Ένα σημαντικό έργο, στόχος του οποίου είναι να βάλει τα… λιθαράκια για τον αγώνα διεθνοποίησης της Γενοκτονίας των Ποντίων, αλλά και ταυτόχρονα να γίνει «οδηγός» και για άλλους φορείς, ξεκίνησε ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης «Cardinal Bessario». Η ιδέα, που αποτελεί προτροπή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη, μπορεί να φαντάζει απλή, όμως είναι εξαιρετικής σημασίας: Κάθε χρόνο στις εκδηλώσεις που γίνονται στο εξωτερικό, και ιδίως στη Γερμανία, παίρνουν μέρος εξαιρετικοί ομιλητές, πολλοί από τους οποίους είναι ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πρωτοστατούν στον αγώνα για την προάσπισή τους.
Οι ομιλίες τους, όμως, μιας και συνήθως γίνονται στη γλώσσα τους, δύσκολα φτάνουν σε ευρύτερα ακροατήρια.
Έτσι, ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης αποφάσισε να «παραδώσει» μεταφρασμένες τις εισηγήσεις και τους χαιρετισμούς αξιόλογων Γερμανών ομιλητών, μιας και, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «επικυρώνουν τα επιχειρήματά μας και δημιουργούν χρονολόγιο προόδου και αναβαθμών του πολιτικού μας αγώνα».
Η αρχή έγινε με τη μετάφραση της ομιλίας του βουλευτή των Πρασίνων Τζεμ Εζντεμίρ, ο οποίος ήταν καλεσμένος στην πορεία μνήμης για τη 19η Μαΐου 2019 που διοργανώθηκε στη Στουτγάρδη από τα ποντιακά σωματεία της Βάδης-Βυτεμβέργης.
(Φωτ.: Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης)
Πρόκειται για έναν πολιτικό ακτιβιστή, ο οποίος είναι πρωτεργάτης για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τη Γερμανία. Άλλωστε, η παρουσία του στην εκδήλωση θεωρείται ότι αποτελεί πολύτιμη διαπίστευση του αγώνα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στα γερμανικά φόρα.
Η απόδοση του χαιρετισμού του Γερμανού βουλευτή στα ελληνικά έγινε από τη Μαρία Σιδηροπούλου και την Καρίνα Τραπεζανλίδου του Συλλόγου Ποντίων Νυρεμβέργης και από την Αναστασία Ευθυμιάδου του Συλλόγου Ποντίων Λούντβιχσχάφεν.
Αυτή ήταν όμως μόνο η αρχή, καθώς ο Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης ζητά από όποιον φορέα έχει στο αρχείο του παρόμοιες εισηγήσεις να επικοινωνήσει μαζί του ώστε να γίνει η απόδοσή τους στα ελληνικά με σκοπό να ξεκινήσει σταδιακά να δημιουργείται μια «βάση δεδομένων» διαθέσιμη για κάθε ενδιαφερόμενο.
«Είθε τα μεροκάματα της Βάδης-Βυτεμβέργης, της Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, της Επιτροπής Γενοκτονίας της ΟΣΕΠΕ, του ΣΠ Βερολίνου, των κατά μόνας ενεργούντων σωματείων της ΟΣΕΠΕ, όπως και των εκάστοτε ΔΣ της ΟΣΕΠΕ να δομήσουν συνείδηση αλληλεγγύης και συλλογικής ευθύνης, ένα εξ αδιαιρέτου ταμείο πιστοληπτικής ικανότητας όλων μας», καταλήγει το δελτίο Τύπου του δραστήριου συλλόγου.
Η ομιλία του Τζεμ Οζντεμίρ στα ελληνικά
Αξιότιμοι κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι (στα ελληνικά, αστειευόμενος) καλημέρα, ξέρω μόνο λίγα ελληνικά…
Συγκεντρωθήκαμε εδώ για να τιμήσουμε τα θύματα της Γενοκτονίας. 1,8 εκατομμύρια άνθρωποι ελληνικής κουλτούρας και γλώσσας ζούσανε στις αρχές του 20ού αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σχεδόν ένας στους πέντε κατοίκους της χώρας ήταν τότε Ελληνίδα η Έλληνας. Στη Βουλή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1908 υπήρχαν 26 Έλληνες βουλευτές.
