Υπηρέτησε 20 χρόνια στην Πολεμική Αεροπορία και πριν από τη πρόσφατη αποστρατεία του ήταν πιλότος μαχητικών με περισσότερες από 2.000 ώρες πτήσης: βρίσκονταν σε πολεμικές μοίρες πρώτης γραμμής, όπως η Μοίρα 330, ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια υπηρέτησε στα αεροπλάνα F-16 Block 52+ Advanced στην αεροπορική βάση του Αράξου και στην 335η Μοίρα. Είχε την σπάνια ευκαιρία να πετάξει με το κορυφαίο μαχητικό της Γαλλικής Αεροπορίας, το Dassault Rafale, όπως και να συνεργαστεί με πιλότους του συγκεκριμένου αεροσκάφους. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο εργάζεται στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και συγκεκριμένα στο Αμπού Ντάμπι, ως εκπαιδευτής πτήσεων.
Ο Στέφανος Καραβίδας αναλύει τις δυνατότητες του Rafale, του μαχητικού που αποκτά η χώρα μας, ενώ περιγράφει στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ «Πρακτορείο 104,9» τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες ζουν οι Έλληνες ιπτάμενοι.
Η εποχή Rafale
Ο Έλληνας πιλότος αναλύει μέσα από την εμπειρία του τα επιχειρησιακά δεδομένα του αεροσκάφους. Σημειώνει πως μια τέτοια αγορά θα αποδώσει στις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις μια νέα δυνατότητα.
«Έχω πετάξει στην πίσω θέση ενός τέτοιου γαλλικού μαχητικού. Θα πρέπει να τονίσω πως οι ειδικοί στο συγκεκριμένο μαχητικό αεροσκάφος είναι μόνο οι χρήστες. Στο πλαίσιο αυτό, το συγκεκριμένο αεροσκάφος, μαχητικό 4ης Γενιάς, μπορεί τόσο στον αγώνα αέρος-αέρος, όσο και στον αέρος-εδάφους να επιτύχει πολλαπλάσια ικανότητα σε σχέση με τα μαχητικά 3ης Γενιάς, όπως είναι τα F-16», εξηγεί, εστιάζοντας στην αξία για το Αιγαίο κάποιων συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων που δύναται να φέρει το Rafale.
Μια τεχνολογία του μαχητικού που αλλάζει σειρά δεδομένων στην εναέρια μάχη στο Αιγαίο είναι, όπως λέει, τα Link, τα ασφαλή συστήματα ψηφιακής σύνδεσης με άλλα αεροσκάφη για ανταλλαγή δεδομένων σε πραγματικές συνθήκες.
«Στο πλαίσιο δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων το Rafale θα μπορέσει όχι απλά να κρατήσει μια ισορροπία –η ισορροπία υπάρχει και τώρα, ενώ στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του Αιγαίου έχουμε ως Ελλάδα ποιοτική και ποσοτική υπεροχή–, αλλά θα μπορέσει και να την ανατρέψει υπέρ της Ελλάδας», επισημαίνει.
Νέα όπλα και τακτικές
«Σε ό,τι αφορά την εναέρια απειλή, το αεροσκάφος έχει ένα “μακρύτερο χέρι” χάρη στον πύραυλο με την ονομασία Meteor», σημειώνει και εξηγεί: «Ο λόγος είναι πως με το συγκεκριμένο οπλικό σύστημα ένα μαχητικό αυτού του τύπου που θα το φέρει θα εμπλέκει τα εχθρικά αεροσκάφη χωρίς η απειλή αυτών των αεροσκαφών να είναι ουσιαστική για τα Rafale της Ελλάδας».
Την ίδια ώρα τονίζει πως ένας πύραυλος Meteor είναι, με βάση τα όσα έχουν γίνει γνωστά, τρεις με τέσσερις φορές πιο γρήγορος σε ό,τι αφορά την ταχύτητα με την οποία κατευθύνεται στο στόχο, ενώ μπορεί –σε σχέση με τους πυραύλους που υπάρχουν σήμερα στο Αιγαίο, στις Πολεμικές Αεροπορίες Ελλάδας και Τουρκίας– να δώσει μια παραπάνω ακτίνα δράσης κοντά στα 50 χιλιόμετρα, σχεδόν 25 ναυτικά μίλια, κάτι που έχει μεγάλη σημασία.
Επίσης, μπορεί «να γίνει εξαπόλυσή του από ένα αεροσκάφος και να υποστηριχθεί η καθοδήγηση του αεροσκάφους από άλλο αεροσκάφος που βρίσκεται πιο πίσω και σε ασφάλεια».
