις 19 Ιουνίου 1976 και η δεύτερη αυτή εκδοχή του Πειρασμού εμφανίζεται πιο μουσικοχορευτική.
Οι μεγάλες επιτυχίες
Το καλοκαίρι του 1977 θα ανεβάσει για τρίτη φορά το Ωραία μου κυρία, αυτή την φορά με τον Άγγελο Αντωνόπουλο. Τρελή επιτυχία, τόση που η Αλίκη θα συνεχίσει τον επόμενο χειμώνα στο θερινό της θέατρο.
Το ίδιο θα συμβεί και με το Καμπαρέ που ανεβάζει το καλοκαίρι του 1978. Εδώ, μάλιστα, υπήρχε και άγχος τρελό, καθώς το προ 6ετίας ανέβασμα του έργου, στο θέατρο «Καλουτά» σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού, με την Μάρθα Καραγιάννη και τον Κώστα Πρέκα, δεν είχε… πάει.
Εδώ μιλάμε όμως για γκράντε επιτυχία. Το έργο θα πάει και στο χειμερινό, τα τραγούδια της παράστασης θα κυκλοφορήσουν σε άλμπουμ, ο Δάνης Κατρανίδης στο ρόλο του κομπέρ θα γίνει πρώτο όνομα.
Μικρή λεπτομέρεια: Στο θίασο είναι και η Δέσπω Διαμαντίδου, που λόγω Δημήτρη Παπαμιχαήλ οι σχέσεις των δύο γυναικών στο παρελθόν δεν ήταν και οι καλύτερες.
Καλοκαίρι 1979. Η Αλίκη παίρνει μια προηγούμενη παράσταση της, την Καμπίρια (το πρώτο έργο που ανέβασε μετά το διαζύγιο με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ), και το αναμορφώνει.
Δίπλα της οι Δάνης Κατρανίδης και Τάκης Χρυσικάκος, ενώ η νέο-μιούζικαλ έκδοση της παράστασης είναι λίγο αλαλούμ: Το «Big spender» –που ήταν στο έργο ούτως ή άλλως– γίνεται εύστοχα «Αφού τα ‘χεις» και το κλασικό «Fever» –που σκάει από το πουθενά– γίνεται «Disco και άντρες».
Ο Μάικ Ροζάκης της γράφει ένα από τα καλύτερα τραγούδια που είχε ποτέ τραγουδήσει, το «Κάποιος με αγαπάει». (Ασχέτως ότι το πλατύ κοινό θα το μάθει 20 χρόνια μετά από την… Κορίνα στα τηλεοπτικά «Εγκλήματα».)
Η χήρα, ο πρώην και ο νυν
Η δεκαετία του ’80 ξεκινάει μια χαρά για την Αλίκη. Η παράσταση που ανεβάζει το καλοκαίρι του 1980, η Εύθυμη χήρα, σπάει ταμεία. Σε σημείο που θα την ανεβάσει ξανά το καλοκαίρι του 1983.
Από την άλλη, οι σχέσεις της με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ έχουν αρχίσει να καλυτερεύουν. Μάλιστα εκείνο το καλοκαίρι αυτός εμφανίζεται στο απέναντι θέατρο, το «Παρκ», και οι επισκέψεις του μικρού Γιάννη στον πατέρα του γίνονται συχνότερες, λόγω απόστασης. Και πλέον σε πολιτισμένο κλίμα, χωρίς τις εντάσεις του παρελθόντος.
Και βέβαια ο μεγάλος έρωτας, στο πρόσωπο του Κύπριου επιχειρηματία Γιώργου Ηλιάδη. Η Αλίκη ζει την καλύτερη περίοδο της ζωής της. Μάλιστα, σύμφωνα με ανθρώπους συνεργάζονταν τότε μαζί της, κάθε Σάββατο βράδυ μετά το τέλος της διπλής παράστασης, και αφού έφευγε ο κόσμος, η Αλίκη καλούσε λίγους φίλους και μαζί με το θίασο έστηνε ένα ξέφρενο πάρτι που έφτανε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Το επόμενο καλοκαίρι απέχει μεν ερμηνευτικά, όχι όμως σαν παραγωγός. Ανεβάζει το παιδικό μιούζικαλ Άννι με τεράστια επιτυχία.
Στο ρόλο της νεαρής ανήλικης ηρωίδας η Άριελ Κωνσταντινίδη, ενώ ανάμεσα στα κοριτσάκια που παίζουν ξεχωρίζει η Τάνια Τρύπη. Όσον αφορά τους ενήλικες πρωταγωνιστές ήταν μεταξύ άλλων οι αξέχαστοι: Μαριάννα Τόλη, Γιώργος Μιχαλακόπουλος, Τάσος Περζικιανίδης, αλλά και η μοναδική Μάρθα Βούρτση που κλέβει την παράσταση ως Μις Χάνιγκαν.
Το καλοκαίρι του 1982 συνεχίζεται η μεγάλη επιτυχία του χειμώνα Εβίτα, ενώ το 1983 ανεβαίνει ξανά η Εύθυμη χήρα.
Το τέλος και οι συμπτώσεις
Το καλοκαίρι του 1984 η Αλίκη δεν θα παίξει στο «Κηποθέατρο». Θα το παραχωρήσει στην τότε Ελεύθερη Σκηνή για το ανέβασμα της επιθεώρησης Ψεκάστε, ψηφίστε, τελειώσατε, που έμελλε να γίνει η τελευταία παράσταση που ανέβηκε εκεί.
Το Δημόσιο δεν ανανέωσε την σύμβαση, ούτε με την Αλίκη, ούτε με τους επιχειρηματίες που είχαν το «Αθηναϊκό Κηποθέατρο» μέσα στο Πεδίον του Άρεως.
Ο χώρος θα μαραζώσει, αφού θα μείνει αναξιοποίητος.
Ειρωνεία της τύχης: Το 1984 που λειτούργησε για τελευταία φορά ήταν η χρονιά που πέθανε ο Μάνος Κατράκης.
Ειρωνεία της τύχης Νο2: Το καλοκαίρι του 1988 η Αλίκη θα παίξει ξανά σε καλοκαιρινό θέατρο. Και συγκεκριμένα στο «Αθήναιον» απέναντι από το Μουσείο, τη μεγάλη της επιτυχία Λίγο πιο νωρίς, λίγο πιο αργά.
Εκείνο το καλοκαίρι ο δήμος προσπάθησε να λειτουργήσει το «Κηποθέατρο Αλίκη» για κάποιες εκδηλώσεις. Μία από αυτές ήταν και μια ροκ συναυλία με πολλά ονόματα, μόνο που θα γίνουν πολλές ταραχές και η συναυλία θα διακοπεί.
Σπύρος Δευτεραίος