Μετά ακολούθησε το πιο σκοτεινό κεφάλαιο στην ιστορία της Ανατολίας.
Η κυβέρνηση των Νεότουρκων και με αυτήν ο τουρκικός εθνικισμός, η συμμετοχή στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Γενοκτονία του 1915 και στη συνέχεια ο διωγμός όλων των χριστιανικών μειονοτήτων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία του νέου τουρκικού κράτους και την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. Ενώ ακούγεται αθώο, στην πραγματικότητα η απώλεια της πατρίδας ήταν πόνος ατελείωτος και για τους δύο πληθυσμούς, μουσουλμάνους και χριστιανούς.
Χάριν του επιτυχημένου ψηφίσματος της γερμανικής Βουλής, το 2016, ακούσαμε και μάθαμε για την οδύνη των Αρμενίων, των Χαλδαίων και των Ασσυρίων. Συνάμα γνωρίζουν πλέον πολλοί για τη μοίρα των Γεζίντι και των Αλεβιτών, ακόμα και για τα γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, όπως του 1964 και του 1974. Αλλά πολύ λιγότερο γνωστή είναι η μοίρα των Ελλήνων του Πόντου, όπως επίσης η κουλτούρα και οι παραδόσεις τους.
(Φωτ.: Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης)
Δεν είναι τυχαίο που μαζευτήκαμε σήμερα εδώ στη Stauffenberg Platz, κοντά στο μνήμα των θυμάτων του Εθνικοσοσιαλισμού. Η ανοιχτή πληγή που άφησε ο Εθνικοσοσιαλισμός στην κοινωνία μας πονάει ακόμα. Η συμπεριφορά της Γερμανίας, της χώρας μας, της κοινής μας πατρίδας, μας διδάσκει εντυπωσιακά ότι καμία χώρα δείχνοντας αδυναμία δεν χάνει το κύρος της, δεν μικραίνει και δεν χάνει δύναμη αναγνωρίζοντας τα σκοτεινά κεφάλαια του παρελθόντος. Μόνο όποιος αναγνωρίσει τον πόνο, τα θύματα, όποιος δώσει το χέρι, όποιος ζητήσει συγγνώμη και επενδύσει στη συμφιλίωση θα έχει μέλλον.
Αγαπητοί φίλοι, εύχομαι μελλοντικά, από τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολή και τον Καύκασο να μην λησμονηθούν ποτέ οι ξεριζωμένοι και δολοφονημένοι πληθυσμοί, ανεξαρτήτως θρησκείας, ονομασίας και γλώσσας. Όλοι τους είναι αδέρφια μας.
Ο πατέρας μου ήταν Τσερκέζος και οι πρόγονοί του δεν ξέχασαν ποτέ τον πόνο του ξεριζωμού από τον Καύκασο.
Η μητέρα μου έχει ελληνική καταγωγή από την προγιαγιά της. Μου διηγήθηκε για το πογκρόμ του Σεπτεμβρίου του 1955 στην Κωνσταντινούπολη. Δεν μπόρεσε να ξεχάσει – δεν ξεχνιέται κάτι τέτοιο.
Εύχομαι –και είμαι σχεδόν σίγουρος και θα το ζήσουμε κάποια στιγμή όλοι– πως κάποια μέρα τα σχολικά βιβλία στην Τουρκία δεν θα μιλάνε μόνο για τα ωραία πράγματα και παραδόσεις της χώρας, αλλά και για τη μοίρα των Ελλήνων του Πόντου όπως και για τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Επίσης γι’ αυτό που συνέβη στους Αρμένιους στην περιοχή Ντερσίμ. Όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέρος της σχολικής ύλης στην Τουρκία, ελπίζοντας κάποια μέρα μια δημοκρατική Τουρκία να βρει τη θέση της στην Ευρώπη. Όλοι επιθυμούμε μια ευρωπαϊκή Τουρκία.
Αλλά θα έλεγα ότι δεν φτάνει να πενθούμε μόνο τη δική μας κουλτούρα και τους νεκρούς μας. Ζούμε σε μια εποχή όπου η Γενοκτονία δεν είναι παρελθόν. Τα γεγονότα στη Ρουάντα, η γενοκτονία στη Βοσνία αλλά επίσης η μοίρα των Ιησουιτών στη Συρία και το Ιράκ μάς δείχνουν πως και η δική μας γενιά θα απολογηθεί μια μέρα γι’ αυτό που έχει πράξει, στις επόμενες γενιές. Έτσι ώστε μια μέρα να στέκονται άνθρωποι εδώ και να λένε: Ποτέ πια Γενοκτονία… Ποτέ πια να μην σκοτώνουν άνθρωποι ανθρώπους που ανήκουν σε άλλη κουλτούρα.