Πολύ σημαντικό είναι και πως το συγκεκριμένο αεροσκάφος είναι διαλειτουργικό, αφού «έχει ένα εξαιρετικό ραντάρ ηλεκτρονικής σάρωσης, ένα εξαιρετικό Ηλεκτρονικού Πολέμου το οποίο εξασφαλίζει τη λειτουργία του δικού του ραντάρ αλλά φροντίζει και να “τυφλώνει” τα αντίπαλα ραντάρ», σημειώνει ο Στέφανος Καραβίδας.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Η ελληνική ΠΑ και η «κουλτούρα νίκης»
Πάντως, ο πιο σημαντικός παράγοντας, σύμφωνα με τον απόστρατο αξιωματικό, είναι ο άνθρωπος: «Κάθε πιλότος της ελληνικής ΠΑ είναι κολακευμένος που έχει την τιμή να του δίνεται το καθήκον της προάσπισης του Αιγαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας», προσθέτει και σπεύδει να τονίσει για τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας: «Υπάρχει κουλτούρα νίκης. Νέα παιδιά στην ηλικία των 27 ετών και άνω συμμετέχουν στις αναχαιτίσεις και στις εμπλοκές ως αρχηγοί σχηματισμού, όχι απλά ως κυβερνήτες αεροσκαφών. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει συνεπώς να λειτουργούν ως κοσμοκαλόγεροι και να έχουν μια ωριμότητα η οποία δεν αντιστοιχεί στην πραγματική, τη βιολογική τους ηλικία».
Το δε σύστημα αεροπορικού ελέγχου της Ελλάδας, όπως τονίζει ο πιλότος, βρίσκεται σε τέτοιο βαθμό που «οποιαδήποτε μεγάλη αεροπορία θα ζήλευε τους χρόνους και τις αντιδράσεις».
«Οι Έλληνες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, να είναι υπερήφανοι. Δεν είναι μια δουλειά, δεν είναι ένα επάγγελμα, είναι ένα μεράκι και μια λατρεία. Οι Έλληνες ιπτάμενοι, όπως και γενικά τα στελέχη των ΕΔ ανεξαρτήτως βαθμού, είναι επαγγελματίες και υπάρχει το ηθικό και το φρόνημα για τη νίκη», σημειώνει.
«Πτήσεις ρουτίνας» και scrabble
Τι μένει μετά από 20 χρόνια στους ουρανούς της Ελλάδας; «Πτήσεις ρουτίνας δεν υπάρχουν στην ουσία, αυτό είναι ένας όρος αδόκιμος. Από εκεί και πέρα, ο σημαντικότερος λόγος που “το αεροπλάνο είναι επικίνδυνο” είναι επειδή… χρειάζεται να πάμε με το αυτοκίνητό μας στο αεροδρόμιο. Στο αεροπορικό επάγγελμα υπάρχουν διαδικασίες αυστηρότατες, όπως και αξιολόγηση. Υπάρχει επίπονη προσπάθεια και στην ουσία περιορίζεται στο μέγιστο βαθμό ο κίνδυνος και το ρίσκο», αναφέρει ο Στέφανος Καραβίδας.
(Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ)
Ο πιλότος με τις 2.000 ώρες πτήσεων μας μεταφέρει και σε ένα scrabble: «Είναι η διαδικασία ταχείας απογείωσης. Ενώ βρισκόμαστε στο καμαράκι readiness, χτυπάει το κόκκινο τηλέφωνο και πρέπει εντός δύο λεπτών να βρίσκεσαι μέσα στο αεροσκάφος, να έχεις κάνει τις διαδικασίες σωστά, αλλά και να απογειωθείς με τη σωστή διαδικασία ούτως ώστε το οπλικό σου σύστημα να είναι έτοιμο και να εμπλακείς άμεσα.
»Από ένα προκεχωρημένο αεροδρόμιο οι χρόνοι είναι πάρα πολύ μικροί. Στην ουσία μετά την απογείωση αναγκάζεσαι να εμπλακείς κατευθείαν. Πέρα, λοιπόν, από τον έλεγχο του δικού σου αεροσκάφους, οφείλεις να έχεις έλεγχο του σχηματισμού, να τον διατηρείς σε καλή ψυχολογία, να μπορείς να καταλάβεις, να ψυχολογήσεις το Νούμερο 2 σου, και από εκεί και πέρα να το βοηθήσεις ούτως ώστε να συνθέσει και αυτός την εικόνα, και η αναχαίτιση ή εμπλοκή, αν εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο, να είναι θετική για εμάς».
- Αναδημοσίευση από το ΑΠΕ-ΜΠΕ / Σωτήρης Κυριακίδης – Αναστασία Καρυπίδου.