Η ιστορία του 20ού αιώνα γράφτηκε με πολύ αίμα. Πρέπει όλοι μας να φροντίσουμε ο 21ος αιώνας να είναι ένας αιώνας όπου οι γενοκτονίες είναι κάτι αδιανόητο.
Ας μην γελιόμαστε, το δηλητήριο του εθνικισμού και του ρατσισμού είναι δηλητήριο που ευδοκιμεί και σ’ αυτά εδώ τα χώματα όπου στεκόμαστε. Όταν σκέφτομαι την AfD καταλήγω στο συμπέρασμα πως εάν υπάρχει ύψιστος δημιουργός, τότε έκανε την τρέλα να μοιράσει σε όλες τις θρησκείες και όλες τις κουλτούρες εξίσου το φανατισμό. Γι’ αυτό πρέπει να φροντίσουμε όλοι, με κάθε τρόπο, ακόμα και εδώ στη Γερμανία, να μην δώσουμε καμία ευκαιρία στο ρατσισμό.
Ανησυχώ πολύ όταν ακούω ότι μια εκδήλωση μνήμης για τη Γενοκτονία επισκιάζεται ακόμα και σήμερα [σ.τ.μ.: υπήρξαν αντιδράσεις από το Τουρκικό Προξενείο της Στουτγάρδης]. Θυμάμαι τα πρόσφατα γεγονότα στο Μπαντ Κάνστατ και στη Φρανκφούρτη.
Είναι πολύ άσχημο που ο ηττημένος των εκλογών στην Κωνσταντινούπολη προσπαθεί να μετατρέψει την Τουρκία σε μια ανοιχτή φυλακή και να σιωπήσει όλους όσοι σκέπτονται διαφορετικά. Αλλά ένα πρέπει να είναι ξεκάθαρο: το μακρύ χέρι του Ερντογάν δεν έχει καμία δουλειά στη Γερμανία. Ο καθένας, ακόμα και αυτοί που εκφράζουν τις θέσεις της αντιπολίτευσης στην Τουρκία, πρέπει να είναι σίγουροι ότι μπορούν να βασιστούν στο κράτος δικαίου της Γερμανίας.
Χαίρομαι πολύ που οι Έλληνες του Πόντου έχουν βρει εδώ στην Στουτγάρδη μια πατρίδα. Εδώ κοντά στο Μπίτιγχαϊμ-Μπίσιγκεν την 1η Ιουνίου 2019 στο Φεστιβάλ Ποντιακών Χορών θα τιμηθούν τα θύματα της Γενοκτονίας. Για μένα είναι μήνυμα ελπίδας και μια υπόκλιση στα θύματα, καθώς η πλούσια παράδοση και η κουλτούρα των Ελλήνων του Πόντου δεν θα πεθάνει, αλλά θα μεταφέρεται από εσάς στο μέλλον.
Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ είπε κάποτε: «Το ωραιότερο μνημείο που μπορεί να αποκτήσει ένας άνθρωπος βρίσκεται στις καρδιές των συνανθρώπων του».
Ευχαριστώ όλους εσάς που ήρθατε σήμερα. Ας δημοσιοποιήσουμε την ιστορία των Ελλήνων του Πόντου. Ας το συζητήσουμε με τους φίλους, τους γείτονες και τις οικογένειές μας. Ας δείξουμε ότι ο 20ός αιώνας δεν πρέπει να επαναληφθεί στον 21ο. Ο εθνικισμός δεν πρέπει να πάρει το πάνω χέρι στη Γερμανία.
Το να πάρεις θέση είναι η καλύτερη τιμή απέναντι στα θύματα της κάθε γενοκτονίας. Ένας τρόπος είναι η συμμετοχή στις Ευρωεκλογές της 26/5/2019 και την υπερψήφιση των δημοκρατικών δυνάμεων.
(Στα ελληνικά) Ευχαριστώ πάρα πολύ.
